Hangover και ότι θυμάμαι χαίρομαι

Καλά ήταν. Καμμιά δεκαριά άτομα, σε σπίτι που, βασικό αυτό, δεν έπρεπε να συγυρίσω εγώ. Διάθεση να ξεχαστούν, παραμεριστούν, πνιγούν όλα και με πολύ χαλαρή και άνετη σχέση μεταξύ μας. Δεν περνάω τη «σαρκοφάγα» φάση μου, οπότε τα δρώμενα γύρω στο τζάκι δεν με συγκίνησαν. Περνάω όμως την «υπογλυκαιμική» μου φάση, οπότε το τραπεζάκι με τα γλυκά και το (αγαπημένο μου) κόκκινο κρασί με τράβηξε από την αρχή και εκεί παρέμεινα σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς.

Καλά ήταν, γελάσαμε, ξεχαστήκαμε, θυμηθήκαμε, ξεχάσαμε και όπως και νάχει οι φίλοι δεν παρεξηγούν, ιδιαίτερα αν τους κάνεις να γελάνε. Ξύπνησα με ελαφρύ πονοκέφαλο και μπήκα κατευθείαν στο mode: «κάνε ότι πρέπει και μετά βλέπουμε πως θα ξυπνήσεις και πως θα συνέλθεις».  Ήπια το φονικό μου φραπέ και τον συνόδεψα με ένα panadol extra και ένα διπλό ελληνικό καπάκι. Αυτό ήταν, συνήλθα και είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω την τελευταία μέρα του χειμώνα, που όμως θυμίζει άνοιξη.

Σε ένα παραδιπλανό οικόπεδο έχουν αρχίσει οικοδομικές εργασίες. Θόρυβος από μηχανήματα, φορτηγά και κομπρεσέρ. Η μουσική δυνατά να μην ακούω. Κάθετι καινούριο ταράζει τα νερά της ζωής όλων μας με διαφορετικό τρόπο, όσο αδιάφορο ή ασήμαντο να είναι. Ο μικρός μου, χθες που περνούσαμε, μου είπε πως ελπίζει να έρθουν πολλά παιδάκια να μείνουν εκεί για να παίζει. Η έφηβη κόρη της γειτόνισσας αναρωτιέται αν θα μένει εκεί κανένας κούκλος σαν τον Ryan Allen Sheckler, που φυσικά θα τρώει τα μούτρα του και θα του φεύγει το skate, κάθε φορά που θα τη βλέπει. Εγώ πάλι αναρωτιέμαι αν θα έχουν κανένα ασύρματο δικτυάκι της προκοπής.

Ανοίγω την μπαλκονόπορτα να μπει αέρας και ακούω από δίπλα στην τηλεόραση να λένε για βέτο και ονόματα. Και μετά λέει πως εγώ ότι θυμάμαι χαίρομαι, αυτοί δηλαδή τι κάνουν; Μούρχεται στο μυαλό, γιατί άραγε, το τραγουδάκι που ακούγαμε όταν είμασταν «ατίθασα νιάτα»: «Όλα από χέρι καμμένα και τα σπίρτα μας βρεγμένα». Όταν βγαίνω ξανά για να κλείσω, λένε για το μαγείρεμα του αστακού. Κατά τα άλλα εγώ ότι θυμάμαι χαίρομαι. Αστακός… rollback ο χρόνος.

