Ασήμαντα στιγμιότυπα μιας μέρας

Μπορεί να περάσει καιρός χωρίς να αναζητήσω, χωρίς να επιθυμήσω ή να θελήσω να αποκτήσω οτιδήποτε. Μετά έρχεται μια μέρα ή νύχτα και ξαφνικά, από το πουθενά ή για ασήμαντη αφορμή, θέλω χθες αυτό που μου τράβηξε την προσοχή. Δεν μπορώ να περιμένω ούτε μια ώρα. Μάλλον δε θέλω, άσχετα αν θα αναγκαστώ ή θα μπορούσα να περιμένω όσο χρειάζονταν ή και μπορεί να μην το αποκτήσω ποτέ. Σημασία έχει ότι το θέλω πολύ και τώρα.

Σήμερα θα παραλάμβανα κάτι που ήθελα πολύ. Ήξερα ότι θα μου το φέρουν το απόγευμα και ήξερα ότι ήταν ήδη στα γραφεία της περιοχής μου. Σιγά μην περίμενα ως το απόγευμα και έτσι είπα να το συνδιάσω με μια βόλτα στην πόλη μου. Όταν περπατάω δεν είμαι «εδώ». Ξεκινάω από μια εικόνα, κάτι που θα μου τραβήξει την προσοχή και το μυαλό αρχίζει και ταξιδεύει χωρίς όρια. Το αποτέλεσμα είναι να περνάω ξυστά από προφυλακτήρες ή να κάνω σφήνες ακριβώς στο πίσω φτερό μηχανών, με επιτυχία καθώς φαίνεται μιας και ακόμα μπορώ να χτυπάω τα πλήκτρα.

Κάποιες φορές όμως πάω κανονικά από το πεζοδρόμιο. Όπως κάποια στιγμή σήμερα. Φυσικά είμαι αφηρημένη. Από απέναντι έρχεται ένα ζευγάρι από όμορφα, νέα παιδιά, κάπου στην ηλικία του λυκείου ή λίγο πιο μετά. Καθώς πλησιάζουν η κοπέλα με ρωτάει: «Συγνώμη ξέρετε που είναι η οδός Κοράη;» Κάτι η αφηρημάδα μου, κάτι που είχα αφήσει μισό τον καφέ, κάτι που εκείνη τη στιγμή το μυαλό μου ήταν σε κάτι άπειρα πιο ενδιαφέρον από τη διαδρομή, η οδός «Κοράη» κάτι μου έλεγε, αλλά και τίποτα. Πέρασε αρκετή ώρα και 2-3 στενά περπάτημα να καταλάβω ότι ζήταγε την οδό Κοραή, την οποία ήξερα ακριβώς που είναι και ήμουν μόλις 1-2 στενά παράλληλα. Αλήθεια τι να πίστευαν ότι μπορεί να είναι το «κοράη»;

Ο πιτσιρίκος εμφανίστηκε στο σχόλασμα με ένα σωρό φύλλα ζωγραφικής. Όταν τον ρώτησα τι είναι, μου είπε πως τα μάζεψε από τους συμμαθητές του μετά τη ζωγραφική και είναι για να τα δώσουμε στην ανακύκλωση. Πίσω από την πόρτα της κουζίνας σπίτι, υπάρχει το σημείο ανακύκλωσης χαρτιού. Μαζεύουμε τα χαρτιά αντί να πάνε στα σκουπίδια και τα ρίχνουμε στον κάδο της ανακύκλωσης. Είναι μια συνήθεια που δεν την βρίσκω κακή, κάτι σαν το λιγότερο κακό, αλλά δεν είναι και καμμιά σούπερ λύση. Γενικά η ιδέα της «επιδιόρθωσης», αν και δεν με βρίσκει αντίθετη, τη βρίσκω κάτι σαν άλλοθι. Κάτι σαν τη συγνώμη από συνθήκη και συνήθεια. Προσπαθώ να περάσω την ιδέα ότι καλύτερα είναι να μην χαλάμε πχ. για πλάκα το χαρτί και να το πετάμε ολόκληρο, μόνο και μόνο γιατί έχει μια λάθος γραμμή. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμα και έτσι, πριν πάει για ανακύκλωση. Δεν παθαίνω «πλάκα» από το «μετά». Ναι καλό είναι να το φροντίζουμε, αλλά καλύτερα είναι να μην ξεφτιλίζουμε το πριν. Σε όλα.

Υπάρχει γενικά μια τάση για το «σωστό κατόπιν εορτής». Σου βομβαρδίζω τη χώρα και μετά σου στέλνω συνεργεία για να στην ξαναφτιάξω. Χαλάω 10 σελίδες μουτζουρώνοντας, αλλά τις βάζω για ανακύκλωση. Αλλάζω τα φώτα στα συναισθήματά σου και στην ψυχή σου όσο με έχεις κοντά σου και με εμπιστεύεσαι και μετά σου φέρομαι φιλικά και «χαίρομαι» αν συνέλθεις, γιατί είμαστε πολιτισμένοι. Ωραία όλα αυτά, αλλά εγώ είμαι από χωριό και δεν τα εκτιμώ ιδιαίτερα, όπως δεν ξέρω να εκτιμήσω το χαβιάρι και το σούσι. Λυπάμαι. Στο χωριό μου αυτό λέγεται: «Να σε κάψω Γιάννη να σε αλείψω μέλι» από τους συντηρητικούς παπούδες, ενώ από τις αθυρόστομες γιαγιάδες: «Πτ@νιές και αρμάθες σύκα».

Είχα και άλλα «στιγμιότυπα» να αφηγηθώ, αλλά με «καλεί» ο λόγος που έκανα την πρωινή μου βόλτα και δεν γίνεται να περιμένω άλλο. 😉

Advertisements

4 thoughts on “Ασήμαντα στιγμιότυπα μιας μέρας

  1. Έσκασες από περιέργεια μικρό αθώο κατιτί 😛
    Βιβλίο είναι χαμένο. Να μορφωθώ λίγο η άξεστη.

    [secret mode]Οι μουσικές σου προτάσεις μπορούν να συγκριθούν μόνο με το όνομα και (κυρίως) τo e-mail που δηλώνεις κάθε φορά. Ίσως το δεύτερο και να υπάρχει τρόπος να μην χρειάζεται να το γράφεις, αλλά το αφήνω επίτηδες για να δω τι θα σκεφτείς κάθε φορά. :angel: [/secret mode]

  2. 😀 😀 Παραλίγο να κάνω «μπάνιο» με αναψυκτικό το πληκτρολόγιο, διαβάζοντας ξαφνικά το …Μπινίθ.
    Αν μου τύχαινε το μόνο που θα με έσωζε είναι η «διαφορά φάσης», μέχρι να καταλάβω τι θέλει να πει ο «ποιητής». Αν το καταλάβαινα έγκαιρα δεν το γλύτωνα το νευρικό γέλιο και η μισή ντροπή δική μου, μισή δική τους. 😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s