Αυτό το τραγούδι δεν είναι για μένα

Ο πονοκέφαλος είναι φριχτός. Κρίση ημικρανίας που αποτραβιέται για λίγο και μόνο με τη χρήση δυνατών, σχεδόν παραισθησιογόνων, παυσίπονων. Μετά έρχεται ξανά. Όταν με πιάνει χάνω τον κόσμο, δεν αντέχω ήχους, φώτα, κινήσεις. Ξαπλώνω με σβηστά φώτα και περιμένω τα χάπια να δράσουν. Δεν κοιμάμαι αλλά δεν είμαι ούτε ξύπνια. Σα ναρκωμένη.

Όταν τα παυσίπονα με “πιάνουν” νιώθω μια ευχάριστη ζάλη. Μια χαρά, σχεδόν ευτυχία, που δεν πονάω πια. Όλα τα αισθάνομαι πιο δυνατά, πιο έντονα. Ευαισθησίες καλά κρυμμένες βγαίνουν στην επιφάνεια. Σε μια τέτοια στιγμή, μέσα από κλειστές πόρτες, ίσα που ακούγεται, ίσως από την τηλεόραση στο σαλόνι, ίσως από το διπλανό σπίτι:

And so it is, Just like you said it would be
Life goes easy on me, Most of the time

Το μυαλό μου σταματάει και προσπαθεί να θυμηθεί. Είναι δύσκολο με αυτά τα παυσίπονα να δουλέψει όπως θέλω. “Δουλεύει” όπως θέλει εκείνο. Σε περίεργα μονοπάτια. Ένα τραγούδι, όχι σαν αυτά που ακούω, αλλά που κάτι μου κάνει ώρες ώρες. Μια ταινία, όχι σαν αυτές που τις σκέφτομαι για καιρό, αλλά που “κάτι” βρήκα εκεί μέσα. Προσπαθώ να κουνήσω το κεφάλι, με προσοχή γιατί η παραμικρή κίνηση πονάει, να διώξω τις σκέψεις, να τις τρομάξω να πετάξουν.

Μη μου ξαναπείς γιατί ακούω μέταλλα αφού δεν μου ταιριάζουν. Τα ακούω γιατί δεν χρειάζεται να τρομάζω τις σκέψεις μου να φύγουν, τόσο δύσκολο είναι να το καταλάβεις;

Did I say that I loathe you?
Did I say that I want to Leave it all behind?