Lady in black

Flashback. 22 Ιανουαρίου 2005. H τελευταία μου συναυλία.  Καθώς περπατούσα στη Λιοσίων, η αίσθηση ότι πλησίαζα στο σωστό σημείο με κάθε βήμα γινόταν και πιο έντονη.

Όσοι έχουν ζήσει συναυλίες θρύλων της μουσικής ξέρουν τι εννοώ. Τα πρόσωπα, το ντύσιμο, οι συζητήσεις όσων πλησιάζουν στο χώρο, δεν αφήνουν περιθώρια για αμφιβολίες. Υπάρχει μόνο μια αίσθηση. Η προσμονή να εμφανιστούν στη σκηνή “εκείνοι”. Το έχω ζήσει πλησιάζοντας σε στάδια, σε ανοιχτά θέατρα, σε μικρότερα γήπεδα, σε κλειστούς χώρους.

Τα ονόματα μόνο άλλαζαν κάθε φορά. Iron Maiden, Deep Purple, Pink Floyd,  Dio, Richie Blackmore, Uriah Heep, Bruce Springsteen, Scorpions και πόσα άλλα, από μια σειρά ονομάτων, που έντυσαν μουσικά την ιστορία της ζωής μου. Τα περισσότερα όταν ήταν στη δόξα τους. Τέλη δεκαετίας του 80 και εκεί γύρω.

Την τελευταία φορά, 5 χρόνια πριν, ένα συγκρότημα από τα αγαπημένα μου. Με μια σημαντική διαφορά. Έχω μεγαλώσει. Καθώς πλησιάζω στο χώρο όλα μοιάζουν ίδια και όλα είναι διαφορετικά. Τα άτομα, το ντύσιμο, η προσμονή… ίδια. Οι ηλικίες όμως έχουν τρελαθεί. Νεαροί με τους μπαμπάδες τους. Άτομα που θα μπορούσα να  διασκεδάζω μαζί τους σε ροκ κλαμπ πριν 20 χρόνια, τώρα να έρχονται με τα παιδιά τους για να ακούσουν μαζί το ίδιο συγκρότημα. Περίεργη αίσθηση.

Εγώ εξακολουθώ να φορώ μαύρα. Μαύρο αμάνικο μπλουζάκι κι ας είναι καταχείμωνο, μαύρο εφαρμοστό παντελόνι, μαύρες μπότες. Κρατώ μπύρα. Αν έχω αλλάζει από τότε, μόνο όσοι δεν με βλέπουν από μέσα θα μπορούσαν να το πουν. Ο χρόνος έχει σταματήσει.

Ξύπνησα αργά. Κανείς δε με ενόχλησε και κοιμήθηκα για πρώτη φορά, εδώ και πάρα πολύ καιρό, μέχρι τις 11. Τον πρωινό καφέ τον διαδέχτηκε μια σειρά από σακούλες του σούπερ μάρκετ στον πάγκο της κουζίνας. Νιώθω ξεκούραστη και καλά. Είμαι μόνη στο χώρο. Πρέπει να αρχίσω να βάζω πράγματα σε ντουλάπια και ψυγείο. Όχι έτσι, όχι εγώ. Μια φράση στο google. Ένα video. Έτσι για την παρέα.

Η ένταση ανοίγει, οι πρώτες νότες γεμίζουν την κουζίνα. Στο ένα χέρι κρατάω ένα πακέτο μακαρόνια. Στο άλλο ένα  γάλα. Ε και; Με πιάνει μια διάθεση για χορό. Η ανάγκη για μια κίνηση που θυμίζει σαμάνους και έκσταση άλλων εποχών. Ένας ημιάγριος χορός που βγαίνει από μέσα. Δεν ξέρεις τι χάνεις που δεν το πιάνεις. Και ξαφνικά σε μια μετέωρη κίνηση έχω την αίσθηση ότι ξέχασα κάτι που ήθελα πολύ.

Το μυαλό αδυνατεί να θυμηθεί. Το κορμί δεν αντιδρά πια στο ρυθμό. Βάζω ότι κρατώ στη θέση του. Ένα όνομα ξεπηδά από το μυαλό μου. Πλησιάζω στον υπολογιστή και βάζω το όνομα και τη σημερινή ημερομηνία. Ναι, απόψε πάλι εκεί, οι Uriah Heep στο Gagarin, ένα από τα ονόματα που μου έκανε παρέα σε διάφορες στιγμές στη ζωή μου. Το συγκρότημα που είδα τελευταία φορά πριν 5 ακριβώς χρόνια.

Μεγάλωσα κι άλλο, μεγάλωσαν και κείνοι. Κανείς δεν θα καταλάβει τη διαφορά. Βιαστικά τηλέφωνα. Ναι, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν φημίζονταν για τον κwlo τους ή αν ήταν σιλικονούχα μοντέλα δε θα είχα ελπίδα να βρω εισητήρια. Είναι όμως μουσικοί και γι αυτό είμαι τυχερή.

Απόψε πάλι. Με μαύρα ή χωρίς. Ταξίδι στο χρόνο.

Edit:  :blush: