Μήνυμα προσαρμογής

Γύρισα. Αρχικά δεν ήταν σχεδιασμένο ούτε καν να φύγω, αλλά έγινε. Το Σάββατο το πρωί και ενώ ετοιμαζόμουν ψυχολογικά να φτιάξω καφέ και να ξεκινήσω ένα τριήμερο χωρίς τίποτα στο πρόγραμμα, έπεσε η ιδέα. Σε λιγότερο από μια ώρα είμασταν στην εθνική. Με καρναβαλισμούς και εορταστικές εκδηλώσεις κατά παραγγελία δεν ενθουσιάζομαι, αλλά είμαι μέσα για αργίες και εκτός προγράμματος ιδέες.

Ενημέρωσα e-mailιακώς το μόνο άτομο που θα με έψαχνε αν δεν έδινα σημεία ζωής, πήρα τις μουσικές μου και στο δρόμο. Ο προοορισμός ήταν η Λαμία ή μάλλον τα Λουτρά Υπάτης. Το Σάββατο πέρασε σαν αστραπή μιας και το απόγευμα είχε καφεδάκι με τεράστια παρέα στην «κοσμοπολίτικη» πλευρά του πάρκου και το βράδυ ήταν κάτι σαν μαραθώνιος ψησίματος και κρασιού. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου χωμένο σε μια τεράστια πολυθρόνα δίπλα στο τζάκι, να ακούω συζητήσεις και γέλια. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι υπήρχαν και πειράγματα για την αντοχή μου στο κρασί, αλλά δεν με ένοιαζε. Ήμουν σε ένα όμορφο μέρος, με αγαπημένη παρέα, χωρίς έννοιες ή πρόγραμμα και ζαλισμένη υπέροχα. Κάποια στιγμή πρέπει να με πήρε ο ύπνος. Κανείς δεν με ενόχλησε. Ξύπνησα πολύ αργά ή μάλλον πολύ νωρίς το πρωί, μόνη μου δίπλα στο τζάκι, μέσα σε μια υπέροχη σιωπή, μια γλυκιά ζεστασιά και με τη φωτιά να σιγοκαίει μέσα στις στάχτες.

Το πρωινό περπάτημα μέσα στον κάμπο του Σπερχειού, ανάμεσα στους πρόποδες της Οίτης και στο ποτάμι, ήταν και είναι μαγευτική εμπειρία. Ο κάμπος έχει αλλάξει. Λιγότερα δέντρα, περισσότεροι χωματόδρομοι αλλά ακόμα μου δίνει εκείνη την αίσθηση ελευθερίας, δύναμης και ότι βρίσκομαι εκεί που ανήκω. Θα μπορούσα άνετα να ζήσω εκεί. Αυτό σκέφτομαι κάθε φορά που γυρίζω. Με δυό προϋποθέσεις όμως. Δουλειά που να εξασφαλίζει την επιβίωση και internet. Είμαι εξαρτημένη τι να κάνω; Το δεύτερο είναι εύκολο, το πρώτο όμως όχι.

Ορδές πολιτικών και απατεώνων φρόντισαν να μην μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς κάποιος, οπουδήποτε σε αυτή τη χώρα, εκτός αν είναι λαμόγιο. Ειδικά στην επαρχία δεν θέλουν να μείνει κανείς. Ο άνθρωπος που μεγαλώνει βλέποντας ορίζοντα, δέντρα και φύση, νιώθει δυνατός και ολόκληρος. Αυτό όμως δεν το θέλουν οι ηγέτες μας. Ο άνθρωπος που έχει δουλειά και ζει την οικογένειά του με αξιοπρέπεια δεν εκβιάζεται εύκολα, ούτε γίνεται γλυφτρόνι που ανταλλάσει τον αυτοσεβασμό του για μια θέση στο δημόσιο. Ούτε αυτό το θέλουν οι ηγέτες μας. Ερήμωσαν την επαρχία και ανάγκασαν τους χαμογελαστούς και με καθαρό βλέμμα ανθρώπους, να φορέσουν στο πόδι τη μπάλα των χρεών της πιστωτικής, να μπουν στο διαμέρισμα της πόλης και με σκυφτό κεφάλι να ξεπουλάνε κάθε μέρα τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους. Ωχ ξεφεύγω, επιστροφή στο χωριό γρήγορα και στους τελευταίους Γαλάτες που αντιστέκονται.

Στο χωριό δεν είναι εύκολο να κρυφτεί κάποιος και το τηλέφωνο χτύπησε πριν το μεσημέρι. Αγαπημένο φιλαράκι από τότε που ήμουν Λύκειο, μια ζωή δηλαδή, έπιασε την «παρουσία» μου και σε λίγο βρεθήκαμε να πίνουμε καφεδάκι στην ήσυχη πλευρά του πάρκου. Το παλιό ξενοδοχείο έχει γίνει στέκι για όσους θέλουν ησυχία, να ευχαριστηθούν την παρέα τους, με θέα υπέροχη και απαλές μουσικές κάποιες ώρες ή ροκιές κάποιες άλλες. «Έφυγα» στο χρόνο για αρκετή ώρα, ξανάγινα 20 χρονών και είπαμε για όλα τα παλιά και όλα τα καινούρια. Απέναντί μας, στην άκρη του πάρκου ένα μικρό σκιουράκι χοροπηδούσε όλη την ώρα.

