Ήταν λίγο πριν την αρχή. Υποσχέθηκα μια φωτογραφία με τον τίτλο “Frozen second”. Φυσικά πήρα μια σπαστική απάντηση: Όλες οι φωτογραφίες είναι παγωμένα δευτερόλεπτα. Έπρεπε να το προσέξω.
Συνήθως περνάω εκεί κάποια απογεύματα βλέποντας τον ήλιο να βασιλεύει, χαζεύοντας τη θάλασσα, ακούγοντας άσχετα, βλέποντας ελικοπτεράκια και κάνοντας όνειρα. Κάποιες στιγμές έχω τα νεύρα μου. Συνήθως πετάω πέτρες που τις κυνηγάει με ιδιαίτερη αφοσίωση η Σάλυ. Από το Mustang Sally εννοείται. Το κοκεράκι που θέλαν όλοι εκτός από μένα και που βέβαια εγκατέλειψαν όλοι και φροντίζω εγώ.
Αυτές τις μέρες γίνεται εκεί ένα πολύχρωμο φεστιβάλ για την αποποινικοποίηση της μαριχουάνας. Κόσμος, μουσικές, χρώματα. Eκεί που συνήθως δεν υπάρχει τόση ζωή. Σήμερα στη βόλτα πήρα τη φωτογραφική μηχανή. Προσπάθησα να είμαι διακριτική αν και όλα τα πρόσωπα ήταν χαμογελαστά.
Και βρήκα τη φωτογραφία που ήθελα. Δεν είναι καν μια φωτογραφία που θα δει κάποιος και θα πει ΝΑΙ. Βγήκε όμως έχοντας κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό. Ένα συγκεκριμένο σκοπό να εκπληρώσει. Και έχει κάτι που μου αρέσει. Δεν ξέρω ακριβώς τι. Μοιάζει από μια άλλη εποχή. Χμμμ… Από τη δεκαετία του 60. Ίσως. Δεν ξέρω. Και το “δεν ξέρω” είναι το χαρακτηριστικό αυτής της ιστορίας. Ξέρεις…

ναι, εχει αρωμα αλλης εποχης και ανεμελιας.
και ξερεις; ειναι σπανιες τετοιες στιγμες.
ΝΑΙ!
Το πρώτο πλάνο έχει δύναμη. Οί δύο τύποι καί το VW είναι από άλλη εποχή.
Όλη η φωτο έχει κάτι πού μού αρέσει πάρα πολύ καί ακόμη το ψάχνω.
Αλλά καί πάλι … δεν ξέρω ….
Ωραία χρώματα έχει το φορτηγάκι στο βάθος.
Θα προτιμούσα να τονιζόταν λίγο ο ουρανός.
Κατά τα άλλα πολύ ωραία σύλληψη. Μπράβο
Αυτή η φωτογραφία έχει όντως “κάτι”.
Ιδιαίτερα το ζύγισμα της, όπου δεξιά η εποχή της ξεγνοιασιάς και της φύσης, έρχεται απέναντι από τη ζωή που είναι εγκλωβισμένη στα στενά πλαίσια ενός ωρολόγιου προγράμματος και μια τσιμεντένιας πόλης.
ΝΑΙ.-
Και ποιό είναι αυτό το μέρος που ξεχνιέσαι, ονειρεύεσαι και φωτογραφίζεις τα απογεύματα;
όχι μόνο από άλλη εποχή αλλά κι από άλλο παραμύθι θα πρόσθετα εγώ. έχεις τονίσει ωραία τα χρώματα. πολύ το αγαπώ αυτό στις φωτογραφίες σου. έντονο αλλά και θαμπό σαν ανάμνηση.