Ούτε τι να γράψω ξέρω. Νιώθω μια τεράστια θλίψη. Δεν είναι που φεύγουν άτομα που σημάδεψαν τα νιάτα πολλών από μας. Είναι που με κάθε τέτοια απώλεια, αλλάζει για πάντα και ένα κομμάτι από τη δική μας ζωή.
Άλλες δύο φορές έχω νιώσει έτσι για παρόμοιο λόγο. Και τις δύο, θυμάμαι ακριβώς τι έκανα όταν το έμαθα και πως ένιωσα. Η πρώτη ήταν 217 χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα, μέσα σε ένα αμάξι, ένα μουντό, βροχερό πρωινό. Το άκουσα από το ράδιο του αυτοκινήτου. Ο πρίγκιπας δεν θα ξανατραγουδούσε το μοναχικό του μπλουζ.
Η δεύτερη ήταν σε μια γκαρσονιέρα, έκτος όροφος χωρίς ασανσέρ, στην Καλλιθέα. Ντυνόμουν να φύγω για τη δουλειά, απογευματινή βάρδια και πάλι έπαιζε το ράδιο. Το show θα συνεχιζόταν χωρίς το Freddie.
Πριν λίγο, σερφάροντας μισοξαπλωμένη στον καναπέ, ακολουθώντας συνδέσμους και κάνοντας χαοτικά κλικ, το διάβασα σε τίτλο στο youtube:
RIP Richard Wright
Τα μαγικά πλήκτρα των Pink Floyd δεν θα ακουστούν ξανά live. Shine on you crazy diamond.
Δεν ξέρω τι να σου πω, ήταν υπέροχο αυτό που έγραψες ; δεν φτάνει ..
…
respect