Έχω πεθυμήσει τις νύχτες χωρίς φώτα. Τις νύχτες εκείνες που το σκοτάδι της Γης αναδείχνει τ’ αστέρια στον ουρανό. Θυμάμαι τα καλοκαιρινά βράδια στη μέση του κάμπου του Σπερχειού.
Θυμάμαι το γαλαξία να χωρίζει τον ουρανό στα δύο και το χέρι του πατέρα μου να μου δείχνει τον Ωρίωνα, την Πούλια, τη Μεγάλη Άρκτο. Θυμάμαι χρόνια αργότερα, στις έρημες και σκοτεινές παραλίες της Κρήτης κάτι ζεστά καλοκαιρινά βράδια, ξαπλωμένη στο σλίπιγκ μπαγκ, να βρίσκω τους ίδιους αστερισμούς και να νιώθω ασφάλεια.
Βγαίνω έξω. Τα φώτα της λεωφόρου σκοτώνουν τη νύχτα. Τα αστέρια τρομαγμένα εξαφανίζονται. Ο ουρανός μοιάζει απειλητικός, τα γνώριμα μονοπάτια του έχουν σβηστεί. Νιώθω θλίψη για την απώλεια. ‘Οπως νιώθεις σαν σκέφτεσαι μια γυναίκα της νοσταλγίας και της μοίρας που πέρασε από τη ζωή σου και συνοδεύει από τότε τις σιωπές σου.
Έχοντας την τύχη να βρίσκομαι στην επαρχία, μπορώ (ακόμα?) να βλέπω μερικά αστέρια να αχνοφέγγουν στον ουρανό και έξω από το σπίτι μου. Όχι όσα θα ήθελα βέβαια.
Και δυστυχώς, όπου και να πάω εδώ τριγύρω, τα φώτα του “πολιτισμού” μολύνουν αρκετά το τοπίο ώστε να μη μπορώ να εντοπίσω αστερισμούς γνωστούς (και όχι) με ευκολία..
Οχι δεν τα βλέπουμε πλέον, αλλά αυτό μας δίνει την ώθηση να τα ονειρευόμαστε, αφού ξέρουμε ότι αυτά είναι εκεί.
Εμείς απομακρυνθήκαμε..
Θυμάμαι πόσο έντονα το είχα ζήσει αυτό που περιγράφεις κατά την θητεία μου (στη μέση της θάλασσας, με την πιο κοντινή ακτή στα 14km).
Το βράδυ μέσα στο φυλάκιο υπήρχε μόνο το φως από μια οθόνη και 2-3 μηχανήματα και έξω ήταν το απόλυτο σκοτάδι.
Τις μέρες που αργούσε να βγει το φεγγάρι μπορούσες να δεις άπειρα αστέρια και τη γραμμή του γαλαξία. Όταν συνήθιζε το μάτι στο σκοτάδι, μπορούσες να διακρίνεις τις σιλουέτες από τα δέντρα και όλα τα γύρω αντικείμενα μόνο και μόνο από το φως των αστεριών!
stav κοντά ή μέσα, ακόμα και σε οικισμούς, όπου υπάρχει φως από σπίτια ή κολώνες όντως χάνει. Όχι όσο βέβαια στις πόλεις. Τα αστέρια που βλέπεις εδώ μετριούνται στα δάχτυλα των χεριών.
Αν κάτι χάθηκε, πέρασε ή δεν το γνώρισα ποτέ, μπορώ να συμβιβαστώ και να το ονειρεύομαι ή να το ξεχάσω αν χρειαστεί. Αν όμως είναι εκεί και δεν το “φτάνω” από ανεπάρκεια ή μλκ δική μου, δε μου αρκεί τίποτα.
Γιάννη αυτό που λες για την προσαρμογή του ματιού… μούχει τύχει να βλέπω “λεπτομέρειες” σε λίγη ώρα τρομερές. Μπορείς άνετα να περπατήσεις σε δρομάκια, να βλέπεις σιλουέτες αντικειμένων… είναι απίστευτο, το έχω ζήσει.
ΥΓ. Η φωτο απίστευτη αν και η αγαπημένη μου είναι …το χιονισμένο κλαδί. Θέλω χιόνια. :lookaround: