Μ’ αρέσουν τα κορεσμένα χρώματα. Μ’ αρέσει που πια είναι υπόθεση ενός κλικ να τα έχω. Έτσι κι αλλιώς και όταν δεν γίνονταν να τα πειράξω, πάλι τέτοια χρώματα μου άρεσε να βγάζω. Μόνο που τότε το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να διαλέξω το φιλμάκι ή το slide που τα έδινε. Και αυτό διάλεγα κάθε φορά. Velvia, velvia και velvia -πάντα 50 iso, δε χρειάζονταν παραπάνω με το φως του καλοκαιριού- σε όλες τις θήκες της τσάντας μου.
“Αν ήξερες την ομορφιά να τραβάς το φιλμάκι, να το εμφανίζεις και μετά να τυπώνεις μόνη σου τη φωτογραφία… Δεν ξέρεις τι χάνεις που βγάζεις μόνο με ψηφιακές”. Όποτε το ακούω αυτό χαμογελάω. Κάθε πράγμα έχει την ομορφιά του. Κάθε πράγμα ταιριάζει καλύτερα “κάπου”. Μα δεν υπάρχουν “ειδικά” πράγματα, μόνο και μόνο γιατί σε κάποια εποχή με αυτά κάναν όμορφες δημιουργίες.
Οι μεγάλοι φωτογράφοι του παρελθόντος, που για “χάρη” τους σήμερα “ρίχνουμε στον Καιάδα” τις νέες τεχνολογίες, χρησιμοποιούσαν στην εποχή τους ότι πιο σύγχρονο υπήρχε. Τραβούσαν με τις καλύτερες τότε μηχανές και με τα καλύτερα φιλμάκια της εποχής. Δεν τραβούσαν με γυάλινες πλάκες και emulsion από αβγό, γιατί έτσι έκαναν οι “μεγάλοι” του παρελθόντος τους. Αν εκείνοι οι φωτογράφοι τραβούσαν σήμερα με τον τρόπο που το έκαναν τότε, δε θάταν πρωτοπόροι, θάταν αντίγραφα του εαυτού τους.
Εκατοντάδες α/μ φιλμάκια εμφανισμένα στο τανκ μου. Εκατοντάδες φωτογραφίες -έπρεπε να γίνεται επιλογή, το κόστος μεγάλο- τυπωμένες στην κουζίνα των 8 τετραγωνικών, κάπου στην Καλλιθέα. Η μυρωδιά των χημικών, για να φτιάξεις μια φωτογραφία σέπια ήθελες μάσκα, οι νύχτες που ξημέρωναν πριν καν το καταλάβεις, χαρτιά σε διάφορες διαστάσεις, ματ, γυαλιστερά, το αγαπημένο σου σατέν και φιλμάκια πολλά. TMAX, Ilford, Agfapan, Neopan, Υπέρυθρο, 3200, λιθογραφικό.
Πριν λίγο καιρό είχα “ονειρευτεί” ένα σκοτεινό θάλαμο ξανά. Σε λάθος “θεμέλια” και δεν έγινε. Βλέπω όμως τις φωτογραφίες, “φτιαγμένες” από μένα από το κλικ, μέχρι το χαρτί που κρατάω σήμερα -κάπου 15 χρόνια μετά- στα χέρια μου. Άλλες πετυχημένες, άλλες καμμένες στην εκτύπωση, άλλες με λάθος κοντράστ, άλλες όμορφες, άλλες πειραματικές, σαν το πορτραίτο που τραβήχτηκε με λιθογραφικό φιλμάκι… Και χαμογελάω. Μάλλον ξέρω για ποιό συναίσθημα μου μιλάνε. Θυμάμαι.
Δεν έχω scanner και δε νομίζω να πάρω. Δεν έχω υπομονή. Και έχω κάμποσες χιλιάδες αρνητικά και άλλα τόσα slides. Μια στο τόσο τραβάω ένα κουτί στην τύχη και “ταξιδεύω” στα μέρη του και στο χρόνο του. Μαγικό.
Είχα μια canon eos10 με το φακό του κιτ, έναν “άθλιο” 35-80mm, f/4-5.6. Την αγόρασα δίνοντας όλο το δώρο Χριστουγέννων τότε και ένα μισθό. Μήνες έκανα να συνέλθω οικονομικά. Ήταν η μοναδική μου μηχανή για 15 χρόνια. Έβγαζα φωτογραφίες μόνο στην άδειά μου και ήταν αυτό που λέμε “τουριστικές”. Δεν είχα ιδέα τι σημαίνει σύνθεση και δεν είχα ακούσει ποτέ τη λέξη bokeh ή crop.
Τώρα πια κάτι έχω ακούσει γι αυτά, άσε που κροπάρω -χωρίς να κοκκινίζω- όποια φωτογραφία θελήσω. Γιατί; Μα γιατί μπορώ. Όταν δεν μπορούσα δεν τόκανα. Έχω κάμποσες χιλιάδες ακροπάριστα καρεδάκια και δεν τα θεωρώ “καλύτερα” ή “χειρότερα” από αυτά που τραβάω τώρα, μόνο και μόνο λόγω του ότι έχουν το σχήμα που τραβήχτηκαν.
I`ll leave tonight. Don`t look in my eyes `cause you`ve never seen them so black.
Some begged, some borowed, some stolen. Some kept safe for tomorrow.
It seems like it’s rainin’ all over the world, I feel like it’s rainin’ all over the world.
Crazy bracelets on her wrists and her ankles…
You got a fast car. I want a ticket to anywhere.
The distance in your eyes… Oh no, I’ve said too much.
