Αράχνη στο "καλό" δωμάτιο

Όταν ήμουν μικρή ζούσαμε επτά άτομα σε δυόμιση δωμάτια. Το ένα ήταν το “καλό” και δεν έπρεπε να μπαίνει κανείς μέσα. Το βράδυ κοιμόντουσαν εκεί οι θείοι μου. Ήταν το μέρος που έβαζε τους επισκέπτες η μάνα μου στις γιορτές.

Point blank

- Πες μου ένα λόγο για τον οποίο δε θάφευγες. – Για κανένα, τρελός είσαι; Τόσα χρόνια το ονειρεύομαι. Από καιρό όλες οι κινήσεις είναι για να το κάνω και συ μου λες αν θάμενα; Με τίποτα και για κανέναν.

Έτσι ξαφνικά

ή τουλάχιστον αυτό νόμισα στην αρχή, ξεκίνησε το “ταξίδι”. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αιτία μάλλον στάθηκαν οι εικόνες ενός link. Το μόνο κοινό σημείο που μπορώ να σκεφτώ είναι η θάλασσα, αλλά δεν έχει σημασία.

Μουσικές

Οποιαδήποτε άλλη φορά θα χρησιμοποιούσα τα λόγια να εξηγήσω. Περισσότερο να πω για να “αρχειοθετήσω” τα πράματα και τις καταστάσεις στο μυαλό μου. Όχι αυτή τη φορά. Όχι όπως συνήθως. Όλες οι “μάχες” στη ζωή μου ήταν στα ίσια. Πρώτη φορά δεν μπορώ να πολεμήσω.

Πετώντας με ακίνητα φτερά

Παλιότερα έβλεπα όνειρα ότι πετάω. Λέω ότι ήταν όνειρα γιατί δεν μπορεί να ήταν πραγματικότητα. Δεν τα ένιωθα όμως για όνειρα. Η αίσθηση ήταν εντελώς πραγματική και δεν θυμάμαι να ξυπνούσα μετά. Με ψυχολογίες και μεταφυσικά δεν έχω ασχοληθεί, ούτε σκοπεύω να αρχίσω τώρα, έτσι κράτησα μέσα μου την αίσθηση και έπαψα να αναρωτιέμαι. Ότι [...]

Hangover και ότι θυμάμαι χαίρομαι

Καλά ήταν. Καμμιά δεκαριά άτομα, σε σπίτι που, βασικό αυτό, δεν έπρεπε να συγυρίσω εγώ. Διάθεση να ξεχαστούν, παραμεριστούν, πνιγούν όλα και με πολύ χαλαρή και άνετη σχέση μεταξύ μας. Δεν περνάω τη “σαρκοφάγα” φάση μου, οπότε τα δρώμενα γύρω στο τζάκι δεν με συγκίνησαν. Περνάω όμως την “υπογλυκαιμική” μου φάση, οπότε το τραπεζάκι με [...]

Στιγμές στο χρόνο

Σήμερα ήμουν θλιμμένη. Ίσως πιο σωστά θα ήταν να έλεγα “πεσμένη”. Ένα όνειρο χθες βράδυ, από τα σπάνια που βλέπω, γεμάτο φανταστικές ιστορίες κλεμμένες από την αποθήκη του ανικανοποίητου, το χιόνι που έφυγε, ο καιρός της θάλασσας που αργεί να έρθει, είναι και αυτό το “δράμα” που συμπληρώνει την αστεία πλευρά μου. Όλη μέρα το [...]

Ιρέν ποιοί λένε αυτό που πάει έτσι;

…”να να να νάνα να νααα eleeectric eeeye”… Ένας μπόμπιρας στα έντεκα, να προσπαθεί να τραγουδήσει χωρίς λέξεις ένα μάλλον μέταλ κομμάτι από όσο μπορώ να καταλάβω, κυρίως από το ρυθμικό κούνημα του κεφαλιού. Ένα κούνημα που με γυρνάει δεκαετίες πίσω, επί Obre και Rainbow. Ένα κούνημα που πρέπει να είναι στα γονίδιά του αφού [...]

Η μακαρονάδα, το napster, οι Ιταλοί και τα mp3

Γνώρισα το διαδίκτυο στο τέλος του προηγούμενου αιώνα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά βρήκα την παραπάνω φράση πολύ εντυπωσιακή για αρχή. Σκέφτηκα να πω στο τέλος της προηγούμενης χιλιετίας, αλλά ξαφνικά ένιωσα σαν τον Highlander, σα να ήμουν έτοιμη να πω ότι σέρφαρα με τον …υπολογιστή των Αντικυθήρων και τρόμαξα. Εντάξει θα είχε ένα κύρος διαφορετικό, [...]

Σουβλάκι στο Λειανοκλάδι, WiFi στο San Francisco

Στα εφηβικά  μου χρόνια, τα τρένα ασκούσαν μια παράξενη γοητεία πάνω μου. Καθισμένη τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια στη βεράντα του σπιτιού μου, ένα μοναχικό σπίτι στη μέση του Λαμιώτικου κάμπου, έβλεπα απέναντι στο βουνό Όθρυς τα φώτα τρένων που χάνονταν στις γαλαρίες  και φανταζόμουν ότι ταξίδευα κι εγώ μαζί τους. Άλλες φορές ένιωθα κατάσκοπος της [...]