Καλοκαίρι, διακοπές, καθώς πέφτει το βράδυ, Νάξος και βολτίστα. Πρέπει να έχω πιεί λιγάκι γιατί νιώθω ανάλαφρη, απίστευτα ξένοιαστη και χαρούμενη. Ίσως όμως και όχι και να «έφταιγε» ότι ήμουν ερωτευμένη. Το πιο φυσικό «high». Σε κάποιο δρομάκι, σε ένα μεγάλο διάφανο δοχείο έξω από κάποιο φαγάδικο, βρίσκονται μέσα στο νερό 3-4 αστακοί. Ξεφεύγω από την αγκαλιά και πλησιάζω. Χάνομαι στα σχήματα και χρώματα. Σκέφτομαι εξωγήινα όντα και εμένα σα μια νέα Sigourney Weaver. Έχω πλησιάσει τόσο, που η μούρη μου είναι σχεδόν κολλημένη στο δοχείο. Τη στιγμή που στο μυαλό μου παίζεται η τελευταία επική σκηνή, εκεί που θριαμβεύω σκοτώνοντας το alien νούμερο 356, ένας από τους αστακούς μάλλον πιάστηκε τόση ώρα σε ακινησία και κινήθηκε απότομα και «απειλητικά». Από τότε έχουν περάσει χρόνια, αλλά οι Ναξιώτες ακόμα διηγούνται για την απόκοσμη κραυγή που συντάραξε το νησί ένα καλοκαιρινό σούρουπο και που δεν ήταν από ανθρώπινο πλάσμα.

Φτιάχνοντας το παιδικό δωμάτιο, στο κάτω μέρος του κρεββατιού, ανάμεσα στο ξύλο και στο στρώμα, βρίσκω ένα μικρό κουτάκι. Το ανοίγω και από μέσα του ξεπηδάει μια εικόνα από τα πολύ παιδικά μου χρόνια. Χωματόδρομος, απόγευμα, 10-15 πιτσιρίκια τελευταίες τάξεις του δημοτικού, πρώτες του γυμνασίου.Τα περισσότερα, μαζί τους και γω, μοιρασμένα σε δυό ομάδες παίζουν μπάλα. Δυο τρία όμως, πίσω από το «τέρμα» στην άκρη του δρόμου, παίζουν αφοσιωμένα και σκυμμένα στο χώμα, ένα παιχνίδι που δεν μπορώ να καταλάβω από μακριά. Πλησιάζω και σκύβω από πάνω τους. Τα πιο όμορφα σχέδια, τα πιο ζωντάνα χρώματα, οι πιο υπέροχοι μικροί πλανήτες εκεί, μπροστά στα μάτια μου, πάνω στο ισιωμένο προσεχτικά χώμα. Δε θυμάμαι να με έχει μαγέψει άλλη φορά τόσο πολύ, κάτι τόσο μικρό και «ασήμαντο».

marbles

Το τηλέφωνο χτυπάει. Η μάνα μου ανησυχεί. Κάνουν τίποτα άλλο οι μάνες ή αυτός είναι ο σκοπός της ύπαρξής τους; Είδε στην τηλεόραση λέει, ότι στο internet είναι κάτι βλόγερ που εκβιάζουν και θα τους πάνε φυλακή. Μήπως έχω μπλέξει, όλη μέρα με το κομπιούτερ; «Όχι ρε μάνα. Ούτε βλόγερ είμαι, ούτε εβλογημένη.» Τι να της πω της κυρα-Βούλας που για ότι θυμάται ανησυχεί; Όταν ήμουν έφηβη οι άλλες μάνες στο χωριό, με κόρες μετά συγχωρήσεως, φοβόντουσαν μην μπλέξουν οι κόρες τους με άντρες, η δικιά μου φοβόνταν μην μπλέξω με ναρκωτικά. Στο χωριό πριν 25 χρόνια, αν είναι δυνατό. Αλλά η κυρά Βούλα ήταν «μπροστά» από την εποχή της κι ας μην είχε τελειώσει το δημοτικό. «Πώς σούρθε ρε μάνα αυτό; Χάθηκε να ανησυχείς μήπως τα φτιάξω με κάνα παιδί, σαν κανονική μάνα;» (παιδί=αρσενικό). «Ποιός να σ’ αντέξ’ ισένα μ’λες; Μι πιδιά τα φκιάνε όσες φουράν τη φουστίτσα και την αλσιδούλα στου λαιμό κι όχ’ ισύ π’ φουράς κριμάλα στου λαιμό και σκισμένα παντιλόνια». Λοιπόν κυρά Βούλα είχες άδικο και που έβγαλα τη μωβ θηλειά από το λαιμό, πάλι δύσκολα αντέχομαι. 😛

Advertisements

9 thoughts on “Hangover και ότι θυμάμαι χαίρομαι

  1. Αυτό το πρόσεξε να μην βρεθείς μπλεγμένος με όλα τα κακά που συμβαίνουν στο Internet το έχω ακούσει κι εγω ουκ ολίγες φορές… 😛
    Όπως είπες κι εσύ, οι μαμάδες ανησυχούν πάντα!

