Hardware stories

Τον τελευταίο καιρό δε γράφω, δεν πειραματίζομαι, δε φωτογραφίζω, δεν πειράζω μηχανήματα και γενικά… δεν. Τουλάχιστον όχι σοβαρά.

Και για μένα σοβαρά σημαίνει να περνάω καλά όταν το κάνω. Να ξεχνιέμαι, να με κάνει χαρούμενη και με τάση σαχλαμαρίσματος. Σήμερα όμως με έπιασε κάτι. Μια τάση να πνίξω τους καημούς μου στο hardware. Μια από τις καλύτερες μεθόδους για άδειασμα των σκέψεων είναι η προσπάθεια να θυμηθείς ποια βίδα πάει που, από ποιά πλευρά μπαίνει το καθετί στην υποδοχή και άλλα τέτοια σημαντικά. Άσε που η αδρεναλίνη ανεβαίνει αν σκέφτεσαι ότι με το παραμικρό μπορεί να κάνεις διακοσμητικό ένα μηχάνημα μερικών εκατοντάδων ευρώ.

Η ιστορία είχε ως εξής: Υπήρχε ένα macbook με ένα δίσκο 120GB που ασφυκτιούσε και ένα Toshiba, με έναν 160άρη δίσκο, χωρίς οθόνη, που όμως δουλεύει μια χαρά με εξωτερική. Η σκέψη ήταν να ανταλλάξω σκληρούς δίσκους στα μηχανήματα ώστε και το macbook να πάρει λίγο αέρα και το Toshiba να παίζει για δοκιμές.

Οι μόνες επεμβάσεις μου σε λάπτοπ ήταν πρόσθεση μνήμης και αλλαγή κάρτας δικτύου. Τώρα πια μπορώ να προσθέσω και αλλαγές δίσκων και μάλιστα με επιτυχία, μιας και τα δύο μηχανήματα δουλεύουν μια χαρά. Να δούμε αν συνεχίσω με τα …υπαρξιακά τι άλλο θα αλλάξω.

Άσχετο αλλά η εικόνα του γραφείου μου είναι τόσο οικεία που δεν προσέχω το χαμό που επικρατεί. Μερικές φορές μάλιστα το θεωρώ και συγυρισμένο. Όταν όμως το βλέπω σα φωτογραφία εκεί χμμμ κάπως μου κάνει. Άσε που προσέχω πράγματα που δεν τα “βλέπω” άλλες στιγμές. Όπως το αγαπημένο μου dvd, από την εποχή που δεν υπήρχαν torrents και αγοράζαμε μόνο τα πολύ αγαπημένα, The song remains the same ή το βιβλίο που ξαναδιαβάζω αυτές τις μέρες.

Ξανά άσχετο… έρχεται και Σαββατοκύριακο.