Ένας χρόνος και πέντε ώρες

Από μικρή με θυμάμαι να με πολεμάω. Ότι μου άρεσε, ότι ήθελα, έπρεπε πρώτα να εξασφαλίσω ότι μπορώ να το ξεπεράσω, να ζήσω χωρίς αυτό. Όχι συνειδητά, μάλλον από μια ανάγκη επιβίωσης, από μια επιθυμία να είμαι ελεύθερη. Όσο περισσότερο φρόντιζα να εξασφαλίσω την ελευθερία μου, τόσο πιο πολύ ήθελα να βρω ένα λόγο, ένα άτομο, ένα συναίσθημα που για χάρη του να πάψω να με παλεύω. Να αφεθώ χωρίς να εξασφαλίσω το δίχτυ ασφαλείας. Στις μεγαλύτερες εξαρτήσεις υποκύπτει αυτός που θέλει να μην ανήκει πουθενά.

Ελάχιστους γνώρισα που να κατάφεραν να είναι πραγματικά ελεύθεροι, να μην έχουν ανάγκη όλα αυτά που έχουμε εμείς οι κοινοί θνητοί. Επιβεβαιώσεις, στηρίγματα, ανάγκη από το παραμύθι, την ψευδαίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Έτσι νομίζω δηλαδή, γιατί δεν μου φάνηκε ότι ήταν πιο ευτυχισμένοι από μένα ή λιγότερο μόνοι. Ίσως το κόλπο να είναι αλλού. Μέσα από χαρές και λύπες, μέσα από γέλιο και κλάμα, μέσα από ξενύχτια και ατελείωτες συζητήσεις με μένα, έφτασα κάπου. Όχι κανένας σοβαρός και σωτήριος προορισμός. Δεν ξέρω καν αν είναι το τέλος της συγκεκριμένης αναζήτησης ή μια ενδιάμεση στάση που κράτησε λίγο παραπάνω. Θα δείξει.

Το κόλπο για μένα είναι να μη δέχεσαι το «δε μπορώ» σε ότι έχει σχέση με ανάγκες, μόνο το «δε θέλω». Σε ότι «δεσμευτικό» παραδίνομαι είναι γιατί το θέλω και όχι γιατί δεν μπορώ χωρίς αυτό. Μπορώ, ότι και νάναι μπορώ να το αντέξω, εκτός αν δε θέλω. Ο άνθρωπος αντέχει πολλά. Εντάξει δεν τα καταφέρνω πάντα, ούτε είναι εύκολο, αλλά παλεύω με νύχια και δόντια αν χρειαστεί. Και κάνω ότι είναι δυνατό να μην χρειαστεί να το αντέξω. Το «μπορώ» θα βγει μόνο αν αναγκαστώ. Αν πρέπει να ξεπεράσω πράγματα και καταστάσεις για επιλογές και αποφάσεις που πήραν άλλοι, όταν δεν γίνεται διαφορετικά. Για εκείνες τις φορές που η απόφαση και η επιλογή είναι αποκλειστικά δική μου, τα πράγματα είναι αλλιώς. Πιο ζόρικα κι ας μοιάζει η άλλη περίπτωση πιο δύσκολη. Ένα άτομο μπορεί να φύγει και να αναγκαστείς να μάθεις να ζεις χωρίς αυτό, τι γίνεται όμως για ότι είναι εκεί μπροστά σου και πρέπει εσύ να μην απλώσεις το χέρι να το πάρεις, όσο και να το θες.

Εξαρτήσεις. Το γέλιο του, το βλέμμα της, το ποτάκι στο τέλος μιας δύσκολης μέρας, το τσιγάρο στο ξενύχτι να συντροφεύει τα «γιατί» και τα «πως»… Το τσιγάρο μου άρεσε. Κάπνιζα για πολλά χρόνια και τα τελευταία πολύ. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ να το κόψω. Ως εκείνο το πρωινό, τέτοια μέρα, πριν ένα χρόνο. Στον πρωινό καφέ, στη μέση του τσιγάρου απλά το έσβησα και το άφησα μέσα στο πακέτο. Ως τότε δεν μπορούσα να φανταστώ να μένω χωρίς τσιγάρα, δεν μπορούσα να πιω καφεδάκι χωρίς αυτό, ήταν η παρέα μου στα ατελείωτα βράδια, η συντροφιά μου στον υπολογιστή, το συμπλήρωμα στο ποτό σε μπαράκια, το πρώτο πράμα που αναζητούσα καθώς έβγαινα από τη θάλασσα και ξάπλωνα στον ήλιο. Ήταν απαρραίτητο σε κάθε τι που έκανα.

Ένα πακέτο με τέσσερα και μισό τσιγάρα που ακόμα βρίσκεται μέσα σε ένα συρτάρι. Δεν πήρα καμμία απόφαση, δεν έδωσα κανένα τέλος.  Είπα πως θα το αναβάλω όσο αντέχω. Δεν είμαι άτομο που θα αναγκαστώ να κάνω κάτι. Αν νιώσω παγιδευμένη κάνω καταστροφές και τυφλά χτυπήματα. Οι αναγκασμοί και οι «εκβιασμοί» με κάνουν να γίνομαι θηρίο σε κλουβί. Τα σπάω όλα ακόμα κι αν «τραυματιστώ θανάσιμα».

Καθένας έχει τον τρόπο του να «ξεπερνάει» και να «επιβιώνει» χωρίς πράματα ή ανθρώπους που δεν θάθελε να ξεπεράσει. Το «τέλος» δεν είναι κάτι που λες ή αποφασίζεις. Όσες φορές είπα «τέλος», τίποτα δεν είχε τελειώσει. Γύριζα και πάλευα πιο απελπισμένα, με λάθος τακτικές, με πολλές απώλειες. Το τέλος το ζεις. Μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, στιγμή τη στιγμή. Στην αρχή παλεύεις, μετά έρχονται στιγμές που ξεχνιέσαι και ακόμα πιο μετά έρχεται μια μέρα που περνάει χωρίς προσπάθεια. Μπορεί μόλις το συνειδητοποιήσεις να νιώσεις θλίψη για ότι χάθηκε, μπορεί χαρά που τα κατάφερες, μπορεί ελεύθερη, μπορεί δυνατή, μπορεί μόνη, μπορεί όλα αυτά μαζί, αλλά ξέρεις ότι πέρασε το δύσκολο. Ίσως.

Ουπς ξεχάστηκες, για το τσιγάρο λέγαμε.

Μόλις έκλεισα ένα χρόνο και πέντε ώρες χωρίς τσιγάρο.

Advertisements

2 thoughts on “Ένας χρόνος και πέντε ώρες

  1. Να τα εκατοστήσεις τα χρόνια! Την καλύτερη δουλειά έκανες Ειρήνη… Τίποτα δεν προσφέρει το τσιγάρο. Επίσης ένα μεγάλο «μπράβο» για τον τρόπο με τον οποίο το αντιμετώπισες! :thumbsup:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s