Της αναβάθμισης…

Η άνοιξη, για όσους δεν τόχουν πάρει χαμπάρι, έχει μπει για τα καλά. Ένας ήλιος που σκοτώνει, τέτοιος που μόνο στον αττικό ουρανό ευδοκιμεί, με έχει γεμίσει με μια χαζοχαρούμενη διάθεση. Δεν ξέρω αν ήταν απαραίτητος ο ήλιος αλλά σίγουρα βοήθησε.

Ο πρόλογος ήταν να δώσω τις “χρειαζούμενες” δικαιολογίες και να καταλήξω στο γνωστό: Βαριέμαι να κάνω οτιδήποτε απαιτητικό. Είτε έχει σχέση με σωματική δουλειά, είτε με πνευματική. Ξεπέταξα λοιπόν τις συνηθισμένες δουλειές του σπιτιού σε επίπεδο απόδοσης “δε θα περάσει και επιθεώρηση” και αποφάσισα να ασχοληθώ με την “απαιτητική” διαδικασία της αναβάθμισης των φορητών σε Jaunty Beta.

Όσο θα κρατούσε η αναβάθμιση, ο ευσεβής πόθος ήταν να συμμαζέψω το γραφείο μου. Όσο όμως το κοίταζα, τόσο περισσότερο το έβρισκα “συμμαζεμένο” και αντιπροσωπευτικό της λιτής και απέριττης  προσωπικότητάς μου. Και μετά, αυτόματα, σκέφτηκα πως δεν είχα ποτέ τον κατάλληλο ευρυγώνιο να το βγάλω ολόκληρο. Μήπως τώρα είχα;

Ε χμ, αριστερά, πίσω από το τηλέφωνο και μπροστά από το φωτιστικό, βρίσκεται η άδεια, ανάποδη και “χαρακωμένη” θήκη για cd που παίζει το ρόλο κουμπαρά για την αγορά της μελλοντικής μου dSLR. Έχει φτάσει στα 60 ευρώ.

Ακριβώς στην αντίθετη πλευρά, δίπλα στο γλαστράκι που εκτελεί χρέη άνετης μολυβοθήκης – κατσαβιδοθήκης, βρίσκεται μια πρόσκληση με τον taz, για να θυμηθώ αύριο να πάω τα πιτσιρίκια σε ένα πάρτυ.

Ακριβώς μπροστά αναβαθμίζεται το msi, εκτελώντας παράλληλα και αποστολή αυτοκτονίας δίπλα στο φραπέ – Tουίτι. Το ειδικά διαμορφωμένο με τις αρχές του μετά-feng shui γραφείο μου, περιέχει μερικές ακόμα δεκάδες απολύτως απαραίτητων αντικειμένων σε στρατηγικές θέσεις.

Το αποτέλεσμα ήταν να καταλήξω ότι είχε ακριβώς το βαθμό “συμμαζεμότητας” που χρειάζεται και να το αφήσω στην ησυχία του, απολαμβάνοντας τις τελευταίες ώρες ηρεμίας πριν έρθουν οι “βάρβαροι” να πληγώσουν τη σιωπή. Ή ότι από αυτή δεν πληγώνουν οι Journey που χτυπιούνται στο ράδιο.