…Όχι ο Hank, από το άλλο, το κανονικό. Είδα την παρακάτω φωτογραφία σε μια συλλογή του Smashing magazine και ένιωσα να μου λείπει πολύ αυτή η ατμόσφαιρα.
Ξέθαψα διάφορες δικές μου σε παρόμοιο κλίμα. Από τις σχετικά πρόσφατες γιατί οι περισσότερες φωτογραφίες μου είναι σε αρνητικά και slides. Με την ψηφιακή σταμάτησα να τραβάω. Η ψηφιακή φταίει ή τα χρόνια; Θέλω πολύ βροχές και ομίχλες και κρύα και χιόνια και νωχελική διάθεση…
Οι φωτογραφίες στο δρόμο με την ομίχλη τραβήχτηκαν σε ένα ταξίδι πέρυσι το Δεκέμβρη. Η μουσική υπόκρουση, πάνω από 5 ώρες, ήταν συνέχεια 3 μόνο τραγούδια. Το ένα από αυτά:
Αχα… Να μπω στον πειρασμό να ρωτήσω ποιά ήταν τα άλλα δύο;…
Χμμμ… ήταν ειδική περίπτωση ψυχοθεραπείας.
httpv://www.youtube.com/watch?v=9eh0rAUwZSQ
httpv://www.youtube.com/watch?v=CEhT2QlRBMo
Η “ευκολία” της ψηφιακής σε οδηγεί να βγάζεις πολλές, αλλά άχρωμες και “επίπεδες” εικόνες. Και μάλλον απαιτεί περισσότερη προσπάθεια από πλευράς φωτογράφου για να ζωντανέψουν.
[πλέον του ότι δεν βοηθούν ιδιαίτερα οι αισθητήρες και τα οπτικά κυρίως των compact μηχανών αλλά ας το παραβλέψουμε αυτό...]
—–
Από τις φωτογραφίες σου ξεχωρίζω την 1η και την 3η. Μάλλον η έλλειψη χρώματος βαραίνει πολύ περισσότερο την ήδη απόκοσμη ατμόσφαιρα, και έτσι εντείνει τα συναισθήματα που δημιουργεί.
Ίσως Σταύρο, δεν ξέρω τι φταίει. Παλιά έβλεπα παντού “εικόνες”, τώρα δεν βλέπω πουθενά. Μόνο κάδρα συνηθισμένα και όπως το είπες, άχρωμα και επίπεδα.
—-
Ήταν έγχρωμες απλά αφαίρεσα το χρώμα. :secret:
5 ώρες στην ομίχλη ταξιδεύοντας με απίστευτη μουσική υπόκρουση;;;;;
Αν ήσουν και απλά επιβάτης και όχι οδηγός, θα ήθελα πραγματικά να ήμουν στην θέση σου!
Αν έλεγα ότι σε ζηλεύω δεν θα ήταν ψέμα!…
Θα ήθελα ετούτο εδώ το blog να ήταν λιγότερο emo… :shifty: :chainsaw:
@#FN$# : Συνοδηγός ήμουν Φάνη και ήταν όντως τέλεια…
@hom: Τούτο το blog είναι …Styled with (modified) Fork, Powered by WordPress, K2 and passion, πάνω σε apache, mySQL και php, τα οποία είναι εγκατεστημένα σε CentOS. Πού να τον βάλει τον συναισθηματισμό και την downίλα; Δεν έχει τέτοιο table η database του. :what:
Από την άλλη, το άτομο που το γράφει είναι άλλης εποχής και ξέρει ότι ένα μόνο θεμελιώδες ερώτημα υπάρχει… Καρεκλάς ή ροκάς; Και ναι, έζησε αρκετά για να δει ποιά ήταν η απάντηση. Αυτό που δεν έλυσαν “μάχες” τότε, το έλυσε ο χρόνος:
Get your motor runnin’
Head out on the highway… γιατί
The First Cut Is The Deepest…
Στην ψηφιακή εποχή πλέον έτσι βγαίνουν τα α/μ… ένα desaturate, πουσάρεις λίγο το κοντράστ (αν θες) και βγήκε.. :rolleyes:
Την είπα… :sealed:
Στις μέρες μου η α/μ φωτογραφία τραβιόταν με ειδικό φιλμάκι, μετά μέσα στην πιο σκοτεινή τουαλέτα το μπουφάν γυρισμένο από τη μαύρη πλευρά και κλειστό, μέσα το tank και τα reels, τα χέρια μέσα από τα ανάποδα μανίκια και πέρασμα του φιλμ στο reel και από κει στο tank, στα τυφλά.
Χημικά, εμφάνιση, fixer και τακτικό κοπάνημα μην μείνουν φυσαλίδες πάνω και μετά πλύσιμο και στέγνωμα, για να μπει για τύπωμα στο σκοτεινό θάλαμο με το απόκοσμο κόκκινο φως.
Α οχι, δεν θα κολλήσω… Desaturate και τελειώσαμε…
Α τι καλά!
Κι είχα μια ανησυχία ότι το να κολλάς με ένα τραγούδι και να το ακούς 18 ώρες συνεχόμενα δεν είναι “νορμάλ”. Αλλά να, το κάνουν κι άλλοι, δε μπορεί…
Μια χαρά φυσιολογικό είναι… Μου τόπε και ο ψυχίατρός μου :harhar: