Metal: A Headbanger’s Journey και μερικές μεταλλικές σκέψεις

Το είχα εδώ και κάμποσο καιρό και ξεκουράζονταν στο σκληρό δίσκο. Μετά το μεσημεριανό φαγητό και ενώ όλοι αποσύρθηκαν για ξεκούραση, έβαλα να το δω. Κάποια στιγμή θα είμαι σε μόνιμη ξεκούραση, τώρα έχω ένα σωρό πράγματα να κάνω ειδικά όταν δεν έχω τι να κάνω, έτσι ξεκουράζομαι μόνο όταν είμαι στα όρια. Τα καλύτερα μου συμβαίνουν όταν η πόλη και οι άλλοι κοιμούνται.

Το “Metal: A Headbanger’s Journey” είναι ένα heavy rockιμαντέρ σχετικά με τα είδη, την κουλτούρα, τις επιδράσεις, τα άτομα, τους μύθους και τις αλήθειες του heavy metal. Μια προσπάθεια του μεταλλά και ανθρωπολόγου Sam Dunn, να βρει γιατί το metal είναι όπως είναι και γιατί αντιμετωπίζεται σαν μια μουσική για ανώριμους ανθρώπους ή πιτσιρικάδες.

Τα 96 λεπτά κυλάνε ευχάριστα αν σας ενδιαφέρει το είδος, ενώ από την οθόνη περνάνε μουσικοί περισσότερο ή λιγότερο γνωστοί, ανάμεσα στους οποίους: Ronnie James Dio, Tony Iommi, Tom Morello, Alice Cooper, Bruce Dickinson, Lemmy και Dee Snider.

Η κυρίαρχη άποψη είναι πως το heavy metal απευθύνεται σε ανώριμα άτομα, με χαμηλή αυτοεκτίμηση, αντικοινωνικά, με τάσεις αυτοκαταστροφής, εκρήξεις βίας και ροπή προς το σατανισμό. Πόσο αληθινό είναι αυτό;

Οκ, η ώρα της αλήθειας. Ακούω  heavy metal. Πολύ.  Εντάξει δεν μου αρέσουν όλα τα είδη αλλά δεν ξέρω αν αυτό με σώζει. Ο Οβελίξ τρώει αγριογούρουνα. Δεν τα τρώει όμως βραστά και με σάλτσα μέντας. Τον σώζει αυτό άραγε; Μπορεί να θεωρηθεί φυτοφάγος;

Όσο περισσότερο λοιπόν το σκέφτομαι, τόσο καταλήγω ότι έχουν δίκιο. Μια μια άποψη αποδεικνύεται ότι ισχύει, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου. Ηλικιακά αγγίζω σε νούμερο τα όρια της ανθρώπινης αντοχής σε πυρετό, αλλά αισθάνομαι 16 άντε 17 χρονών. Και γίνεται και χειρότερο. Αντί να περιμένω την επόμενη ένεση botox, περιμένω την επόμενη συναυλία. Δεν είναι αυτό ανωριμότητα;

Αρνούμαι πεισματικά να βάλω τα καλά μου, δεν έχω κιόλας τέτοια, για να μπω στη γραμμή να εξετάσει κάποιος τύπος με φουσκωτά μπράτσα, αν είμαι κατάλληλη να εισέλθω στους ναούς της κοινωνικότητας. Ως τώρα σκεφτόμουν ότι είναι άποψη και άρνηση να με κοιτάνε σα γάιδαρο στα δόντια. Να περνάω τεστ για μπω κάπου που δεν μου λέει τίποτα και να τους πληρώνω και από πάνω. Μήπως όμως είναι αντικοινωνικότητα και χαμηλή αυτοεκτίμηση;

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είναι στιγμές που έχω έντονες τάσεις αυτοκαταστροφής. Θέλω να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Ειδικά αν το σπίτι είναι σε απελπιστική κατάσταση και πρέπει να κάνω γενική καθαριότητα. Άσε που κάποιες φορές κοιτάω γύρω μου τι γίνεται στις δουλειές, στους δρόμους, στις σχέσεις, στην πολιτική και σκέφτομαι ότι μας “πήρε ο διάολος”. Δεν είναι αυτό απόδειξη ότι άρχισα να αποδέχομαι την ύπαρξη του σατανά;

Και γω που νόμιζα ότι το heavy metal ήταν απλά η μουσική που με κάνει να αισθάνομαι δυνατή, μου δίνει την αίσθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να με βάλει κάτω, μου δίνει ζωντάνια και όρεξη να συνεχίσω ακόμα και όταν όλα γύρω πάνε κατά devil. Πόσο λάθος ήμουν.

ΥΓ. Οι παραπάνω σκέψεις περνούσαν από το κεφάλι μου αφού είδα την ταινία και όσο έβαζα τα πιάτα στο πλυντήριο (sic). Ταυτόχρονα άκουγα το παρακάτω τραγουδάκι. Κάπου εκεί εμφανίστηκε ο 9χρονος γιός μου (όχι, δεν τον έχω θυσιάσει ακόμα) και μου λέει:

Κ: Α! αυτό το τραγούδι το ακούνε και τα φιλαράκια μου στο internet.

Εγώ: Εσένα σου αρέσει;

Κ: Όχι, μόνο οι μουσικές από τα παιχνίδια μου αρέσουν.

Εγώ: Ναι, μερικές είναι σούπερ. Σε πειράζει όμως που η μαμά σου ακούει την ίδια μουσική με τους φίλους σου; Πώς το βλέπεις;

Κ: Cooool
(Τη γλύτωσε τη θυσία το καμάρι μου και σήμερα)