Έβλεπα φωτογραφίες εδώ και εκεί, κάτι που το κάνω συχνά όταν δε θέλω να σκέφτομαι.
Στο τέλος ενός σετ, σε μια τετράγωνη φωτογραφία, είδα τη μηχανή που είχαν τραβηχτεί. Ήταν μια από εκείνες τις παλιές. Μια Lubitel από τη Lomo γενιά.
Όσο παρατηρούσα την εικόνα, αυτό που έβλεπα άρχισε να ταυτίζεται με μια εικόνα στο μυαλό μου. Ο πατέρας μου να μου ζητάει να μην κινούμαι και να χαμογελάσω.
Έψαξα σε παλιά άλμπουμ και ναι, κάποιες ήταν εκεί. Κάποιοι άλλοι δεν είναι πια εδώ. Κοίταζα και ένας κόμπος σχηματιζόταν στο λαιμό μου. Είναι ακόμα εκεί και σε λίγο, αν αποφασίσει να λυθεί, δε θα βλέπω να συνεχίσω να γράφω. Στα γρήγορα λοιπόν, από τη Lubitel του πατέρα μου, early early 70′s, σε μια κακή αντιγραφή από την Oly μου σήμερα.
This is exactly what photography is about for me: memories. They sometimes do make you sad, but I don’t think we would want to be without them.
I totally agree with you Graham
… άψυχα αντικείμενα ποτισμένα ζωή και αναμνήσεις που αφήνουν μια αίσθηση νοσταλγίας …
οι φωτογραφίες έχουν αυτήν την ιδιότητα. Να σταματούν τον χρόνο. Σαν μια ανάσα που παραμένει μέσα μας.
Να έχεις μια πολύ όμορφη Κυριακή!