ΥΓ. Μην ξεχάσω να απλώσω τα ρούχα

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα και το χουζούρι στον καναπέ, με μουσική και σερφάρισμα, τελειώνει λόγω «ανωτέρας βίας». Η μπαταρία του φορητού χτύπησε κόκκινο και δεν έχω όρεξη να συνδέω καλώδια, έτσι πρέπει να το βάλω να ξεκουραστεί και να «φάει», ώστε να είναι το πρωί έτοιμο «για κάθε χρήση». Αποφεύγοντας το skateboard στο πάτωμα, με τη βοήθεια της λάμπας που φέγγει αμυδρά από το δρόμο, γυρίζω ξανά στον καναπέ και σκεπάζομαι με την κουβέρτα.

Έφερα και ένα μπουκάλι νερό. Δεν πίνω πολύ τώρα τελευταία… 1.5 λίτρο θα μου φτάσει; Χαζεύω αφηρημένα τους πλαστικούς γκλαμουράτους ντόκτορες στην τηλεόραση να μην αφήνουν θηλυκό για θηλυκό σε ησυχία. Το μισό επεισόδιο περνάει στο χειρουργείο και το υπόλοιπο στο κρεββάτι.

Η βάρδια των γιατρών τέλειωσε και ανέλαβαν οι αστυνομικοί. Εντάξει δεν θα το ξεφτιλίσω πάλι, ένα δύο μυστήριους φόνους θα φωτίσω και θα κοιμηθώ. Το τραγουδάκι στο ξεκίνημα το θυμάμαι. Πω πω στο Λύκειο με γύρισε. Να δεις ποιό ήταν… το έλεγε ένας τύπος που μου άρεσε τότε… Α ναι ο John Cougar …το Jack and Diane. Επιτυχία στο mtv, το αγαπημένο μου «σύγχρονο» εκείνη την εποχή. Είχε δρόμο, είχε μηχανή, είχε το αγόρι και είχε το κορίτσι, τα είχε όλα. Η κολλητή μου «πήγαινε» το Abracadabra από Steve Miller. Αν δεν με πάρει ο ύπνος θα τα ψάξω στο youtube.

Ο ύπνος δεν με πήρε και έτσι κατά τις 2 νάμαι στο «μισοχορτάτο» macbook. Μια «βόλτα στα γρήγορα» και μετά ύπνο, το πρωί έχει «αγώνα». Να και τα τραγουδάκια… Ο Cougar δεν μου φαίνεται και τόσο όμορφος σε σχέση με τότε… Άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις. Να και email από τον άλλο παρανοϊκό ξενύχτη. Απάντηση απρόσμενη την πιο σκοτεινή ώρα της νύχτας και νάνι.

Πρέπει να κοιμήθηκα κάπου στις 3 βλέποντας ή βρυκόλακες ή τη μεταμόρφωση μιας νοικοκυράς σε αχόρταγο θηλυκό, μετά από χτύπημα στο κεφάλι. Δε βρίσκεται κάποιος να μου ρίξει μια στο κεφάλι να κοιμηθώ επιτέλους;

Κάποιο τρελλαμένο βιολογικό ρολόι αποφάσισε ότι κατά τις 5 και μισή έπρεπε να ξυπνήσω. Έλεος… Η τηλεόραση, όπως ακριβώς όφειλε, είχε τηλεμάρκετινγκ. Μα καλά ποιός ψωνίζει τέτοια ώρα; Πάνω στο ψάξιμο πέτυχα κάτι λουλούδια που έτρωγαν μύγες και αφιέρωμα στους Placebo. Αφού χόρτασα ζουζούνια και γω και τα σαρκοφάγα λουλούδια, ανέλαβαν το νανούρισμα οι Placebo και τα κατάφεραν για λίγα λεπτά. Πετάχτηκα από σειρήνες πυροσβεστικών, που δεν έλεγαν να σταματήσουν, λίγα λεπτά αργότερα. Πήρα απόφαση ότι ο ύπνος δεν είναι το φόρτε μου για σήμερα και έβαλα να δω τι καίγεται. Κάποια στιγμή είπαν κάτι για το Metropolitan, αλλά είχε φτάσει η ώρα του τρεξίματος και δεν έμαθα λεπτομέρειες.

Με σπινθηροβόλο βλέμμα και γεμάτη ζωντάνια, έριξα το γάλα στον καφέ πριν τον χτυπήσω. Τον συνέχισα, δεν έχει νόημα να φτιάξω άλλο, έτσι κι αλλιώς αηδία θα είναι. Σχολείο, super market και επιστροφή. Έβαλα Placebo μετά την πλύση εγκεφάλου από τα νυχτερινά ακούσματα. Τα πιάτα στο πλυντήριο, μάζεμα της μπουγάδας, ξεσκόνισμα. Πόσο καιρό έχω να ακούσω Stereophonics; Βάζω να παίζει το Jayne και αποφασίζω ότι είναι το τραγούδι της μέρας.

Βγάζω τη σκούπα και σκέφτομαι ότι μάλλον θα κάνω κοτόπουλο ψητό και ρύζι με μανιτάρια. Η μουσική ανεβαίνει ψηλά για να σκεπάζει τον ήχο της σκούπας και το μυαλό αρχίζει να αδειάζει καθώς μαζεύω τη σκόνη κάτω από τα κρεββάτια. Σα βέλη περνάνε από το μυαλό μου σκέψεις. «Σφηνάκια» υποχρεώσεων και επιθυμιών. Διάλογοι που δεν έγιναν ενώ θα ήθελα και άλλοι που έγιναν ενώ δεν ήθελα. Να θυμηθώ να στείλω email στην ανηψιά μου. Αν έγραφα ότι σκέφτομαι και έστελνα το link με όλα αυτά σε φίλους από τα παλιά, θα με αναγνώριζαν ανάμεσα στις λέξεις; Σα να ακούω το Μάριο: «Αχ βρε αρκούδι, σε τσάκισε η Αθήνα». Η σκόνη μειώνεται επικίνδυνα, θα χάσω τη φήμη της «ανεπρόκοπης» όπως το πάω.

Οι Stereophonics τραγουδάνε The bartender and the thief. Να μην ξεχάσω να βάλω μπουγάδα μετά. Να δεις πως το είχε πει; «Δεν ξέρεις πόσο πρέπει να δίνεις και πόσο πρέπει να ζητάς». Ναι, είμαι «του πολύ» σε αυτά τα πράματα. Άσχετα πόσο γίνεται να δίνω ή πόσο με παίρνει να ζητάω, θέλω να τα δίνω όλα και να τα ζητάω όλα. Το ζύγι το κοιτάω στο μπακάλη όχι στα συναισθήματα και ελπίζω να μην αλλάξω ποτέ, όσο και να μου κοστίζει. Εξάλλου εγώ πληρώνω. Να μην ξεχάσω να πληρώσω την Adsl. Έβγαλα το κοτόπουλο από το ψυγείο; Να σκεφτώ να κάνω και κάτι για το μικρό που δεν το τρώει.

Θα καθήσω να τα γράψω όλα αυτά. Θέλω να δω πως θα είναι στην οθόνη, πως «ακούγονται». Καθώς τα λέω σε μένα σιωπηλά, μέχρι να γυαλίσει το πάτωμα, «ακούγονται …ενδιαφέροντα». Να πάρω και κάνα τηλέφωνο να ακούσω τη φωνή μου σε συνδιασμό με μια άλλη φωνή. Αυτή μου η συνήθεια να «συζητάω» μόνη μου σιωπηλά αντί με κανονικούς ανθρώπους, να δεις που μια μέρα θα με αποτελειώσει.  Baby did you forget to take your meds?

Γερά, ξέρεις εσύ.

Α και να μην ξεχάσω μετά να απλώσω τα ρούχα.

Advertisements

One thought on “ΥΓ. Μην ξεχάσω να απλώσω τα ρούχα

  1. «…ή τη μεταμόρφωση μιας νοικοκυράς σε αχόρταγο θηλυκό, μετά από χτύπημα στο κεφάλι.» Δυστυχώς το είδα κι εγώ για μερικά λεπτά αυτό το απαίσιο θέαμα :plaf: Ε ρε τί βάζουν τα χαράματα στην τιβί :laughcry: 😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s