Στιγμές στο χρόνο

Σήμερα ήμουν θλιμμένη. Ίσως πιο σωστά θα ήταν να έλεγα «πεσμένη». Ένα όνειρο χθες βράδυ, από τα σπάνια που βλέπω, γεμάτο φανταστικές ιστορίες κλεμμένες από την αποθήκη του ανικανοποίητου, το χιόνι που έφυγε, ο καιρός της θάλασσας που αργεί να έρθει, είναι και αυτό το «δράμα» που συμπληρώνει την αστεία πλευρά μου. Όλη μέρα το άφηνα να κυλάει κάνοντας τα συνηθισμένα, αγνοώντας το. Ως απόψε, ως πριν λίγο.

Ένιωσα έντονη την ανάγκη να ξεφύγω, να βρω αιτίες, να το αλλάξω, να κάνω κάτι. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να είμαι ειλικρινής και τίμια και να προειδοποιήσω για τη συνέχεια. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βάλω ένα ποτήρι γλυκό κόκκινο κρασί, το οποίο αυτή τη στιγμή φτάνει στο τέλος του. Αυτό από μόνο του είναι «αναγκαία και ικανή συνθήκη» (ο μαθηματικός μου στο Λύκειο θα ήταν ακόμα περήφανος για μένα) να απαιτεί προειδοποίηση για τη συνέχεια. Και για μένα που γράφω και για όποιον συνεχίσει να διαβάζει. Όλοι μας συνεχίζουμε με δική μας ευθύνη.

Κάπου εδώ ξεκινάει μια διαδρομή χωρίς συνέχεια και χωρίς ιδέα που θα καταλήξει. Ελαφρά λοιπόν ζαλισμένη, σκέφτομαι ότι πιθανότατα θα έχουμε πανσέληνο. Είναι γνωστό ότι η πανσέληνος, όπως και οποιοδήποτε άλλο φυσικό ή υπερφυσικό φαινόμενο, ευθύνεται για τις όποιες μεταπτώσεις και «δράματα» ζει το φύλο μου. Βγήκα στο μπαλκόνι. Η βραδιά είναι σχεδόν γλυκιά, ιδιαίτερα αν σκεφτεί κάποιος ότι χθες είχε 20 πόντους χιόνι. Το φεγγάρι λάμπει και είναι γεμάτο, πράγμα που εξηγεί (; ) την κατάστασή μου, αλλά δεν είμαι εντελώς σίγουρη ότι έχουμε πανσέληνο.

Θέλω όμως την τρανταχτή απόδειξη ότι βρήκα την αιτία της ψυχολογικής μου κατάστασης και δεν ευθύνεται η ελαφρώς σχιζοφρενική προσωπικότητά μου. Έτσι ψάχνω στο internet για ένα widget που θα δείχνει τις φάσεις της Σελήνης (οποιαδήποτε σκέψη και συμπέρασμα για το άτομό μου σε αυτό το σημείο, το δικαιολογώ απόλυτα). Η έρευνα έδωσα αρκετά αποτελέσματα και μετά τις απαρραίτητες διαδικασίες του download και της εγκατάστασης είδα ότι δεν είναι ακριβώς πανσέληνος. Θέλει λίιιιγο ακόμα.

moon

Η εικόνα όμως του φεγγαριού κράτησε τη ματιά μου και η λάμψη της άρχισε να με ταξιδεύει στην πιο εντυπωσιακή πανσέληνο που έχω δει στη ζωή μου. Δεν ξέρω αν ήταν έτσι όπως τα ένιωσα τα πράματα ή ήταν άλλοι παράγοντες που τα έκαναν να φαίνονται έτσι και ούτε με νοιάζει. Οι αισθήσεις είναι για να τις δέχεσαι όπως τις νιώθεις. Και αυτή ήταν η πιο φοβερή πανσέληνος που έχω δει.

Πίσω πολλά πολλά χρόνια πριν, πρέπει να ήταν κάποιο καλοκαίρι όσο ήμουν στο λύκειο. Όταν τελείωναν οι δουλειές στα χωράφια, συνήθως έπαιρνα το ποδήλατο και πήγαινα μια μεγάλη βόλτα στο δρόμο που ένωνε το χωριό μου με το διπλανό χωριό. Η διαδρομή ήταν δύο μεγάλες ευθείες που σχημάτιζαν μια «απαλή» γωνία και στο μεγαλύτερο μέρος τους, δεξιά και αριστερά, είχαν πλατάνια. Μια ήρεμη βόλτα, μετά από ένα σωρό σκληρές αγροτικές δουλειές, καθώς έπεφτε η νύχτα, μέσα σε ένα δροσερό πράσινο τούνελ, ήταν από τις πιο όμορφες απολαύσεις της μέρας μου. Ήταν Αύγουστος και το βράδυ είχε ζέστη, μυρωδιές από φρεσκοκομμένα τριφύλια, φρεσκοποτισμένα καλαμποκοχώραφα αλλά και ψιλές σταγόνες τεχνητής βροχής από τα μπεκ που πότιζαν δεξιά και αριστερά του δρόμου, μέσα στα χωράφια.

the road

Κάποια στιγμή έστρεψα το βλέμμα μου μπροστά, στο τέλος του πλατανοσκέπαστου τούνελ, εκεί που ξεκινούσε η καμπύλη του δρόμου, εκεί που αραίωναν οι φυλλωσιές από τα πλατάνια και φαίνονταν κομμάτια ουρανού. Και το είδα. Ένα τεράστιο, κατακόκκινο φεγγάρι «μπλεγμένο» στα κλαδιά, να μοιάζει σα φωτιά στα δέντρα. Η εικόνα με ξάφνιασε, έβλεπα τι ήταν αλλά δεν μπορούσα να πιστέψω ότι μπορεί το φεγγάρι να είναι τόσο μεγάλο και τόσο κόκκινο. Σταμάτησα στην άκρη του δρόμου. Κατέβασα το ένα πόδι να στηρίξω το ποδήλατο και έμεινα να το χαζεύω μαγεμένη μέχρι που πέρασε πάνω από τα φυλλώματα, άρχισε να μικραίνει και να γίνεται πορτοκαλί, μετά κίτρινο και στο τέλος ολόλευκο.

Μόνο τότε ξεκίνησα για τη συνέχεια της βόλτας μου, κάτω από μια απίστευτα «λαμπερή» νύχτα. Μια νύχτα που ξεχώριζα τις σκιές των δέντρων ολοκάθαρα και τα πετραδάκια στο δρόμο άφηναν μακριές γραμμές λες και ήταν ακόμα μέρα και ο ήλιος έλαμπε προς τη δύση του. Σε όλη τη διαδρομή ένιωθα σα να «κέρδισα» το πιο σημαντικό βραβείο του κόσμου, χωρίς να ξέρω τι έκανα ή τι «κατόρθωσα» για να μου αξίζει αυτό και με φώτιζαν οι πιο ξεχωριστοί προβολείς του σύμπαντος για να με δουν όλοι, στη μέση του πουθενά. Δεν με ένοιαζε το «γιατί» κέρδισα, μου αρκούσε που ήξερα ότι αυτή τη νύχτα δεν θα την ξεχνούσα ποτέ.

Advertisements

3 thoughts on “Στιγμές στο χρόνο

  1. Δεν την ξέχασες, πράγματι.

    Και έτσι όπως την περιέγραψες, θα τη θυμόμαστε κι εμείς.

    Σήμερα, αυτή τη βόλτα που με πήγες με το ποδήλατο, τη φχαριστήθηκα πραγματικά.

  2. Ένα μεγάλο (και αμήχανο) ευχαριστώ.

    @stixakias Με ξαφνιάζει να διαβάζω ότι γράφω ή περιγράφω έτσι ή αλλιώς. Πίστευα και πιστεύω ότι τη «δουλειά» την κάνει το θέμα, όχι ο τρόπος που το παρουσιάζω. Αντίθετα εσύ έχεις το ταλέντο να κάνεις τη «δουλειά» με τον τρόπο που γράφεις κι ας είνα το θέμα «ότι νάναι» ή να μοιάζει έτσι. 😉

    @Αχιλλέας Αυτές οι αποδράσεις «μετράνε». Γεμίζουν μπαταρίες, αδειάζουν το μυαλό και γενικά μας θυμίζουν ότι υπάρχουν και άλλα στη ζωή εκτός από τρέξιμο, ευθύνες, σχέδια, προθεσμίες και γκρίνιες. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s