Ελεύθερη πτήση

ή μήπως ελεύθερη πτώση; Ότι βγει, δεν έχω τίποτα να χάσω.

Είχα πει να μην γράφω τα βράδια, εκτός αν έχω πολύ συγκεκριμένο και ακίνδυνο θέμα. Το κράτησα σχεδόν ένα μήνα, καλά είναι. Μάλλον περνάω τη φάση που σταματάνε να ισχύουν πράγματα που είχα πει να κρατήσω. Έστω κάποια από αυτά. Είχα πει να μην οδηγήσω ξανά και το κράτησα πολλά χρόνια. Τώρα ήρθε η ώρα του πάλι, το ίδιο θα έκανε οποιοσδήποτε κάτω από τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν. Ειδικά κάποιος που ήξερα και «έφυγε».

Τι σχέση έχουν αυτά τα δυό; Τα βράδια το γράψιμο μοιάζει με νυχτερινή βόλτα, σε άγνωστους και σκοτεινούς δρόμους, με γρήγορο αμάξι. Πιο επικίνδυνη από όσο τη μέρα, πιο μυστήρια και αν δεν προσέξεις μπορεί να φύγεις έξω, με άγνωστες συνέπειες. Όσο όμως ακολουθείς την άσπρη γραμμή αριστερά σου, μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου να πετάξει σε όποια εικόνα θες, αφού η νύχτα απομονώνει το τοπίο και δεν έχεις παρά μόνο μια άσπρη γραμμή να προσέχεις. Hold the line.

Εικόνες… Δεν έχω ζηλέψει περισσότερο εικόνες, από αυτές που βλέπω σε περιοδικά σαν το National Geographic. Όχι τόσο τα τοπία, έχω δει και γω όμορφους τόπους, αλλά την ικανότητα, το μοναδικό ταλέντο να φτιάχνεις ποίηση εκεί που οι άλλοι βλέπουν δέντρα, θάλασσα, ζώα, στέγες, ανθρώπους, ομίχλη. Οι εικόνες και οι ήχοι είναι υπέροχη περιουσία. Δεν μπορεί να σου την παρει κανείς, δεν μπορείς να τη χάσεις και δεν έχει κανένα βάρος να την κουβαλήσεις.

Από μια, μάλλον, ανασφάλεια, απέφυγα και τελικά καταφερα, να μην αποκτήσω αυτό που λένε ακίνητη περιουσία. Δε θέλω να υπάρχουν πράματα που να με δένουν με τόπους ή ανθρώπους και να μην μεταφέρονται μέσα μου. Οποιαδήποτε στιγμή χρειαστεί να εγκαταλείψω ένα μέρος, ότι έχει σημασία για μένα, χωράει σε ένα ταξιδιωτικό σάκο. Και αν υπάρξει ανάγκη, δεν τα χρειάζομαι ούτε αυτά. Τα πραγματικά σημαντικά και να θέλω, δεν μπορώ να τα αφήσω. Το βλέμμα ή το γέλιο «ειδικών» ανθρώπων, ένα πρόσωπο σε μια «ξεχωριστή» στιγμή. Ωχ… μου φαίνεται ότι χάνω την άσπρη γραμμή.

Για τις εικόνες στο National Geographic έλεγα. Χμ… με θυμάμαι πριν χρόνια να βλέπω τις Γέφυρες του Μάντισον. Η ιστορία δεν μου έλεγε και πολλά, δεν με ενδιέφερε καν τότε. Ήθελα να κλέψω λίγη από την ατμόσφαιρα που κουβαλά ένας από εκείνους τους φωτογράφους. Τα χρόνια πέρασαν, οι συνθήκες άλλαξαν και πριν κάμποσο καιρό, ξανάδα την ταινία τυχαία, σε κάποιο ξενύχτι μου. Δεν πρόσεξα τίποτα από την ατμόσφαιρα, μόνο την ιστορία. Ένιωσα τυχερή που ερωτεύτηκα και έζησα μικρές ευτυχίες και μεγάλα δράματα, όταν όλα αυτά είχαν σημασία και αξία.

