Και ούτε ίχνος σκόνης

Σβήνω αφηρημένα το μάτι της κουζίνας ρίχνοντας μια ματιά στα γιουβαρλάκια. Δεν έχω όρεξη για τίποτα και γι αυτό πρέπει να συνεχίσω. Το σπίτι είναι άδειο και βομβαρδισμένο μετά από ένα Σαββατοκύριακο οικογενειακής ευτυχίας.

Πρέπει να συμμαζέψω, πρέπει να κινηθώ, πρέπει να σταματήσω να σέρνομαι από το πληκτρολόγιο στο ψυγείο. Δεν πρέπει τίποτα, εγώ μου βάζω τα “πρέπει” όπως κάνω παντού. Βάζω μουσική, ρυθμίζω να μου παίζει τραγούδια που ταιριάζουν με Rainbow. Για πρώτη φορά οι επιλογές είναι απαράδεκτες. Κάτι χαζοχαρούμενες, ψιλοκουνιστές αηδίες. Τίποτα δυνατό.

Αλλάζω, βάζω Zeppelin. Καλύτερα. Πιάνω το ξεσκονόπανο. Όλα πάνε καλά και τίποτα δεν είναι εντάξει. Εντάξει για ποιόν; Ο μικρός μου ζήτησε να γίνω σαν όλες τις μάνες. Πώς είναι όλες οι μάνες το κέρατό μου; Είσαι σίγουρος; Οκ. Σταματάω το download του patch, μη με ρωτήσεις τίποτα για το Spore, φτιάξε το δωμάτιό σου, διάβασε και βγάλε την ταινία σου από την τηλεόραση. Θέλω να δω Βαμπίρη. Τρίβω με μανία τα έπιπλα και το τζάμι στο τραπεζάκι.

Οι ευκαιρίες παρουσιάζονται για διάφορα και γω αδιαφορώ. Περνάνε και δε με νοιάζει. Όλα είναι δυνατά όταν δε γουστάρεις τίποτα. They give you this, but you pay for that. Θα τα έχω όλα με ένα μικρό τίμημα, μια ασήμαντη αλλαγή. Να πάψω να είμαι μοναχική και να γίνω απλά μόνη. Ο μοναχικός είναι ελεύθερος ακόμα και μέσα σε ένα κλουβί, ο μόνος είναι για κλάματα οπουδήποτε. Σάμπως δεν θα μπορέσω χρυσά μου. Βάζω τη σκούπα κάτω από τον καναπέ. Βγάζω τον Μπομπ και τον Πάτρικ και τους βάζω στο γραφείο.

Η δύναμή μου πηγάζει από τις ανασφάλειές μου. Κάθε στιγμή που τις πολεμάω, κάθε λεπτό που παραδίνομαι σε αυτές, κάθε φορά που με τσακίζουν, ξέρω ότι θα επιβιώσω. Δεν είναι αυτός ο τρόπος όμως. Για μένα ναι, για τους γύρω μου όχι. Το μόνο που καταφέρνω για τους έξω, είναι να γεμίζω ανασφάλειες τα μικρά μου.

“Μου” λέξη τρυφερότητας, όχι κτήσης. Είναι επειδή είμαι κτητικό άτομο και είναι ο μόνος τρόπος να μην χάνω. Με τρυφερότητα. Έστω και χωρίς εκδήλωση. Υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Ανακατεμένη με σκληράδα. Χρειάζομαι το κέλυφός μου αλλιώς θα καταρεύσω. Δεν με νοιάζει αν δεν το καταλαβαίνεις. Είμαι εγωίστρια και ξεροκέφαλη, κατάλαβε τουλάχιστον αυτό.  Διπλώνω το σωρό με τα ρούχα που έχουν το ύψος πυραμίδας, πάνω στο κρεββάτι. Κοπανάω συρτάρια, πόρτες, τραβάω κρεμάστρες με δύναμη. Δεν μπορείς να δεις τι είναι από κάτω, άστο λοιπόν, μην το κουράζεις. Το φαΐ θα είναι ζεστό.

Από τα ηχεία του υπολογιστή ακούγεται το Kashmir. Έπρεπε να βάλω μέταλλα. Ένταση, δουλειά και όχι πολλά πολλά εσωτερικά. Γυρνάω το λάστιχο του νερού στα πατζούρια και με τη σκούπα μαζεύω τη σκόνη του δρόμου από πάνω τους. Με σκέφτομαι σε ένα τοπίο έρημο. Ατελείωτος δρόμος να χάνεται στο βάθος του ορίζοντα. Ταξιδεύω μόνη μέσα στη σκόνη του αμερικάνικου κινηματογραφικού κλισέ. Στο τέλος του δρόμου θα με πυροβολήσουν. Είμαι η ηρωίδα που ζει γρήγορα και πεθαίνει νέα.

Γεμίζω τον κουβά της σφουγγαρίστρας νερό και ρίχνω μέσα απορρυπαντικό με άρωμα βανίλιας. Τρίβω το πάτωμα με δύναμη ακόμα και σε σημεία που δεν χρειάζεται. Η μουσική ξανάγινε ανυπόφορα ρομαντική. Λάθος άτομο. Όχι, σωστό άτομο, λάθος προσέγγυση. Το τηλέφωνο χτυπάει. If I leave here tomorrow would you still remember me?

Ψεύτη.