Μερικές φορές νιώθω να πνίγομαι μέσα στο σπίτι. Το ίδιο νιώθω και έξω από αυτό. Σπάνια τη μέρα, συχνά τη νύχτα. Θάθελα να είχα φτερά και να πετούσα με χαμηλή πτήση λίγα μέτρα πάνω από τους σκοτεινούς δρόμους της πόλης. Θάθελα να μπορούσα να σκοτώνω με το laser βλέμμα μου.
Διάβαζα στο τραπέζι της κουζίνας για το σχολείο. Ήταν απόγευμα. Το κασετόφωνο έπαιζε Doors. Άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα. Ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερος και ήξερε τα κατάλληλα άτομα. Πέταξε μπροστά μου, πάνω στο μπλε τετράδιο, την κασέτα. “Ο θεός γύρισε” είπε μόνο. Έβαλα την κασέτα. Ήξερε και κείνος από νύχτα.
There is a blog in Athens
They call the Geek Woman’s Mind
And it’s been the source of awesomeness
And God I know It’s fine…
Oh, wicked!!!