Can’t keep my eyes from the circling skies…
Να πετάς. Μια “βρώμικη” υπόθεση. Γκρεμίζει θεσμούς, αμφισβητεί “αξίες” και γεννάει ένα αχαλίνωτο πάθος για ελευθερία. Να ονειρεύεσαι ουρανούς και χαμόγελα αντί για το οικοπεδάκι, το ρετιρέ, το προικώο εξοχικό. Να είσαι αληθινός. Να ακολουθείς την καρδιά σου. Να ζεις τα όνειρά σου. Να πετάς. Πολύ “επικίνδυνη” υπόθεση τελικά.
Από το τελευταίο ποστ του NdC και από αυτό εδώ μου ρχεται στο μυαλό η τελευταία συνομιλία του Jack με τον Hopper στο Easy Rider
η οποία τα λέει καλύτερα από εμένα.
Υ.Γ
Τέλεια η πρώτη φωτό!
Την είχα ξεχάσει αυτή τη σκηνή. Ίσως το ξαναδώ, έχω καιρό.
Οι άνθρωποι έχουν περίεργη σχέση με την ελευθερία. Και δε λέω στα λόγια, γιατί εκεί όλοι τη “θέλουν”.
Οι περισσότεροι τη φοβούνται. Η ελευθερία προϋποθέτει να είσαι υπεύθυνος για τις πράξεις σου και τις επιλογές σου. Να κινείσαι με βάση τις πραγματικές σου επιθυμίες και όνειρα, μα και να πληρώνεις το αντίτιμό τους. Κάτι που ελάχιστοι είναι πρόθυμοι να κάνουν.
Προτιμούν νάχουν πρόγραμμα “υποχρεώσεων” που εξασφαλίζει κάποιες “απολαβές”. Δε “βλέπουν” ότι το αντίτιμο για το βόλεμα είναι σκληρότερο. Σε κάνει να χάνεις τον εαυτό σου και όλη την ουσία της ζωής.
Από την άλλη βέβαια, μπορεί γι αυτούς αυτή να είναι η ουσία της ζωής. Η ασφάλεια. Η ρουτίνα χωρίς επιλογές με κόστος. Έτσι κι αλλιώς την “χρυσοπληρώνουν” με την ελευθερία τους.
Οτιδήποτε “διαφορετικό”, έξω από καλούπια, προκαλεί αντιδράσεις, ανάλογα ποιός το εντοπίζει.
Στους “ποιοτικούς” γίνεται αντικείμενο πόθου. Το υπαγορεύει το “προοδευτικό” τους προφίλ κι ας μην έχουν τα κότσια να πάνε πέρα από λόγια. Εννοείται πως δεν ξέρουν τι να το κάνουν και μόλις δουν ότι μπορούν να το “πιάσουν”, τρέχουν σα βρεγμένες γάτες στην ασφάλεια, υπογράφοντας “μετάνοιες”. Σκύβοντας ακόμα περισσότερο.
Στους υπόλοιπους προκαλεί φόβο. Ανάγκη να το “μηδενίσουν”, να το εξαφανίσουν, να πάψει η “απειλή”.
Όλοι βέβαια το θαυμάζουν όσο είναι μακριά από τον… :sealed:
Το βιντεάκι το λέει καλύτερα
ΥΓ. Ευχαριστώ.