Όταν ήμουν μικρή ζούσαμε επτά άτομα σε δυόμιση δωμάτια. Το ένα ήταν το “καλό” και δεν έπρεπε να μπαίνει κανείς μέσα. Το βράδυ κοιμόντουσαν εκεί οι θείοι μου. Ήταν το μέρος που έβαζε τους επισκέπτες η μάνα μου στις γιορτές.
Στο άλλο δωμάτιο, το μισό, ήταν που κοιμόντουσαν οι γονείς μου. Χωρούσε μόνο το κρεββάτι και να ανοίγει η πόρτα. Ούτε εκεί πήγαινε κανείς τη μέρα.
Όταν ήμουν μικρή χρησιμοποιούσαμε επτά άτομα ένα δωμάτιο. Eίχαμε και το “καλό” άδειο να περιμένει 4-5 φορές το χρόνο να δει κόσμο. Και βέβαια το συγύριζε κάθε μέρα η μάνα μου μην τύχει και πιάσει αράχνες.
Τώρα που μεγάλωσα ζω σε ένα σπίτι μεγαλύτερο που όμως δεν έχει “καλό” δωμάτιο. Όλους τους χώρους τους χαίρονται όσοι ζουν μέσα. Αν έρθουν επισκέπτες θα αρκεστούν να μοιραστούν τα “καθημερινά” μας δωμάτια.
Μερικές φορές στις πόρτες του σκαρφαλώνουν “αράχνες”. Μόνο που σε αντίθεση με τη μάνα μου δεν τρέχω να τις εξαφανίσω. Τρέχω να τις φωτογραφίσω κρυφά.
κάνανε λάθος στο μαιευτήριο και σου δώσανε το μωρό του spiderman :blaf:
κάποια μέρα θα γίνει super ήρωας :shifty:
Τουλάχιστον δε μου δώσαν το μωρό της Ρόζμαρι :shifty:
