Τα απομεσήμερα του καλοκαιριού μου φέρνουν θλίψη. Από παλιά. Για λίγο άλλαξε. Τώρα ξανά. Μελαγχολία και μια αναίτια αναμονή για κάτι που δεν έρχεται. Τη διαφορά την έκαναν δυo λέξεις. Που χάθηκαν. Που δεν υπήρξαν.
It makes me wonder
Posted: 16 Αυγούστου, 2010 in ΦωτογραφίαΕτικέτες:Φωτογραφία, lumix, lx3, panasonic, photography
Σχόλια
και μια και βρεθήκαμε εδώ, άλλο ένα νοσταλγικό..
Πεθύμησα μια βροχή…
όντως τα μεσημέρια του καλοκαιριού είναι τόσο μελαγχολικά και ακίνητα. Ρουφάνε την όρεξη για ζωή, θέλεις απλώς να τελειώσουν, να φύγουν…