Πρωινές σοφίες

Ένα από τα κόλπα που χρησιμοποιώ να με ξεγελάσω ώστε να κάνω καμμιά δουλειά σπίτι, είναι να βυθιστώ σε σκέψεις με το που θα ξεκινήσω και να τις κάνω μηχανικά. Το που θα πάει το μυαλό είναι άγνωστο. Περιπλανιέται όμως και ξεφεύγει, όσο τα χέρια χειρίζονται το διπλάσιο αμονιαζόλ και αυτό είναι το ζητούμενο.

Η γενιά μου έβγαλε καλούς μουσικούς, γιατί γμτ δεν ακούω τις μουσικές τους; Αυτή ήταν η πρωινή βασανιστική ερώτηση που αποφάσισα να απαντήσω, καθώς έριχνα τους μπλε και πράσινους κόκκους στο πλυντήριο. Και κάπου μεταξύ ξεσκονίσματος του φωτιστικού Μπομπ Σφουγγαράκης και μαζέματος των απροσδιορίστου ταυτότητας τροφίμων, από το πληκτρολόγιο του cod4 καμμένου καμαρίου μου, μου ήρθε η έκλαμψη.

Τα χρόνια που οι μουσικές μιλάνε μέσα μας και καθορίζουν τους δρόμους που θα πάρουμε, τα χρόνια που μπορούμε να αφιερώσουμε ώρες ακούγοντας μουσική, είναι αυτά της εφηβείας. Όταν μπεις στο τρέξιμο της ζωής η μουσική είναι απόδραση, παρέα, κάτι να υπάρχει στο background όσο κάνεις τα “σοβαρά”. Στην εφηβεία όμως η μουσική είναι σχεδόν όλη μας η ζωή.

Αυτά που ακούμε τότε είναι λογικό να είναι από άτομα μια γενιά πίσω. Εκείνοι δημιουργούν και είναι κορυφή τότε. Μιλάω πάντα για Μουσική και Μουσικούς και όχι κατασκευάσματα με ωραίο σωματάκι, να μην παρεξηγηθώ.

Έτσι όταν εγω ήμουν 15-16 χρονών είναι λογικό να άκουγα τους Zeppelin και του Purple. Είναι λογικό και τα άτομα της γενιάς μου, που φτιάξαν μετά τις σούπερ μπάντες του σήμερα, να άκουγαν το ίδιο. Και είναι λογικό που σήμερα όταν τους ακούω, βρίσκω κάτι γνώριμο μέσα τους.

Κουβαλάμε το ίδιο χάσιμο και γι αυτό δεν μπορούν να με παραμυθιάσουν και να με πάρουν μαζί τους. Λάθος, κάποιοι μπορούν, αλλά ξέρω το παραμύθι που θα μου πουν και που θα με ταξιδέψουν. Γιατί η μουσική είναι ταξίδι και παραμύθι. Και μεις μεγαλώσαμε μαζί και έχουμε πάει στα ίδια μέρη.

Ωραίιιιααα, τέλειωσε και το σφουγγάρισμα. Σερφάρισμα μέχρι καψίματος (του φαγητού) τώρα.

Και στο ξεκάρφωτο, γιατί μου άρεσε: