Σουβλάκι στο Λειανοκλάδι, WiFi στο San Francisco

Στα εφηβικά  μου χρόνια, τα τρένα ασκούσαν μια παράξενη γοητεία πάνω μου. Καθισμένη τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια στη βεράντα του σπιτιού μου, ένα μοναχικό σπίτι στη μέση του Λαμιώτικου κάμπου, έβλεπα απέναντι στο βουνό Όθρυς τα φώτα τρένων που χάνονταν στις γαλαρίες  και φανταζόμουν ότι ταξίδευα κι εγώ μαζί τους. Άλλες φορές ένιωθα κατάσκοπος της ζωής των επιβατών τους και έπλαθα ιστορίες. Αναρωτιόμουν ποια δράματα και ποιές χαρές έκρυβαν οι άνθρωποι που ταξίδευαν εκείνη τη στιγμή και πως θα ένιωθαν αν ήξεραν ότι τους «παρακολουθώ».

Η γοητεία κράτησε μέχρι και τα φοιτητικά μου χρόνια. Κάτι επηρεασμένη από το βιβλίο του Κέρουακ «Στο δρόμο«, που τόχα λιώσει εκείνα τα χρόνια, κάτι που ταξίδευα αρκετές φορές το μήνα σαν φοιτήτρια, κάτι που μια διαδρομή τριών το πολύ ωρών μπορούσε να καταλήξει σε έξι ή και επτά ώρες με τις καθυστερήσεις, τις βλάβες και τις διασταυρώσεις, αν δεν ταξίδευε το μυαλό αλλού ή αν δεν έπλαθε ιστορίες, δύσκολα αντέχονταν. Έτσι αυτό που δεν μπορούσα να αποφύγω το απολάμβανα. Κάθε Σαββατοκύριακο λοιπόν, στοιβαζόμασταν φοιτητές, φαντάροι και άλλοι μη προνομιούχοι σε «ταχείες» αμαξοστοιχίες, όρθιοι σε διαδρόμους ή αν είμασταν τυχεροί καθιστοί πάνω σε εφημερίδες σε σκαλιά ή στο κενό ανάμεσα στα βαγόνια και πηγαίναμε διαδρομές χωρίς τελειωμό. Μέχρι που, φοιτήτρια στο τελευταίο έτος πια, έκανα και ένα ταξίδι βραδινό χωρίς σκοπό ως τη Θεσσαλονίκη, μόνο και μόνο για να είμαι μέσα στο τρένο που τα φώτα του έβλεπα να χάνονται τα μεσάνυχτα στα καλοκαιρινά μου ξενύχτια και έκλεισα το θέμα «τρένα».

Σήμερα οι συνθήκες έχουν αλλάξει αρκετά προς το καλύτερο, αλλά πια σπάνια ταξιδεύω με τρένα. Ίσως να φταίει που δεν περιμένω να γνωρίσω τον Dean Moriarty. Πιο πιθανό όμως μου φαίνεται γιατί δεν διαθέτουμε τις υπηρεσίες που διαθέτουν πειραματικά και σύντομα κανονικά, τα τρένα του San Francisco. Η εταιρία WiFi Rail, πάροχος ασύρματης πρόσβασης στο internet σε υψηλές ταχύτητες, για όσους χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ολοκλήρωσε την εγκατάσταση και τις δοκιμές σε τέσσερις υπόγειους σταθμούς του San Francisco. Το σύστημα αποτελείται από 802.11g σημεία πρόσβασης, παροχή ενέργειας από ηλιακά συστήματα, single-mode οπτικές ίνες και το λογισμικό που θα ελέγχει την πρόσβαση.

Οι δοκιμές έγιναν σε κινούμενα τρένα με ταχύτητα 65 μίλια ανά ώρα και οι ταχύτητες μεταφοράς δεδομένων ήταν πάνω από 15 Mbps. Η σύνδεση δεν διακόπτεται και συνεχίζει να λειτουργεί τόσο στις συγκοινωνίες πάνω στην επιφάνεια της Γης, όσο και στον υπόγειο σιδηρόδρομο. Ο απώτερος στόχος είναι να έχουν γρήγορη και συνεχόμενη σύνδεση στο internet άτομα που μεταφέρουν ένα laptop, pda, ipod ή οποιαδήποτε συσκευή με δυνατότητα ασύρματης δικτύωσης και μετακινούνται με τρένα, με τον υπόγειο, σε αυτοκινητόδρομους ή ferry boats.

Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ:
WiFi Rail Completes Installation of Multi-Terrain Demonstration Wireless Network

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s