Frontpage on flickr

Περίμενα να περάσει ένας μήνας με την πρώτη μου dslr, για να γράψω εντυπώσεις, πως νιώθω να φωτογραφίζω με πραγματική μηχανή και τις πρώτες μου εμπειρίες από το flickr. Δεν πρόλαβα όμως. Με πρόλαβαν οι εξελίξεις.

Με τη μηχανή μου γνωριζόμαστε ακόμα και προς το παρόν τραβάω σχεδόν αποκλειστικά ένα είδος φωτογραφίας. Δεν έχω φύγει από την Αθήνα αυτό το διάστημα, οπότε τα θέματά μου είναι ότι έχω σε ακτίνα 200 μέτρων από το σπίτι. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι την καταβρίσκω. Το 2ωρο, όταν κοιτάζω μέσα από το viewfinder, περνάει σε δευτερόλεπτα. Κυριολεκτικά χάνομαι σε ότι βλέπω μέσα και στο πως να το κάνω να φαίνεται έτσι ή αλλιώς.

Αυτό το διάστημα ανεβάζω κάποιες φωτογραφίες μου στο flickr, σε ένα λογαριασμό που μέχρι λίγο καιρό τον είχα να ανεβάζω screenshots, για τα θέματά μου στο blog. Ομολογώ ότι ξαφνιάστικα που σύντομα άτομα με πολύ καλές φωτογραφικές δουλειές περνούσαν από τις φωτογραφίες μου και άφηναν κολακευτικά σχόλια. Αρκετές φορές, εκτός από την αναπόφευκτη χαρά, ένιωσα άβολα. Τι να πεις σε φωτογράφους “πραγματικούς” και με χρόνια πίσω τους, όταν τραβάς ένα μήνα; Έτσι παρακολουθώ αυτό το διάστημα την κίνηση στο λογαριασμό μου με περιέργεια και ξάφνιασμα. Ευτυχώς όταν πιάνω τη μηχανή ξεχνάω τα πάντα.

Το flickr έχει ένα μηχανισμό που λέγεται explore. Με κάποιους αλγόριθμους που δεν είναι γνωστοί, διαλέγει από τα 6-7 εκατομμύρια φωτογραφίες που ανεβαίνουν κάθε μέρα, τις 500 πιο “ενδιαφέρουσες” φωτογραφίες και τις παρουσιάζει. Όπως θεωρούν οι άνθρωποι του flickr το “ενδιαφέρον”. Μου έκανε τρομερή εντύπωση την πρώτη φορά που μου έγραψαν σχόλιο ότι με είδαν στο explore.

1. Shadows of another day, 2. No inspiration anymore, 3. I am here, 4. Ring on the beach, 5. When the music’s over, 6. On Vinyl, 7. Daisies in the jar, 8. Remember Tomorrow, 9. Colors, 10. Be…e mine

Από αυτές όσες ανέβουν πιο ψηλά στην 500άδα τις παρουσιάζουν και ξεχωριστά, αλλάζοντάς τες,  στην πρώτη σελίδα του flickr. Χθες λοιπόν μια από τις φωτογραφίες μου μπήκε frontpage. Νιώθω χαρούμενη από τη μια και μουδιασμένη από την άλλη. Too high, too far, too soon… Easy come, easy go… και άλλα γνωστά τραγουδάκια.

Αλλά από την άλλη, όσο πιο γρήγορα ξεπεράσω κι αφήσω πίσω μου αυτά, τόσο πιο γρήγορα θα ξαναγυρίσω στα “δικά” μου. Για να μην ξεχνιέμαι λοιπόν: Θέλω ένα macro φακό!!!