Άρθρα με ετικέτες ‘Σκέψεις’

Σε ένα πλανήτη μακριά από δω υπήρχε ένα διαμαντένιο βουνό ένα εκατομμύριο μέτρα ψηλό. Και όλοι ξέρουμε πόσο σκληρό είναι το διαμάντι.

Υπάρχουν μερικά ερωτήματα που αντέχουν στο χρόνο, κάποια άλλα που μας απασχολούν κατά καιρούς και κάμποσα που μας βασανίζουν σε προσωπικό επίπεδο. Μέσα σε όλα, υπάρχει και ένα διπλό ερώτημα που με κατατρώει από χθες.

Ένα ζευγάρι κοτσύφια παίζουν στα κλαδιά του πεύκου απέναντί μου. Αλλάζουν συνεχώς θέσεις, ανεβαίνουν, κατεβαίνουν και γω χωρίς να κάνω απότομες κινήσεις, τα παρακολουθώ. Μόλις τώρα, το ένα από αυτά πετώντας να αλλάξει κλαδί, έριξε κάτω ένα κουκουνάρι και τρόμαξε. Χαμογέλασα. Να θυμηθώ να το μαζέψω μετά.

Η αντικοινωνικότητά μου μεγαλώνει. Άρχισα να γίνομαι επικίνδυνη για τους γύρω μου και γι αυτό με απομονώνω όλο και πιο πολύ. Οι ανοχές μου μηδενίστηκαν.

Πέρασα πριν λίγο από δω και χάθηκα στις μουσικές. Το ένα έφερε το άλλο, σκέψεις, τραγούδια, ταξίδια, μνήμες, όνειρα και έφτασα στο δρόμο για το Timbuktu.

Η καλή διάθεση και το να απολαμβάνεις τη στιγμή, είναι κατάστασεις του μυαλού. Ικανότητα και όχι πραγματικότητα.

Ο τίτλος είναι μια αμυδρή ανάμνηση από κάποιο περιοδικό του πατέρα μου. Πρέπει νάταν της δεκαετίας του 60 και γω το ξεφύλλιζα προς το τέλος της δεκαετίας του 70, αρχές 80 ίσως. Έτσι δεν θυμάμαι που αναφέρονταν. Μου είχε κάνει όμως εντύπωση και τον θυμήθηκα διαβάζοντας το άρθρο που με οδήγησε το link από εδώ.

Το θέμα είναι ακατάλληλο για άτομα που θεωρούν επανάσταση κάτι κοριτσάκια που αγανακτούν μπροστά στην κάμερα με την οπισθοδρομική παιδεία και το δηλώνουν αλλάζοντας θέσεις, ώστε να κάνουν τη δική τους “οπίσθια” άποψη φανερή. Έστω και σαν “concept”.

Στην καθημερινότητά μου βάζω κάτω το κεφάλι και ξεκινάω το καθημερινό πρόγραμμα με ένα σκοπό. Να φτάσει το βράδυ που όλα θα ησυχάσουν, χωρίς σημαντικές απώλειες. Οι περισσότεροι που ξέρω αυτό κάνουν.

Πριν μερικές μέρες έτυχε να διαβάσω για ένα άρθρο του Paul Boutin στο Wired Magazine. Πέτυχα εκφράσεις οργής και αντιδράσεις σε διάφορα σημεία και έτσι πέρασα να του κάνω μια επίσκεψη, να δω από “κοντά” τι έτρεχε.