Στο πουθενά, κάπου στο κέντρο της ηπειρωτικής Ελλάδας και στη μέση μιας κοιλάδας, βρίσκεται ένα έρημο και μισογκρεμισμένο εργοστάσιο.
Εκεί, ανάμεσα σε πεσμένους τοίχους, σκουπίδια, σπασμένα τζάμια και ξερά χόρτα, μισολιωμένο από τον καυτό ήλιο, βρήκα το πιο μαγικό εύρημα. Πεταμένοι δίσκοι από βινύλιο. Σα να βρήκα παλιό φίλο, σε ξένα μέρη και μετά από χρόνια. Κυριολεκτικά.
Eagles. Στην πρώτη πλευρά, πρώτο τραγούδι το Take it easy. Ήξερα πολύ καλά τι θα δω στην δεύτερη πριν το γυρίσω κι ας ήταν μουσικές που άκουγα 20 χρόνια πριν.
Οι μουσικές που ακούμε φτιάχνουν το soundtrack της ζωής μας. Το δικό μου με αγγίζει όσο και τις στιγμές που “έντυνε” τη ζωή μου. Ίσως περισσότερο τώρα. Για κάποιους μετράει η στιγμή, για κάποιους άλλους η διάρκεια. Για μένα μετράει η στιγμή που διαρκεί.
One of these nights
One of these crazy old nights…
Βινύλιο, βινυλιάκι μου…
good to find old friends..
όπως είπε και ο Σπανουδάκης, είναι η στιγμή που περνάει και χάνεται ..!
Καλό καλοκαίρι ..
This is such a thought provoking picture. It would be like me finding a Beatles LP. So many memories in one 12″ record.
Στα μεσα της δεκαετιας του 80 εβρισκα στα σκουπιδια 8track κασσετες (εκεινες τις χοντρουλες). Κασσετες που συνοδεψαν μουσικα ολες μου τις μετακινησεις με το αυτοκινητο των γονιων μου στα 70s. Με στεναχωρουσε που καποιοι αποφασισαν να τις πεταξουν και δεν τις ενιωσαν σαν κομματι της παιδειας τους, της εφηβειας τους, του εαυτου τους.
Το ιδιο συμβαινει εδω και χρονια με το βινυλιο και με τις compact κασσετες, λες και δεν εχουν πια καμια αξια οι αναμνησεις ή οτι η σημερινη μας “κατασταση” ειναι τοοσο καλυτερη που δεν θελουμε να θυμομαστε εκεινα τα χρονια…
Το παρηγορο στην ολη υποθεση ειναι οτι ακομα και αν πεταξουμε τα παντα – απλα θα καταστρεψουμε το μεσο – και οχι αυτο που αφησε μεσα μας. Αυτο δεν χανεται ποτε.
μου θυμίζει κάτι εποχές που ήμουν παιδάκι και παίζαμε “περιπέτεια” τρυπώνοντας σε εγκαταλειμμένα παλιά σπίτι. Βρίσκαμε κάθε λογής πράγματα. Έχει την ίδια αυτή μελαγχολία των εγκαταλειμμένων σπιτιών και το ποστ σου.
Επειδή εγώ ανήκω στην εποχή της κασέτας, έχω μια ολόκληρη κούτα στο σπίτι μου. Δε θέλω να πεταχτούν ποτέ ακόμα κι αν οι μισές έχουν τραγούδια τόσο απαράδεκτα που δε θέλω να τις ξανακούσω!