The night, is always too long. (Eric Burdon)
Κάποιες φορές τα κύματα φτάνουν μέχρι εκεί που περπατάω. Κάποιες άλλες, η θάλασσα είναι τόσο ήρεμη που με αφήνει να ακουμπήσω στην άκρη της τη μηχανή και να τραβήξω με μεγάλους χρόνους τη νύχτα που έρχεται. Κάποιες φορές έχει φουσκοθαλασσιά. Τότε δε φωτογραφίζω. Κάθομαι δίπλα στη θάλασσα μέχρι η σκιά μου να χαθεί στο σκοτάδι. Μετά φεύγω.
Can’t afford a thing on TV, deep in my heart I’m a warrior. (Eddy Grant)
Τα ηλιοβασιλέματα αυτές τις μέρες μοιάζουν με “fire in the sky”. Κατάφεραν να με βγάλουν ξανά έξω από το σπίτι. Με αυτοκίνητο, με τα πόδια, με ποδήλατο… την ώρα που κρύβεται ο ήλιος και πέφτει η νύχτα. Θα δείξει.
Ακόμη και ο Κηφισός, αν τα μάτια μισοκλείσουν και ο ουρανός προς το Φάληρο πάρει φωτιά, μεταμορφώνεται.
I can’t survive, can’t stay alive…
Even the bad times are good when you’re round, darlin’, you kiss away all my blues.
Nobody gonna take my head, I got speed inside my brain.
Nobody gonna steal my head, now that I’m on the road again.
What a little moonlight can do, wait a while till a little moonbeam comes peepin’ through.
But you’re the rose colored glass I see through. I’ll see you through.
I found her on a night of fire and noise. Wild bells rang in a wild sky.
I knew from that moment on I’ll love her till the day that I died.
Do you love me? Do you love me like I love you?
Η φωτογραφία μιας φωτογραφίας τραβηγμένης 15 χρόνια πριν. Το φιλμάκι ήταν λιθογραφικό -εντελώς ακατάλληλο για πορτραίτα- και το διάλεξα για να πειραματιστώ με το σκληρό κοντράστ. Το φιλμάκι εμφανίστηκε από μένα και τυπώθηκε στο σκοτεινό μου θάλαμο, το μέρος που περνούσα τα βράδια μου εκείνη την εποχή. Η φωτογραφία που έχω είναι τυπωμένη σε σατέν ματ χαρτί -το αγαπημένο μου- και μέγεθος 13×18. Από πίσω έχω σημειώσει με μολύβι τις “συνθήκες”: 45M 8”.
Spread your wings, come on fly awhile, straight to my arms.
