Ροκ εντ ρολ θρίλερ

Όταν αρχίζεις να έχεις την αίσθηση ότι αυτό που ψάχνεις δεν είναι εκεί που κοιτάς, αλλά εσύ συνεχίζεις να σκαλίζεις, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Είναι αυτό που λέμε «πας γυρεύοντας»; Ίσως. Στη χειρότερη θα έχεις χάσει κάμποση ώρα από τη ζωή σου χωρίς να βρεις αυτό που ψάχνεις και στην ακόμα πιο χειρότερη, θα βρεις κάτι που είχες λόγο να το κρύψεις τόσο καλά. Αν υπάρχει καλύτερη δεν ξέρω, δεν μούχει τύχει.

Αυτά βέβαια θα έπρεπε να τα είχα σκεφτεί κάμποσες ώρες νωρίτερα, όταν έψαχνα με μανία σε λάθος θέση και ας τόξερα. Μέχρι που ξαφνικά, τραβώντας ακόμα πιο έξω το συρτάρι και βγάζοντας το παλιό φουλάρι, φάνηκε η άκρη από ένα ψυχεδελικό jukebox. Η εικόνα ενός Wurlitzer με εκτυφλωτικά φώτα νέον. Ένα εξώφυλλο με χρώματα που φωσφορίζουν, μέταλλα με λάμψη χρωμίου που σκίζει σα λεπίδα το βλέμμα που αιχμαλωτίζει και φτάνει ως πολύ μέσα, καμμιά φορά και πολύ πίσω. Τα ταξίδια στο χρόνο είναι για καλό ή για κακό;

Στη δεκαετία του 60 η πόλη των Αγγέλων ζει και υπάρχει στο ρυθμό του ροκ. Ίντριγκες, συγκινήσεις, έρωτες, ναρκωτικά, πάθη και δυνατή μουσική είναι ο τρόπος ζωής. Αυτό είναι το σκηνικό στο οποίο θα μπλέξουν οι ζωές ενός ντι-τζεϊ του ραδιοφώνου, του μεγαλύτερου συνθέτη και παραγωγού όλων των εποχών και της φυλακισμένης πια στη σιωπή, διάσημης τραγουδίστριας. Από τα εφηβικά όνειρα, σε εφιάλτες ενηλίκων γεμάτους διαστροφή.

Ήξερα τι θα διάβαζα. Κάθησα στην άκρη του κρεββατιού και ανασήκωσα το εξώφυλλο. Πάνω αριστερά στη γωνία, έγραφε με ξεθωριασμένο μαρκαδόρο : «L.A. Woman». Το σημείωμα άρχισε να ρουφάει το χρόνο και να με πηγαίνει πίσω. Δεκαετία του 80. Η «L.A. Woman» πάει σχολείο, κάνει συζητήσεις και ονειρεύεται να κάνει όλα τα μεγάλα και σημαντικά που δεν ξέρουν ή δεν μπορούν οι άλλοι. Ακούει rock και ξέρει απ’ έξω όλα τα τραγούδια των Doors. Όπου χρειάζεται να «υπογράψει» γράφει L.A Woman και από κάτω:

Are you a lucky little lady in the City of Light
or just another lost angel…City of Night…
Never saw a woman so alone, so alone.

Κάνει τις διαδρομές της, φοράει μαύρα, είναι μοναχική και προσπαθεί να δείχνει σκληρή. Κατά βάθος φαντάζεται κάποιον να την πλησιάζει και να της λέει τα λόγια του τραγουδιού. Έστω κάτι αντίστοιχο, άλλο L.A. άλλο LAμια.

Γυρνάω τη σελίδα και πριν προλάβουν να με παρασύρουν οι λέξεις, το μυαλό ταξιδεύει ξανά στο χρόνο. Η πρώτη μου χρονιά στην Αθήνα. Η πόλη τεράστια, απρόσωπη και γεμάτη θόρυβο. Έχω πια αυτό που ήθελα. Είμαι χαμένη μέσα στο πλήθος και αόρατη, απροσδιόριστη, άτρωτη… σαν ομίχλη. Φοβάμαι όμως μην χαθώ στην πόλη, όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά. Μαθαίνω δρόμους και χάρτες. Προσανατολισμό και διαδρομές. Θέλω να μπορώ να κινούμαι στην πόλη σα γάτα. Αθόρυβα, ακόμα και στο σκοτάδι και να μην χάνομαι ποτέ.