  2. 😀 Μα μιλάμε για ότι και να ακούσουν. Επί τρομοκρατικών κρίσεων, ανησυχούσε μην έχω μπλέξει με την …τρομοκρατία και στέλνω e-mail στον Λάντεν.
    Βέβαια ότι και να λέει έχω το ατράνταχτο επιχείρημα, που έχει ξεμείνει από τότε που ανησυχούσε μην μπλέξω με τα ναρκωτικά. Aκούει το κλασσικό:
    «Ευτυχώς που υπάρχει το internet και με συγκράτησε από το να μπλέξω με τα ναρκωτικά». 😛

  3. θα ηθελα να διαβάζω τα blog των πιτσιρικιών σου σε λίγα χρόνια να δω τι θα λένε για το ίδιο θέμα :shifty:

    και μια διευκρίνηση οι μάνες δεν ανησυχουν ουτε καταπιέζουν

    αγαπανε ❤ :shifty: 😆

    η μουσική προταση της ημερας (μια και δεν βρήκα αυτά που ηθελα)

    υγ το album στο οποίο βρίσκεται το τραγουδι εχει τον τιτλο myra lee και είναι το ονομα της μανας της τυχαιος ο τιτλος?? :hmm: 😆

  4. Μικρό αθώο κατιτί ΔΕΝ χρειάζεται να περιμένεις. Τα καμάρια μου με έχουν κάνει ρεζίλι από τώρα. Μιλάνε msn με μικρόφωνα με φίλους τους και φίλες τους και αν ακούσουν να πλησιάζω, κάνουν την «πάπια» με αποτέλεσμα να ακούν οι φίλοι τους τα «10 λεπτά κήρυγμα» και να γελάνε όλοι μαζί. Τους απαγόρευσα να με βγάλουν youtube μόνο, γιατί με τραβάνε και βιντεάκια.
    Ακόμα χειρότερα, κάνουν μυστικές εγγραφές με διάφορα εφέ και με «στέλνουν» από δω κι από κει για να γελάνε. Η τελευταία εγγραφή πριν κάνα δεκάλεπτο. Έρχεται ο μεγάλος και μου στήνει την παγίδα, τυχαίνει τηλέφωνο και μου την πέφτουν όλοι σαν τα στρουμφάκια, γιατί μείναν από internet. :plaf:

    Μυστική ηχογράφηση με εφέ «σκίουρος»

  5. Hi-tech σκιουρίνα :what:

    Κάθε μέρα έχω διψήφιο αριθμό αποσυνδέσεων λόγω σαραβαλοΟΤΕγραμμής, οπότε κάθε 3 και λίγο αρχίζουν οι φωνές: «Έχεις internet;» Όταν πέσουν όλες οι απαντήσεις αρνητικές, όποιος είναι πιο κοντά, χτυπάει restart στο router. 🙄

  6. Αναγνωρίζω το μαγαζί στη Νάξο μιας και είμαι εκεί κάθε καλοκαίρι!
    Και έλεγα γιατί σταμάτησαν να βάζουν αστακούς πριν μερικά χρόνια?
    Μόλις μου έλυσες την απορία! xa xa!

    PS.
    Σε ανακάλυψα πριν μια βδομάδα, και δηλώνω μέγας σου fan!
    Συνέχισε έτσι!

  7. Αχιλλέα αρκετά ψώνιο είμαι, μη μου βάζεις ιδέες 😛

    Red Garland καλώς ήρθες. Χαίρομαι που «εξολόθρευσα» το alien, έστω και με …υπέρηχους.
    Θέλω να ξανάρθω στη Νάξο και ελπίζω να τα καταφέρω.

    PS. Σ’ ευχαριστώ. Mε κάνεις να νιώθω λίγο αμήχανα, αλλά …συνέχισε έτσι. 😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s