Για τον Κώστα

Σήμερα γίνεται δέκα χρονών. Το 10 το καλό όπως λέει και είναι ενθουσιασμένος που θα έχει δύο ψηφία η ηλικία του. Είναι ο συναισθηματικός της “παρέας” και δεν αντέχει με τίποτα που δεν του κάνω τρυφερότητες “σοβαρές” όπως λέει, παρά μόνο στην πλάκα.

Mother

Για όλες τις “μαμάδες” που κατέστρεψαν περισσότερες ζωές από όσες η βόμβα. Οι υπόλοιπες δεν έχουν ανάγκη από τις αφιερώσεις μου. Τις έχουν γραμμένες και γι’ αυτό τις πάω με χίλια.

Για τον Μιχάλη

Σήμερα γίνεται δώδεκα χρονών. Μου ανακοίνωσε πως επίσημα πια μπήκε στην εφηβεία. Του ανακοίνωσα ότι επίσημα πια πρέπει να αρχίσουμε να “πλακωνόμαστε”.

Snapshots ενός μυαλού σε καταστολή

Το μυαλό μου εξακολουθεί να είναι μουδιασμένο. Τα συναισθήματα το ίδιο. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης που με βάζει σε κατάσταση hibernate στα δύσκολα, δούλεψε άλλη μια φορά άψογα. Χάνω τις μεγάλες χαρές αλλά δεν με γονατίζουν οι μεγάλες λύπες.

Ένας χρόνος

Κάπου αυτές τις μέρες, ίσως σήμερα, κλείνω ένα χρόνο online. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Δεν μπορώ να πω ότι βρήκα το χώρο μου στην ιντερνετική κοινότητα ή τίποτα τέτοιο. Γενικά με τις κοινότητες δεν τα πάω καλά. Είμαι μοναχικό άτομο.

16

Δεκάξι χρόνια. Δεν είναι και λίγα. Ούτε άσχημα ήταν. Ειδικά με το χαρακτήρα που έχω. Αλλά το λέει ο “άγραφος νόμος” της γυναικείας μοχθηρίας. “Στις χειρότερες τυχαίνουν τα καλύτερα”. Τώρα γιατί εμένα αυτό το “στις χειρότερες” ήταν σα να έλεγε “στις ξεχωριστές” και ήθελα να μπω οπωσδήποτε στην κατηγορία, είναι άλλο θέμα.

Έχω μηνέθλια και σερβίρω κυκλωματάκι

Μόλις έκλεισα ένα μήνα online. Η δημιουργία blog δεν ήταν ποτέ μέσα στα όνειρά μου. Η μόνη επαφή που είχα με blogs ήταν η τυχαία επίσκεψη σε αυτά, αν το google επέστρεφε ενδιαφέρον αποτέλεσμα σε κάτι που έψαχνα. Ξαφνικά όμως βρέθηκα στο “δρόμο” δικτυακά και είπα να στήσω τη “σκηνή” μου στην άκρη του blogοχωριού [...]