Σήμερα γίνεται δέκα χρονών. Το 10 το καλό όπως λέει και είναι ενθουσιασμένος που θα έχει δύο ψηφία η ηλικία του. Είναι ο συναισθηματικός της “παρέας” και δεν αντέχει με τίποτα που δεν του κάνω τρυφερότητες “σοβαρές” όπως λέει, παρά μόνο στην πλάκα.
Άρθρα με ετικέτες ‘παιδιά’
Desktop Wallpaper: Μάης 2009 και ολίγη από Πρωτομαγιά
Posted: 1 Μαΐου, 2009 in Geek WomanΕτικέτες:Geek Woman, παιδιά, ότι θυμάμαι χαίρομαι, wallpaper
Πρωτομαγιά σήμερα. Άραγμα, εκδρομούλες, λουλουδάκια… Ήμουν σίγουρη ότι κάτι σε “γιορτή λουλουδιών” θα άκουγα από το μικρό μου όταν το ρώτησα τι γιορτάζουμε σήμερα και δεν έχει σχολείο.
Για όσους έφυγαν, για όσους έμειναν, για όσους θα φύγουν, για κείνους που γύρισαν και για εκείνους που δεν ήταν ποτέ “εδώ”… καλές γιορτές.
Για τον Μιχάλη
Posted: 2 Απριλίου, 2009 in Προσωπικά, ΠαιχνίδιαΕτικέτες:παιδιά, Προσωπικά, επέτειοι, μουσική
Σήμερα γίνεται δώδεκα χρονών. Μου ανακοίνωσε πως επίσημα πια μπήκε στην εφηβεία. Του ανακοίνωσα ότι επίσημα πια πρέπει να αρχίσουμε να “πλακωνόμαστε”.
Διαμάντια στις λάσπες
Posted: 7 Μαρτίου, 2009 in Σκέψεις, ΤεχνολογίαΕτικέτες:παιδιά, Σκέψεις, Τεχνολογία, γκρίνια
Ο τίτλος είναι μια αμυδρή ανάμνηση από κάποιο περιοδικό του πατέρα μου. Πρέπει νάταν της δεκαετίας του 60 και γω το ξεφύλλιζα προς το τέλος της δεκαετίας του 70, αρχές 80 ίσως. Έτσι δεν θυμάμαι που αναφέρονταν. Μου είχε κάνει όμως εντύπωση και τον θυμήθηκα διαβάζοντας το άρθρο που με οδήγησε το link από εδώ.
Συνεχίζω να απολαμβάνω την ανυπαρξία και την καταβρίσκω. Θα δείξει που θα πάει. Δεν έχω διάθεση να πάω πουθενά προς το παρόν. Καιρός ήταν.
Ο τρόπος που διαβάζει η “πολύ” νέα γενιά, δεν έχει καμμία σχέση με το πως διαβάζαμε στα χρόνια μου. Δεν ξέρω αν είναι χαρακτηριστικό της για να πω την αλήθεια, αλλά τα δικά μου αστέρια αυτό κάνουν.
Flashback και άλλα άσχετα
Posted: 5 Ιανουαρίου, 2009 in Φωτογραφία, ΦευγάταΕτικέτες:παιδιά, ότι θυμάμαι χαίρομαι, Φωτογραφία, Φευγάτα, ημικρανία, photography
Κάθε φορά που μια κρίση ημικρανίας φτάνει προς το τέλος της, δύο είναι οι κυρίαρχες επιθυμίες. Η μια είναι να κινηθώ όσο περισσότερο μπορώ. Η άλλη να βρεθώ μέσα σε νερό.
Έχω ένα πιτσιρίκι που θέλει να πιστέψει στον Άγιο Βασίλη αλλά δεν του βγαίνει και ένα που δεν πιστεύει και έχει ησυχάσει. Και τα δύο όμως πιστεύουν στα δώρα. Μεταξύ μας σε αυτά πιστεύω και γω.
Αράχνη στο "καλό" δωμάτιο
Posted: 8 Νοεμβρίου, 2008 in ΠροσωπικάΕτικέτες:παιδιά, Προσωπικά, αναμνήσεις
Όταν ήμουν μικρή ζούσαμε επτά άτομα σε δυόμιση δωμάτια. Το ένα ήταν το “καλό” και δεν έπρεπε να μπαίνει κανείς μέσα. Το βράδυ κοιμόντουσαν εκεί οι θείοι μου. Ήταν το μέρος που έβαζε τους επισκέπτες η μάνα μου στις γιορτές.
