Νιώθω το κεφάλι μου ελαφρύ και ζεστό. Με τριγυρίζει ημικρανία και το μόνο που την κρατάει μακριά είναι το δυνατό παυσίπονο. Οι επόμενες ώρες θα δείξουν ποιός θα νικήσει. Για τώρα φαίνεται να κερδίζει η σουματριπτάνη αλλά έχω δει πιο σίγουρους αγώνες να χάνονται.
Το άκουσα σήμερα τυχαία. Και μετά το ξανάκουσα. Kαι μετά έψαξα να μάθω. Είναι στο Blue Blood και περιέχει τμήματα από J.S. Bach και το Fugue in G Minor.
Why are you scared ?
What have you seen ?
Το απόγευμα είναι δροσερό και έχει ένα όμορφο αεράκι. Είμαι ανάμεσα στα δέντρα. Τα χρώματα και οι μυρωδιές είναι έντονα. Και πάλι όμως το μυαλό μου είναι αλλού. Πάντα αλλού. Θέλω να δω αν κάποτε θα είμαι “εκεί” και δεν θα θέλω να είμαι αλλού.
Why are you sad ?
What pain are you feeling ?
Ο άνθρωπος αντέχει πολλά και συνηθίζει σχεδόν τα πάντα. Το χειρότερο όμως είναι που συνηθίζει την ομορφιά.
Stop ! Stop dying me red
I can’t take anymore
You are too cruel !
Stop ! Please stop !
Η σουματριπτάνη, τι ποιητικό όνομα, εξακολουθεί να κερδίζει και τα “δώρα” της με ζαλίζουν. Η μουσική με παίρνει μαζί της ξανά και η ιδέα της εξερεύνησης του openSuse 11 απομακρύνεται. Ίσως αύριο.
X Japan – Rose of Pain – Part 1 – Live 1991 (With Orchestra)
X Japan – Rose of Pain – Part 2 – Live 1991 (With Orchestra)
Περαστικά, καλόμ!
Το OpenSuSE 11 διάβασα πώς είναι πολύ καλό.
Καλό κουράγιο στη ζέστη μετά πονοκεφάλου :<
Ευχαριστώ καλόμ!
Ναι είναι, έπαιξα λίγο μαζί του :shifty:
“Ο άνθρωπος αντέχει πολλά και συνηθίζει σχεδόν τα πάντα. Το χειρότερο όμως είναι που συνηθίζει την ομορφιά”
Πολύ μεγάλη και sad αλήθεια…