Then came the last days of May

Περνάω το δεύτερο 24ωρο με overdose χαπιών ημικρανίας. Αυτή τη φορά ξεπέρασα κάθε όριο και κανόνα. Δεύτερο 24ωρο, 4πλή ποσότητα από τη συνιστώμενη και -αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει- τελειώνει όπου νάναι και το δεύτερο μπουκάλι κρασί από χθες.

Ένα απόγευμα Σαββάτου

Στην ευθεία τα ξημερώματα γίνονται κόντρες. Εκείνη, κάποιες φορές, αυτές τις ώρες στη βεράντα με το βλέμμα χαμένο στο σκοτάδι. Τέτοια βράδια ο ήχος του γκαζιού και οι  αλλαγές της ταχύτητας φτιάχνουν το soundtrack της νύχτας της. Και χθες.

L.A. Woman was here

Κάποτε έγραφα, ονειρευόμουν, ταξίδευα και μιλούσα περισσότερο. Όχι πια. Μην φανταστείς τρελά πράγματα, απλά περισσότερο. 

Ο χορός της φωτιάς

Δεν θυμάμαι αν ήρθε πρώτο το τραγούδι ή πρώτα οι εικόνες. Και τα δυό πάντως έρχονται από παλιά.

14:12

Αυτό με τους τίτλους πρέπει να το κοιτάξω κάποια στιγμή. Και αυτό θα έπρεπε να πω μάλλον. Τέλος πάντων. Με τα βλογ δεν τα παω καλά.

230 χιλιόμετρα και πίσω

Άλλες φορές γεμάτα προσμονή, άλλες χαρά, λύπη, απελπισία, βαριεστημάρα, θάνατο, ελπίδα και τις περισσότερες φυγή.

I don’t ask much

Έγραψα και έσβησα δεκάδες αρχές. Καμμία δεν μου έκανε. Μοιάζαν όλες με τέλος. Δεν μου έμεινε τίποτα άλλο.

Η μαγεία της Βερενίκης

Με θυμάμαι στα σπίτια φίλων, εκείνα τα χρόνια, να ξεφυλλίζω βιβλία και να χαζεύω δίσκους. Μακριά από τους καναπέδες και τα τραπέζια που υπήρχε η δράση.

Σαφώς εντελώς παράλογο

Αυτό το μήνυμα είναι ειδικό και με στόχο εντελώς συγκεκριμένο. Όσο το να στρέφεις ένα βέλος προς τον ήλιο. Σαφώς εντελώς παράλογο. Θα καταλάβεις όμως.

Μια ερωτική ιστορία over tcp/ip

Παλιά, όταν ήμουν πολύ νέα, έπαιζα ένα παιχνίδι με τον εαυτό μου και τους άλλους. Ένα παιχνίδι που το αγαπούσα και το μισούσα. Κατασκόπευα τους ανθρώπους. Δεν παραβίαζα τίποτα, απλά παρατηρούσα προσεχτικά και “έβλεπα” αυτά που ήταν πίσω από τις εικόνες και τις λέξεις, εκτός από τον Αλέξη που τον έβλεπαν όλοι. Ίσως και να [...]