Τώρα αυτό ξεκίνησε σαν ένα από κείνα τα θεματάκια τα επετειακά. Να είμαστε καλά, να περνάμε καλά, να ευτυχήσουμε, να κονομήσουμε και δε συμμαζεύεται. Ίσως και να καταλήξει σαν τέτοιο. Έτσι κι αλλιώς κάθε φορά που αρχίζω να γράφω, δεν ξέρω ούτε τι θέλω να πω, ούτε που θα καταλήξω, ούτε αν θα καταλήξω.
Άρθρα με ετικέτες ‘ότι θυμάμαι χαίρομαι’
Δεν έχει σημασία και άλλα σκόρπια
Posted: 7 Ιανουαρίου, 2010 in Προσωπικά, ΦωτογραφίαΕτικέτες:Geek Woman, ότι θυμάμαι χαίρομαι, Προσωπικά, Φωτογραφία, photography, self-portrait
6
Εκείνη η εποχή του χρόνου
Posted: 28 Δεκεμβρίου, 2009 in Προσωπικά, ΦωτογραφίαΕτικέτες:ότι θυμάμαι χαίρομαι, Προσωπικά, Φωτογραφία, photography
…ξανά που γίνονται απολογισμοί, ισολογισμοί και συχνά παραλογισμοί. Αποφεύγω να σκέφτομαι τι πέρασε, όπως αποφεύγω να κάνω σχέδια για ότι θάρθει. Δε μιλάω για τα οργανωτικά και απαραίτητα να κυλάει η ζωή αλλά για τα ιδιαίτερα. Αυτά που δίνουν νόημα.
Για το πάντα όλα
Posted: 20 Οκτωβρίου, 2009 in Σκέψεις, ΦευγάταΕτικέτες:ότι θυμάμαι χαίρομαι, Σκέψεις, Φευγάτα, μαυρίλα
Σε ένα πλανήτη μακριά από δω υπήρχε ένα διαμαντένιο βουνό ένα εκατομμύριο μέτρα ψηλό. Και όλοι ξέρουμε πόσο σκληρό είναι το διαμάντι.
Διακοπή για διαφημίσεις
Posted: 15 Ιουλίου, 2009 in Σκέψεις, ΦευγάταΕτικέτες:ότι θυμάμαι χαίρομαι, Σκέψεις, Φευγάτα, γκρίνια
Υπάρχουν μερικά ερωτήματα που αντέχουν στο χρόνο, κάποια άλλα που μας απασχολούν κατά καιρούς και κάμποσα που μας βασανίζουν σε προσωπικό επίπεδο. Μέσα σε όλα, υπάρχει και ένα διπλό ερώτημα που με κατατρώει από χθες.
8 ώρες: 4 πμ με 12 το μεσημέρι του Σαββάτου
Posted: 11 Ιουλίου, 2009 in Προσωπικά, ΦευγάταΕτικέτες:ότι θυμάμαι χαίρομαι, Βιβλία, Προσωπικά, Φευγάτα, ημικρανία
Ξύπνησα στις 4 τα ξημερώματα με όλα τα συμπτώματα της ημικρανίας και τα πρώτα decibel του πόνου να χτυπάνε στο κεφάλι μου. Σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει περιθώριο για δισταγμούς. Θέλουμε το χάπι μας και το θέλουμε τώρα.
Ο δρόμος
Posted: 7 Ιουλίου, 2009 in Φωτογραφία, ΦευγάταΕτικέτες:ότι θυμάμαι χαίρομαι, Βιβλία, Φωτογραφία, Φευγάτα, photography, poladroid
Και ξαφνικά, εκεί που νόμιζα ότι είχα κλείσει με αυτό το κεφάλαιο, ότι τα είχα βρει και μου έφταναν τα ταξίδια του μυαλού, ένιωσα ξανά την ανάγκη για το δρόμο. Την ανάγκη για αληθινά ταξίδια.
Περί αποστάσεων
Posted: 6 Ιουλίου, 2009 in Σκέψεις, ΦωτογραφίαΕτικέτες:ότι θυμάμαι χαίρομαι, Σκέψεις, Φωτογραφία, olympus e-30, photography
Ένα ζευγάρι κοτσύφια παίζουν στα κλαδιά του πεύκου απέναντί μου. Αλλάζουν συνεχώς θέσεις, ανεβαίνουν, κατεβαίνουν και γω χωρίς να κάνω απότομες κινήσεις, τα παρακολουθώ. Μόλις τώρα, το ένα από αυτά πετώντας να αλλάξει κλαδί, έριξε κάτω ένα κουκουνάρι και τρόμαξε. Χαμογέλασα. Να θυμηθώ να το μαζέψω μετά.
Kliks and beeps
Posted: 4 Ιουλίου, 2009 in Σκέψεις, Φωτογραφία, ΦευγάταΕτικέτες:ότι θυμάμαι χαίρομαι, Σκέψεις, Φωτογραφία, Φευγάτα, γκρίνια, photography
Η αντικοινωνικότητά μου μεγαλώνει. Άρχισα να γίνομαι επικίνδυνη για τους γύρω μου και γι αυτό με απομονώνω όλο και πιο πολύ. Οι ανοχές μου μηδενίστηκαν.
Enjoy the silence
Posted: 23 Ιουνίου, 2009 in Προσωπικά, Φωτογραφία, ΦευγάταΕτικέτες:ότι θυμάμαι χαίρομαι, Προσωπικά, Φωτογραφία, Φευγάτα, μουσική, olympus e-30, photography
Η παραλία είναι ατελείωτη. Ακόμα και έτσι όμως, τα Σαββατοκύριακα είναι γεμάτη κόσμο. Ευτυχώς υπάρχουν οι καθημερινές. Ειδικά αργά το απόγευμα. Σχεδόν ιδιωτική.
Sixty six
Posted: 16 Ιουνίου, 2009 in ΣκέψειςΕτικέτες:ότι θυμάμαι χαίρομαι, Σκέψεις, μουσική, Robert Plant
Πέρασα πριν λίγο από δω και χάθηκα στις μουσικές. Το ένα έφερε το άλλο, σκέψεις, τραγούδια, ταξίδια, μνήμες, όνειρα και έφτασα στο δρόμο για το Timbuktu.
