Άρθρα με ετικέτες ‘Φευγάτα’

Τον τελευταίο καιρό δε γράφω συχνά. Ίσως γιατί σταμάτησα να εκφράζομαι με το πληκτρολόγιο και άρχισα να τα λέω μέσα μου. Χμ… μερικές φορές και αλλού. Σε πιο άγνωστους άγνωστους. Ίσως και με άλλους τρόπους. Τώρα όμως είμαι εδώ. Ας κάνω λοιπόν μια περίληψη ή ότι βγει.

Σε ένα πλανήτη μακριά από δω υπήρχε ένα διαμαντένιο βουνό ένα εκατομμύριο μέτρα ψηλό. Και όλοι ξέρουμε πόσο σκληρό είναι το διαμάντι.

Υπάρχουν μερικά ερωτήματα που αντέχουν στο χρόνο, κάποια άλλα που μας απασχολούν κατά καιρούς και κάμποσα που μας βασανίζουν σε προσωπικό επίπεδο. Μέσα σε όλα, υπάρχει και ένα διπλό ερώτημα που με κατατρώει από χθες.

Ξύπνησα στις 4 τα ξημερώματα με όλα τα συμπτώματα της ημικρανίας και τα πρώτα decibel του πόνου να χτυπάνε στο κεφάλι μου. Σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει περιθώριο για δισταγμούς. Θέλουμε το χάπι μας και το θέλουμε τώρα. 

Και ξαφνικά, εκεί που νόμιζα ότι είχα κλείσει με αυτό το κεφάλαιο, ότι τα είχα βρει και μου έφταναν τα ταξίδια του μυαλού, ένιωσα ξανά την ανάγκη για το δρόμο. Την ανάγκη για αληθινά ταξίδια.

Η αντικοινωνικότητά μου μεγαλώνει. Άρχισα να γίνομαι επικίνδυνη για τους γύρω μου και γι αυτό με απομονώνω όλο και πιο πολύ. Οι ανοχές μου μηδενίστηκαν.

Η παραλία είναι ατελείωτη. Ακόμα και έτσι όμως, τα Σαββατοκύριακα είναι γεμάτη κόσμο. Ευτυχώς υπάρχουν οι καθημερινές. Ειδικά αργά το απόγευμα. Σχεδόν ιδιωτική.

Τέλος εποχής. Ακριβώς πάνω στην ώρα γιατί άρχισαν οι ζέστες. Ναι έχω ακούσει πως αποσύρουν αρχαία κλιματιστικά. Έχει και έκπτωση. Με το κόστος της εγκατάστασης ανεβαίνει πιο πάνω και από την τιμή προ έκπτωσης. Αθάνατε Έλληνα.

Mother

Posted: 10 Μαΐου, 2009 in Φευγάτα
Ετικέτες:, , ,

Για όλες τις “μαμάδες” που κατέστρεψαν περισσότερες ζωές από όσες η βόμβα. Οι υπόλοιπες δεν έχουν ανάγκη από τις αφιερώσεις μου. Τις έχουν γραμμένες και γι’ αυτό τις πάω με χίλια.

Ο χρόνος της αναμονής μετράει στο συνολικό απόθεμα χρόνου που διαθέτω. Ο περισσότερος χρόνος περνάει στην αναμονή και όχι στη στιγμή. Πού έχω το μυαλό μου;