Δεν αντέχω το θόρυβο. Κάποιες φορές πάω στο κέντρο του κήπου που ο θόρυβος ψιλοσβήνει και κάθομαι ώρες ολόκληρες. Το μάτια μου υποφέρουν από την έλλειψη ορίζοντα. Όπου και να κοιτάξω, σε λίγα μέτρα το βλέμμα σκοντάφτει. Μου αρέσει το βλέμμα μου να χάνεται στον ορίζοντα. Αυτή η πόλη δεν έχει ορίζοντα. Ανεβαίνω σε λόφους για να έχω χώρο να κοιτάζω μακριά.

Έρχονται στιγμές που δεν αντέχω, αλλά συνεχίζω. Πρέπει να τα καταφέρω. Το να μπορώ να φεύγω είναι δύναμη, ειδικά αν μου αρέσει εκεί που είμαι. Το να φεύγω γιατί δεν τα καταφέρνω, δε μου το συγχωρώ. Μου επιτρέπω ελάχιστες στιγμές αδυναμίας. Σε κάποια από αυτές το σκάω. Παίρνω το τρένο και πάω να βρω τα παιδιά στη Λαμία. Τους ηλεκτρονικούς που άφησα πίσω για νάρθω στη μεγάλη πόλη. Προσπαθώ να θυμηθώ τα εργαστήρια από τον προηγούμενο χρόνο, τις ώρες. Φτάνω μεσημέρι. Τριγυρίζω στη σχολή, στις αίθουσες, αλλά η παρέα δεν είναι εκεί. Σε ένα χρόνo πολλά αλλάζουν. Πρέπει να φύγω να είμαι πίσω το βράδυ. Στην είσοδο της σχολής, σε κάτι αφίσες, γράφω με το μαρκαδόρο που με συντροφεύει παντού:

L.A. Woman was here

Σε λίγες μέρες γυρίζοντας από τη σχολή βρίσκω γράμμα:

Το άλλο Σαββατοκύριακο θα μείνουμε όλοι Λαμία, έλα …και άλλη φορά να ειδοποιείς.

Το άλλο Σάββατο ήμουν εκεί. Και ήταν όλοι εκεί. Τριγυρίσαμε στην πόλη, ακούσαμε μουσικές, ήπιαμε στα παλιά στέκια και αργά τη νύχτα πήραμε τις κιθάρες και πήγαμε στη σχολή. Ο Δημήτρης άφηνε εκεί μόνιμα drums και ενισχυτές για τις πρόβες. Ήταν ένας χώρος σαν αποθηκάκι και είχε το κλειδί. Δεν υπήρχαν καθίσματα, δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο τα όργανα και οι ενισχυτές. Όταν τελείωσαν οι …ατελείωτες πρόβες, καθήσαμε όλοι στη σειρά στο πάτωμα, πάνω σε χαρτόνια από κούτες, με τις πλάτες στον κρύο τοίχο, με μισοτελειωμένες ζεστές μπύρες και μιλούσαμε ως το πρωί.

Με την πρώτη συγκοινωνία ανεβήκαμε στην πόλη. Ήπιαμε ελληνικό καφέ και φάγαμε ζεστά κουλούρια. Μετά πήρα το δρόμο για το σταθμό του τρένου. Δε βρεθήκαμε ποτέ ξανά όλοι μαζί.

Κλείνω το βιβλίο και στο εξώφυλλο διαβάζω αφηρημένα: «Όνειρα από χρώμιο και βινύλιο» (Fuel-Injected Dreams) James Robert Baker

L.A. Woman was here

Advertisements

2 thoughts on “Ροκ εντ ρολ θρίλερ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s