Χάλι and the city

Δε μιλάω για τη Halle Berry, μιλάω για το «χάλι μαύρο». Όχι ότι δεν το έβλεπα τις άλλες φορές. Σε κάθε βόλτα ήταν εκεί, απλά δεν έβγαινα για να δω, μόνο για να περπατήσω. Αν μου γεννιόταν η διάθεση για εικόνες, δεν είχα παρά να έχω στραμμένο το κεφάλι μου μόνιμα προς τη θάλασσα. Τουλάχιστον έχει γαλάζιο χρώμα και μακρινό ορίζοντα. Απαγορεύονται οι στροφές του κεφαλιού προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση.

Μου αρέσει το περπάτημα. Τα Σαββατοκύριακα, όταν ο καιρός το επιτρέπει, πάω για καμμιά ώρα και περπατάω στην «παραλία» της περιοχής μου. Δεν είναι τόσο η άσκηση, όσο η κίνηση, η δυνατότητα να βρεθώ έξω από το σπίτι χωρίς να έχω κάποια δουλειά και το περπάτημα κάπου «ανοιχτά». Η έκταση της παραλίας, μια αρκετά μεγάλη περιοχή, είναι κάτι σαν διχασμένη προσωπικότητα. Δεν έχω τις κατάλληλες γνώσεις «ψυχολογίας» να εξηγήσω την «αρρώστια» της, αλλά μπορώ να την περιγράψω με δυό τρεις φράσεις.

Όπως γνωρίζουμε όλοι μας, η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες. Μόνο που τα καλύτερα και πιο όμορφα κομμάτια πρέπει να τα «αξιοποιήσουν» κάποιοι Έλληνες, πιο Έλληνες από τους Έλληνες, γιατί οι απλοί Έλληνες δεν ξέρουν να τα χαρούν αλλιώς. Έτσι οι πολιτικοί μας, με το αζημίωτο που σκέφτηκαν αυτή τη φοβερή ιδέα, δίνουν αυτά τα κομμάτια στους «πιο Έλληνες» να τα ομορφύνουν και να τα δώσουν, έναντι συμβολικού αντίτιμου, στους απλούς Έλληνες. (Δηλώνω ότι γνωρίζοντας τις συνέπειες του νόμου και αφού είπα τη λέξη «πολιτικοί» είμαι έτοιμη να δηλώσω τα στοιχεία μου: περιφέρεια στήθους, μέσης, βάρος και ότι άλλο χρειάζεται)

Έτσι και εδώ λοιπόν, ήρθαν οι πιο Έλληνες, με την άδεια της πολιτικής ηγεσίας του τόπου, να περιφράξουν την παραλία, για να μας την φτιάξουν όμορφη «βρε κουτά» και να μας την «ξαναδώσουν». Οι κάτοικοι όμως δεν καταλαβαίνουν το «καλό» τους και μαζευτήκαμε πέρυσι, βγάλαμε τα συρματοπλέγματα και τα παλούκια και είπαμε πως αν ξανάρθουν να τα βάλουν, να προσέξουν μην τους βάλουμε εμείς αυτά που βγάλαμε, όπου νομίζουμε καλύτερα. Οι «πιο Έλληνες» δεν ξανάρθαν ακόμα, αλλά με κάποια νομικά κόλπα που δεν γνωρίζω η απλή Ελληνίδα, δεν επιτρέπουν τη συντήρηση του χώρου από τοπικούς παράγοντες, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να ανήκει στους Έλληνες, αλλά αν οι Έλληνες δεν αφήσουν να την τσιμεντώσουν οι «πιο Έλληνες», θα τη φάει το σκουπίδι. Μια κλασσική ελληνική ιστορία δηλαδή.

Σε αυτή λοιπόν την περιοχή, ενώ το βράδυ περνάει ο Βίτο Κορλεόνε και τα αγόρια του και τσιμεντώνουν «ομιλητικούς», τα Σαββατοκύριακα μαζεύει άλλο κόσμο. Παθιασμένους μοντελιστές που πετάνε τα αεροπλανάκια τους ή τρέχουν τα 4×4 που γυάλιζαν όλη τη βδομάδα, πιτσιρικάδες που κάνουν motocross στις πλαγιές από τα χωμάτινα βουνά των Ολυμπιακών έργων, ψαράδες που ονειρεύονται να πιάσουν ένα «τόοοοσο» ψάρι και μερικούς τρελλούς που πάνε με γρήγορο βήμα από το ένα ποτάμι στο άλλο. Περιττό να πω ότι μια από τους «τρελλούς», η πιο τρελλή, είμαι και εγώ.

Κλείνω έξω τους ήχους που φτάνουν από την παραλιακή λεωφόρο με τις μουσικές του red.fm, το βλέμμα καρφωμένο, ανάλογα την κατεύθυνση, είτε στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και προς τη θάλασσα, είτε προς το «Αβέρωφ» και το «Βέλος» και προς θάλασσα ξανά και «μαζεύω» χιλιόμετρα. Από τον Κηφισό στον Ιλισσό και επιστροφή, πάλι και πάλι. Σήμερα ήταν η πρώτη φορά που πήρα μαζί μου φωτογραφική μηχανή και γύρισα το βλέμμα μου προς την ξηρά. Οι κεραίες στο κτήριο του Σκάι, οι γέφυρες που οδηγούν στο ξεκίνημα της εθνικής οδού, τα σκουπίδια στις εκβολές του Κηφισού, τα περιφραγμένα κομμάτια της Ελλάδας που πρόλαβαν να «εκπολιτίσουν» οι «πιο Έλληνες» και ένας ουρανός φυλακισμένος πίσω από ηλεκτροφόρα σύρματα. Καλά έκανα δυό χρόνια τώρα και κοίταξα μόνο τη θάλασσα.

Το πέρασμα κάτω από την παραλιακή λεωφόρο. Ακόμα και τη μέρα ο ήχος βημάτων προκαλεί ανησυχία, που διαλύεται όμως στο φως:

τούνελ1τούνελ2

Οι εκβολές του Κηφισού και του Ιλισσού:

ΚηφισόςΙλισσός

Η διαδρομή στην παραλία και θέα της πόλης από το δρόμο της επιστροφής:

παραλίαεπιστροφή

Τοπικές «ομορφιές»:

σκουπίδιαναυάγιο

Ηλεκτροφόρα καλώδια για να μην μας έρθει ο ουρανός στο κεφάλι:

γραμμ�ςκαλώδια

Απαρραίτητo gadget με σκοπό την ηχομόνωση, το cube:

cube
Advertisements

3 thoughts on “Χάλι and the city

  1. Δυστυχώς Σταύρο… 😦

    Το σκάφος αυτό μπορείς να το δεις πάντως εύκολα, αν για κάποιο λόγο βρεθείς ξανά γύρω από το στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

    Στην εικόνα το 1 είναι η «γνωστή» λιμνούλα, το 2 το σκάφος και το 3 η θέση από την οποία πήρα τη φωτογραφία.

    http://tinyurl.com/2f2jfz

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s