Δεν ξέρω τι τρέχει ή τι φταίει σήμερα, ίσως να μην έχω αντιπροσωπευτικό δείγμα τέτοιων περιπτώσεων, αλλά μου φαίνεται πολύ «νερόβραστη» κατάσταση. Γίνεται να ερωτευτείς με το ρολόι; Γίνεται να είσαι ερωτευμένος και να μην θες να είσαι ή να έχεις όσο γίνεται περισσότερο από τον άλλο; Γίνεται να τελειώνεις ιστορίες απλά με το να φεύγεις σαν κλέφτης χωρίς λέξη; Μπορεί να είναι αλλιώς οι καιροί σήμερα, αλλιώς οι ανάγκες των ανθρώπων, μπορεί να τους φτάνει αυτό ή να μην έχουν τη δύναμη να κάνουν αλλιώς, τι να πω; Εμένα δε μου γεμίζουν όμως το μάτι αυτού του είδους τα συναισθήματα και οι κινήσεις. Άμα δεν έχεις τα κότσια να ριχτείς στη φωτιά, άμα δεν έχεις το θάρρος να σταθείς απέναντι στον άλλο και να τελειώσεις ιστορίες, δε λέει, καθόλου δε λέει. Ούτε να τελειώνεις ιστορίες με «τέτοιο» τρόπο, ίσα να αφήνεις παραθυράκι για καμμιά «τυχαία συνάντηση», αν «ξεμείνoυν» και οι δυο το Σαββατόβραδο λέει.

Είδα χθες βράδυ κάποια στιγμή, σε μια σειρά, ένα χωρισμό που τον «ζήλεψα». Δεν ξέρω αν είναι μαζοχιστικό, αλλά ήταν από τους χωρισμούς που μαρτυρούσαν ότι υπήρξε έρωτας, άρα από τους χωρισμούς που αξίζει να ζήσεις. Από αυτούς που μετά κλαις και πονάς, αλλά χαίρεσαι που το έζησες. Όχι από κείνους που σε κάνουν να νιώθεις σαν «πράμα», αηδία για σένα και το άτομο που άφησες να σε πλησιάσει, χωρίς να το αξίζει. «Όποιος ξέρει να αγαπά, ξέρει και να χωρίζει» έλεγε το τραγουδάκι. Και το ανάποδο λέω εγώ.

Ελπίζω να κάνω λάθος, αλλά μου φαίνεται ότι σήμερα θάναι δύσκολο να υπάρξουν καταστάσεις που να περιγράφονται με στίχους που θυμάμαι από τα χρόνια τα δικά μου και κόλλαγαν σε καταστάσεις που ζούσαμε: «μια φορά μου ‘χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη» ή «Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις, για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις». Μακάρι να κάνω λάθος. Είναι πολύ πεζή και μίζερη η ζωή χωρίς τέτοιες στιγμές και άτυχος όποιος δεν τις έχει ζήσει.

Ε χμ… πάλι μου φαίνεται ότι χάνω τη γραμμή. Oύτε αυτά τα τραγούδια είναι για μένα. Επιστροφή στις δικές μου μουσικές, Blues Wire – Catch me when I fall και στο στίχο που είναι αυτή ακριβώς τη στιγμή:

I don’t need no consolation I don’t need no help at all,

I just need you baby, catch me when I fall

[audio:catch_me_when_i_fall.mp3]

Μ αρέσει η νύχτα. Με έρωτες ή χωρισμούς, ταξίδια ή μουσικές, μοναξιές ή αστέρια… όπως και νάναι. Μ’ αρέσει κι ας βγάζει τρυφερότητες εκεί που άνθιζαν τα μέταλλα.

Advertisements

2 thoughts on “Ελεύθερη πτήση

  1. [quote]Όχι από κείνους που σε κάνουν να νιώθεις σαν “πράμα”, αηδία για σένα και το άτομο που άφησες να σε πλησιάσει, χωρίς να το αξίζει.[/quote]

    h pio swsth kouventa pou xeis pei. prosipografw

  2. Ε μα ναι, άμα είναι να τελειώσει κάτι, να τελειώσει κάπως που δεν θα ξεφτιλίσει ότι υπήρξε. Στην αντίθετη περίπτωση και αυτό που ίσως υπήρξε δεν ήταν καλύτερο, όσο για το άτομο… αυτό κι αν είναι ανάξιο λόγου, μα εντελώς. Βέβαια υπάρχουν και ειδικές περιπτώσεις που επιβάλουν συμπεριφορές περίεργες, αλλά όταν υπάρχουν και άλλες κινήσεις και στάσεις της ίδιας «αξίας», τότε δεν υπάρχει δικαιολογία.

    Βαριές συζητήσεις τέτοια μέρα όμως. Σήμερα είναι μέρα για πιο χαλαρές καταστάσεις. 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s