Περνάω μια φάση. Εκείνη τη φάση που η βαρεμάρα αποδίδεται σε φάση. Λογικά θα έπρεπε να είχα πάθει μια κρίση, μια κατάθλιψη λόγω των γιορτών που έρχονται, αλλά τίποτα. Απογοητευτικό. Ούτε στη ψυχασθένεια δεν μπορείς να στηριχτείς πια.
Υποτίθεται ότι έχω άπειρες δουλειές. Είναι σίγουρο ότι θα κάνω τις μισές από τις απαραίτητες. Είμαι πιστή στις παραδόσεις μου. Μου πρότειναν ένα υπέροχο wordpress θέμα. Θέλω να του κάνω κάποιες αλλαγές. Λέω να δοκιμάσω υπνοπαιδεία και να μάθω php ώστε να το φτιάξω και να αγγίξει την τελειότητα.
Ο δεύτερος δίσκος αντιστέκεται. Είναι σε hfs και αρνείται να το εγκαταλείψει. Το έπαθα και με το ολόφρεσκο Mint που δοκίμασα να βάλω χθες, άρα δε με μισεί το FreeBSD που με βασάνισε προχθές. Και με θέλει για φίλη του, αντίθετα με ότι υποστηρίζουν κάποιοι.
Είχα την πρώτη οικονομική πρόταση σχετικά με το blog. Θάβγαζα το hosting, θάπαιρνα την οθόνη πούχω στο μάτι και θα μου έμεναν και να το γιορτάσω. Το αντικείμενο όμως δεν είχε σχέση με μένα και έπρεπε να αρνηθώ. Λες και θα έριχνα την ποιότητα που εξασφαλίζουν οι ασυναρτησίες μου.
Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις τελικά. Μόνο μην έρθουν τώρα μαζεμένες γιατί με έχει πιάσει μια βαρεμάρα και δεν είμαι για πολλά.