Κάποια στιγμή μπήκα μέσα στο κτήριο. Το βλέμμα-ραντάρ έπιασε σε μια γωνιά 2 άγνωστους μεν νεαρούς, αλλά με ένα γνωστό αντικείμενο. Η κατάσταση ζυγίστηκε σε δευτερόλεπτα. Οθόνη 15.4 ίντσες, toshiba, σειρά satellite, στο πλάι usb flash, καλώδιο πουθενά τριγύρω στο τραπέζι και οι κάτοχοι αφοσιωμένοι στην οθόνη. Αυτό μόνο ένα πράμα σήμαινε. Internet και μάλιστα ασύρματο. Άνθρωποι άγνωστοι, αλλά με κοινά ενδιαφέροντα, δεν θεωρούνται ξένοι. Εννοείται ότι πλησίασα αμέσως, χαιρέτησα και ρώτησα αν όντως σερφάρουν ασύρματα. Η θετική απάντηση και η επιβεβαίωση από τον ιδιοκτήτη, ότι μπορώ να σερφάρω πίνοντας καφέ, ανοίγουν μια καινούρια εποχή στα ταξίδια μου στο χωριό. Βρήκα το μόνιμο στέκι μου. Βγήκα έξω γεμάτη χαρά.

Μ’ αρέσει η φύση, μου αρέσει η εξοχή, με γοητεύουν τα χρώματα, οι μυρωδιές και οι ήχοι της. Θέλω να έχω τη δυνατότητα να τα χαίρομαι όλα αυτά και αν γίνονταν να ζήσω μέσα σε αυτά. Θέλω όμως να έχω και τη δυνατότητα να χρησιμοποιώ την τεχνολογία, να έχω το παράθυρό μου στον πλανήτη Γη. Είναι υπέροχο να βλέπω την όμορφη εικόνα της Οίτης στη βόλτα μου και να μπορώ να την «μοιραστώ» αμέσως και με όποιον θέλω, όπου και να βρίσκεται.

Χθες βράδυ ήμουν πίσω στην έδρα μου. Λιγότερο από 2 ώρες ταξίδι τα 249 χιλιόμετρα «door to door». Σήμερα λέω να έχω μια χαλαρή μέρα στην πόλη, αντί για μποτιλιάρισμα στην εθνική.  😉

ΥΓ1. Αυτές τις μέρες άκουσα αρκετή από τη μουσική που «παίζει» τελευταία. Ελληνική και ξένη σκηνή. Παρατήρησα λοιπόν ότι όλοι «πάνε Χαβάη». Προτιμάω με χίλια να παραμείνω Τζαμάικα.

[audio:http://www.fileden.com/files/2008/3/7/1800568/Tanya Stephens – Its A Pity.mp3]

ΥΓ2. Διάβασα στο blog του Θανάση ότι δεν κρατάει ότι έχει γράψει παλιά. «Bam και τέλος». Μαζί του. Αποφεύγω να διαβάσω οτιδήποτε έγραψα στο παρελθόν. Ότι αξίζει μένει στη μνήμη ακόμα και να «τελειώσει», για τα υπόλοιπα δεν χρειάζομαι αναμνηστικά. Μόνο βάρος και υποθήκη σε ότι νέο είναι. Τα παλιά γραπτά και οι παλιές σχέσεις πάνε στον παράδεισο. Απαγορεύονται οι επιστροφές.

Φωτογραφία του ξενοδοχείου «Πηγαί», που τώρα είναι καφέ (για τους εθισμένους διαθέτει και ασύρματο internet)

Το ίδιο κτήριο φωτογραφημένο από την Nelly’s το 1930

 

Nelly’s

Το πάρκο

 

Πάρκο
Advertisements

15 thoughts on “Μήνυμα προσαρμογής

  1. Καλώς σας βρήκα 🙂 Διαβάζω συχνά το blog σου και πολλές φορές συλλαμβάνω τον εαυτό μου να χάνεται και να ταξιδεύει 🙂

    Όχι φυσικά!!! Από αυτό βγαίνει…

    :p

    PS. εγώ απλά username στο WordPress ήθελα, και μου πάσαραν blog με το ζόρι 😀

  2. Χαίρομαι πολύ που το «παθαίνεις» αυτό. 😀

    Φτου… διάλεξα λάθος εκτέλεση 😛

    PS. Υπέθεσα κάτι τέτοιο, αλλά χαίρομαι που «βρήκα» εκεί μια τέτοια (αγαπημένη) μουσική επιλογή 😉

  3. fog! Καλημέρες και απο ‘μένα! (ξέρω, χάθηκα… ταξίδια λόγω τριημέρου, πανεπιστήμιο κτλ.. .ξέρεις :whistle:) Οι φωτογραφίες υπέροχες, χαίρομαι που πέρασες καλά 🙂 Σήμερα επιστρέφω κι εγώ πίσω στη βάση μου και βαριέμαι ελεϊνά το ταξίδι με το λεωφορείο :plaf:…

  4. Μ΄αρέσει το γράψιμό σου, μένω μόνιμα στα Λουτρά κι είμαι κι εγώ εξαρτημένος. Απ΄το βουνό,το ποτάμι, τα χρώματα, τα μανιτάρια κι ό,τι κινείται γύρω μου σε ρυθμούς φυσικούς. Κάνω το δάσκαλο στο Γυμνάσιο στην Υπάτη και, όταν ξανάρθεις στα λημέρια μου, κερνάω καφέ, τσίπουρο(νέας σοδειάς)και μοιράζομαι τις εξαρτήσεις μου. Αν Ρωτήσεις το Νίκο στο «Πηγαί» θα σου δώσει το τηλέφωνό μου ή θα με ειδοποιήσει.
    Νάσαι πάντα γερή.

  5. Σ ευχαριστώ 🙂
    Είναι ωραία να βρίσκεις ανθρώπους από τα ίδα μέρη, με τα ίδια κολλήματα, ειδικά αν ζεις μακριά. Όταν ξαναβρεθώ στα μέρη εκεί ίσως τα πούμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s