Σιγά μην ήταν τρελοί οι Ρωμαίοι

Συνήθως δε γράφω γι’ αυτό που λέμε “η κατάσταση”. Δεν έχει νόημα. Όλοι μας τη ζούμε, σε κανέναν δεν αρέσει, όλοι μας πνιγόμαστε από τα ντουβάρια που μας πλάκωσαν, όλοι μας εξοργιζόμαστε από τους “αλήτες” που μας διαφεντεύουν αλλά προσπαθούμε να το ξεπεράσουμε με …feng shui.

Σε πόση ώρα bootάρεις μανάρι μου;

Το τελευταίο διάστημα είχα πάθει μια ψιλοαποστροφή για τα forum, blog και site που “ειδήμονες” …μετρούσαν τα linux τους. Μια αποτοξίνωση απαρραίτητη, μιας και ένιωθα την καφρίλα που επικρατεί σε όλα, να μπαίνει και σε αυτό το χώρο. Θλίψη.

80′s Flash και ένα παιδικό τραύμα

Οι φίλοι μου και οι γνωστοί της νέας γενιάς, εγώ είμαι η παλιά, με κατηγορούν ότι μουσικά έχω κολλήσει κάτι δεκαετίες πίσω. Το ξέρω αλλά την καταβρίσκω εκεί, γιατί να πάω αλλού;

Μια σελίδα 25 χρόνια πριν

Κάπου στο τέλος του λυκείου και στα πρώτα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής το είχα διαβάσει κάμποσες φορές. Συχνά με συντρόφευε σε τρένα και λεωφορεία. Τα χρόνια που πέρασαν το σημάδεψαν και αυτό.

Stormy Island

Συνεχίζω να απολαμβάνω την ανυπαρξία και την καταβρίσκω. Θα δείξει που θα πάει. Δεν έχω διάθεση να πάω πουθενά προς το παρόν. Καιρός ήταν.

Snapshots ενός μυαλού σε καταστολή

Το μυαλό μου εξακολουθεί να είναι μουδιασμένο. Τα συναισθήματα το ίδιο. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης που με βάζει σε κατάσταση hibernate στα δύσκολα, δούλεψε άλλη μια φορά άψογα. Χάνω τις μεγάλες χαρές αλλά δεν με γονατίζουν οι μεγάλες λύπες.

Ένας χρόνος

Κάπου αυτές τις μέρες, ίσως σήμερα, κλείνω ένα χρόνο online. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Δεν μπορώ να πω ότι βρήκα το χώρο μου στην ιντερνετική κοινότητα ή τίποτα τέτοιο. Γενικά με τις κοινότητες δεν τα πάω καλά. Είμαι μοναχικό άτομο.

One of these days…

…I’m going to cut you into little pieces . (Pink Floyd)

Περί ρεαλισμού

Κάπου διάβασα πρόσφατα (μικρή είμαι, μαθαίνω ακόμα) για κάτι που είχε πει ο Φελίνι σχετικά με το ρεαλισμό. Ο οραματιστής λέει, είναι ο μοναδικός αληθινός ρεαλιστής. Δεν τον κατάλαβα τον “ποιητή”.

Flashback και άλλα άσχετα

Κάθε φορά που μια κρίση ημικρανίας φτάνει προς το τέλος της, δύο είναι οι κυρίαρχες επιθυμίες. Η μια είναι να κινηθώ όσο περισσότερο μπορώ. Η άλλη να βρεθώ μέσα σε νερό.