Όσοι παθιάζονται με τις ετικέτες και τις ταμπέλες θα χαρακτήριζαν τους Camel σαν progressive rock μπάντα, το παίξιμο του Latimer κομψό, μελωδικό και συναισθηματικό και εμένα ανώμαλη που Σάββατο πρωί δε βρήκα κάτι πιο συναρπαστικό να κάνω.
Όσο και να θέλω όμως, δεν ξεφεύγω ούτε γω από την κατηγορία των ταμπελοτοποθετών. Ακόμα χειρότερα, επειδή δυσκολεύομαι να δω τα μεγέθη σωστά, να θυμάμαι τους ορισμούς ή να κρίνω με “ομαλά” κριτήρια, οι ταμπέλες μου είναι εντελώς άκυρες. Και άντε να συννενοηθώ μετά.
What a surprise,
you don’t realise…
There’s some things you don’t own.
Ίσως γι αυτό η έκφραση “ακίνητος ταξιδιώτης” να μου είναι οικεία. Τόσο αντιφατική και άκυρη και όμως περιγράφει ακριβώς πως αισθάνομαι ώρες ώρες. Σίγουρα δίνει το συναίσθημα που νιώθω όταν ακούω ένα από τα πιο αγαπημένα μου instrumental κομμάτια.
Camel – Stationary Traveller
Και αφού βρίσκομαι “εδώ”, ένα ακόμα αγαπημένο Camelοτράγουδο, το Lies.
Δεν υπάρχει progressive…
Εγώ πάλι δεν τους ήξερα αυτούς τους καμήλες ..
thanks fog..
@ hom:
Aggressive; :scratch:
Δεν τα πάω καλά με τους ορισμούς. ‘Οπως και να λέγεται ή όχι μια μουσική, αν σου αρέσει, τι σημασία έχει;
@nkarakasis:
Οι μουσικές και τα συγκροτήματα είναι όπως τα μέρη. Δε γίνεται να τα έχεις δεί όλα και από όσα έχεις δει, δεν γίνεται να σου αρέσουν όλα. Όταν όμως ανακαλύπτεις νέα που σου αρέσουν είναι τόσο όμορφο συναίσθημα. :happy: