Πετώντας με ακίνητα φτερά

Παλιότερα έβλεπα όνειρα ότι πετάω. Λέω ότι ήταν όνειρα γιατί δεν μπορεί να ήταν πραγματικότητα. Δεν τα ένιωθα όμως για όνειρα. Η αίσθηση ήταν εντελώς πραγματική και δεν θυμάμαι να ξυπνούσα μετά. Με ψυχολογίες και μεταφυσικά δεν έχω ασχοληθεί, ούτε σκοπεύω να αρχίσω τώρα, έτσι κράτησα μέσα μου την αίσθηση και έπαψα να αναρωτιέμαι. Ότι νιώθω σαν αληθινό, είναι αληθινό. Έχει κανείς αντίρρηση;

Δεν πετούσα ψηλά, ούτε είχα πανοραμικές θέες. Ήταν περισσότερο ελιγμοί και ανάλφρη κίνηση, σα να γλυστρούσα λίγο πάνω από το έδαφος, που ελέγχονταν γέρνοντας το σώμα μου. Κάποτε το συζήτησα με τον πατέρα μου. Είχε και αυτός μια παρόμοια εμπειρία. Κάτι που δεν μπορεί να του συνέβαινε, αλλά το ένιωθε εντελώς πραγματικό. Ήταν λέει σε ένα προϊστορικό τοπίο, τεράστια πουλιά και δέντρα και εκείνος ήταν κυνηγός. Το ένιωθε αρκετές φορές και είχε την αίσθηση του πραγματικού. Η εξήγηση που έδωσε ήταν πως μάλλον εκείνος ήταν ένας προϊστορικός κυνηγός και γω κάποιο πουλί που σκότωσε και «γύρισα» μετά από χιλιάδες χρόνια σαν κόρη του, για να τον βασανίζω. Ο πατέρας μου δεν πίστευε σε ζωές πριν ή μετά και γι αυτό αυτή η εξήγηση, η μοναδική εξαίρεση που έκανε, μου άρεσε. Δεν θυμάμαι να βασάνισα άνθρωπο που δεν τον αγαπούσα.

Έμαθα να χρησιμοποιώ όπλα από μικρή. Ο πατέρας μου ήταν εξάλλου κυνηγός. Έμαθα επίσης ότι σκοτώνουμε μόνο ότι πρόκειται να φάμε. Τον πρώτο καιρό όμως δεν έκανα διακρίσεις. Όλα τα σημαντικά σταματούσαν στην άκρη του όπλου. Το που θα πήγαινε η σφαίρα και τι θα συνέβαινε, με ένοιαζε μόνο ώσπου να βρει το στόχο της. Κάπου όμως εκεί στα δώδεκα άρχισα να αλλάζω. Ήταν πιο σημαντικό τι θα συνέβαινε στο «στόχο». Ο πόνος, η ζωή, ο θάνατος, το αίμα… και σταμάτησα να σκοτώνω. Ήθελα όμως να συνεχίσω να νιώθω την αίσθηση της δύναμης και της ελευθερίας, καθώς και τον ανταγωνισμό που είχα πριν. Έτσι έκανα τις βόλτες μου στον κάμπο και ο στόχος ήταν να πλησιάσω το θήραμα χωρίς να με πάρει χαμπάρι. Μετά γύριζα σπίτι και βάζαμε κόντρες με τον πατέρα μου σε στόχους άψυχους. Αν η «κόντρα» ήταν με την καραμπίνα, σε τενεκεδάκια στηριγμένα σε κλαδιά, αν ήταν με το αεροβόλο, σε πετραδάκια ή στόχους χάρτινους, με κύκλους και κέντρο, φτιαγμένους από το άδειο πακέτο τσιγάρων, Έθνος και αργότερα Καρέλια, του πατέρα μου.

Πέρασαν χρόνια και το «κυνήγι» περιορίστηκε σε κόντρες στην αυλή, με στόχο ελιές στα απέναντι δέντρα με το αεροβόλο. Ένα καλοκαίρι εμφανίστηκε στην περιοχή ένα γεράκι. Δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο τότε, αλλά το κυνήγι του απαγορεύονταν. Ο πατέρας μου το χάζευε με τις ώρες να κάνει κύκλους στον κάμπο και ξαφνικά να βουτάει σε κάποιο θήραμα, σαν βέλος από τον ουρανό. Το γεράκι δεν τρώγεται, είναι σπάνιο πουλί και είναι περήφανος κυνηγός. Ο πατέρας μου είπε πως αν μου μπει καμμιά «ιδέα» θα με «πυροβολήσει». Ήξερε ότι η ιδέα θα μου μπει και ίσως ήξερε και τα υπόλοιπα, γιατί δεν με «πυροβόλησε». Το γεράκι βρήκε βολικές τις κότες της μάνας μου και άρχισε σιγά σιγά να κάνει επιθέσεις και αρκετές φορές με επιτυχία.

Η μάνα μου γκρίνιαζε που έχανε τις κότες της, ο πατέρας μου έλεγε πως το γεράκι δεν το πειράζουμε και παίρνει αυτό που «δικαιούται», αυτό που έπαιρνε εκείνος τόσα χρόνια από τη φύση. Εγώ πάλι άρχισα να έχω «ανησυχίες», να σκέφτομαι «κόντρες» με τον κυνηγό του ουρανού και μάλλον «μια φορά δολοφόνος, πάντα δολοφόνος». Πήρα λοιπόν το όπλο και άρχισα το κυνήγι. Ο πατέρας μου με κοίταζε να φεύγω και δεν μιλούσε. Μέρες πολλές, πρωινά ή απογεύματα, να κάνω χιλιόμετρα μέσα στον κάμπο. Να κάνω κύκλους, να κρύβομαι πίσω από καλαμιές, να κολλάω το όπλο πάνω μου να μην φαίνεται τι κρατάω, να πηγαίνω μέσα από σούδες (μεγάλα χαντάκια με ψηλά χόρτα, που κατά καιρούς έχουν νερό), κόντρα στον ήλιο, στον αέρα, στα αστέρια…

Τίποτα. Κάθε φορά που πλησίαζα σε απόσταση 100-150 μέτρα από το γεράκι, ακόμα και από πίσω του, αυτό πετούσε και πήγαινε σε άλλο δέντρο, 300-400 μέτρα μακριά. Και πάλι από την αρχή. Κύκλους, χιλιόμετρα, μέρες ολόκληρες με το μυαλό μου στο γεράκι. Δούλευα στα χωράφια και περίμενα να εμφανιστεί το γεράκι. Μόλις το έβλεπα να εμφανίζεται κάνοντας αργούς, νωχελικούς κύκλους, με τα φτερά ακίνητα, άψογα ζυγισμένα στον αέρα, έπαιρνα ζωή. Τότε μεταμορφωνόμουν, έτσι φανταζόμουν δηλαδή, σε σύγχρονη Άρτεμις, με 7άρα επαναληπτική καραμπίνα αντί για τόξο, ξέκοβα από τον τόπο και το χρόνο και ήταν μόνο ο κάμπος, το γεράκι και γω. Μέρες, βδομάδες ολόκληρες.

Και τότε, προς το τέλος του καλοκαιριού, ένα απόγευμα λαμπερό χωρίς αέρα και με απόλυτη ησυχία, τα κατάφερα. Το γεράκι ήταν στο μεσαίο από τα τρία τεράστια δέντρα. Κοίταζε προς το βουνό και γω, κάνοντας ένα τεράστιο ημικύκλιο, πλησίασα από πίσω σε ακτίνα βολής. Το γεράκι δεν με είχε πάρει χαμπάρι. Ένιωσα «νικήτρια», μια άγρια, σχεδόν πρωτόγονη χαρά. Η κατάσταση που κάνει τον άνθρωπο να θέλει να προκαλέσει κι άλλο, να κάνει δυσκολότερο το «κατόρθωμα», μεγαλύτερη την ικανοποίηση, η ματαιοδοξία στα όρια. Άρχισα να πλησιάζω κι άλλο, ενώ σιγά σιγά κατέβαζα το όπλο. Έφτασα τόσο κοντά που έβλεπα τα σχέδια στο φτέρωμά του. Έφερα το όπλο στο ύψος του ματιού, το έσφιξα γερά στα χέρια και το στήριξα χαλαρά στον ώμο, στήριξα τα πόδια μου καλά στο χώμα, έριξα το σώμα μου λίγο μπροστά και κρατώντας την αναπνοή μου τράβηξα την σκανδάλη ως τη μέση, την πρώτη «σκάλα». Το μάτι μου εστίασε στο στόχαστρο και μετά ευθεία στο στόχο.

Και τότε το πρόσεξα. Το κεφάλι του γερακιού ήταν ελαφρά γυρισμένο στο πλάι και με το ένα του μάτι με «κάρφωνε». Ήξερε ακριβώς που είμαι και τι κάνω. Μείναμε έτσι μερικά ατελείωτα δευτερόλεπτα. Το γεράκι ακίνητο, εγώ χωρίς ανάσα. Αργά κατέβασα την Winchester. Το γεράκι συνέχισε να με κοιτάει και να μένει ακίνητο. Χωρίς να προσέχω πια τις κινήσεις μου κάθησα στο χώμα, στην άκρη του χωραφιού και το κοίταζα. Μείναμε έτσι αρκετή ώρα. Μαγική ώρα. Μετά πήρα το δρόμο του γυρισμού. Το γεράκι πέταξε μακριά. Δεν το ξανάδα στα μέρη μας. Ήμουν 16 χρονών.

Τα τρία δέντρα της ιστορίας:

Advertisements

4 thoughts on “Πετώντας με ακίνητα φτερά

  1. «Ότι νιώθω σαν αληθινό, είναι αληθινό. Έχει κανείς αντίρρηση;»
    Όχι καμία… Εγώ όμως δεν βλέπω όνειρα. Έχω την εντύπωση πως εγώ το κατάφερα αυτό αντιμετωπίζοντας διαφορετικά την όλη διαδικασία του ύπνου. Ακόμα και όταν -μια φορά στο τρίμηνο- βλέπω όνειρο, μετά από μερικές ώρες δεν θυμάμαι τίποτα. Ακριβώς το ίδιο και με τις αναμνήσεις στην «αληθινή» ζωή. Κρατώ ελάχιστα πράγματα… μόνο εκείνα που μπορούν τα κουνήσουν τα θεμέλια της στιβαρής κοσμοθεωρίας μου.

    «Δεν θυμάμαι να βασάνισα άνθρωπο που δεν τον αγαπούσα.»
    Και εδώ τα ίδια… έχοντας φτάσει στα άκρα πάνω από 1-2 φορές.
    Έχω την εντύπωση πως άξιζε και ως τώρα όλα καλά. Οι άνθρωποι που με ξέρουν καταλαβαίνουν. Άλλοι περισσότερο άλλοι όχι και τόσο. Ακόμα όμως και να στραβώσει κάτι κάπου, δεν μετανοιώνω.

    «Έθνος και αργότερα Καρέλια, του πατέρα μου.»
    Το έχω κάνει και εγώ μία φορά με αεροβόλο. Καρέλια Αγρινίου σκέτο καπνίζει και ο δικός μου πατέρας. Τότε όμως σημάδευα κάτι άλλα με φίλτρο.

    «Μέρες, βδομάδες ολόκληρες.»
    Σιγά ρε John Rambo με τις εμμονές σου..

    «Το γεράκι πέταξε μακριά. Δεν το ξανάδα στα μέρη μας.»
    Εδώ με ξενέρωσες. Headshot!!!

  2. * Μ’ αυτά και μ’ αυτά μου λείπουν ολόκληρα κομμάτια της ζωής μου. Και δεν είναι από το Αλτσχάιμερ 😛

    ** Ούτε και γω μετανιώνω σε αυτό τον τομέα. Δεν ξέρω αν είναι διαστροφικό, αλλά αν κάποιος δεν μπορεί να αντέξει τα στραβά μου, δεν αξίζει ούτε τα καλά μου, αυτά τα δυο πάνε πακέτο. Ούτε διαμαρτύρομαι (πολύ) όταν είμαι αυτή που βασανίζεται. Αρκεί να υπάρχει λόγος, μεγάλος και σοβαρός και να μην είναι τσάμπα ή για ένα ψέμα.

    *** Αυτά με το φίλτρο λέω, στο τετράγωνο πακέτο.

    **** Και λίγο κράτησε 😛
    Έχω εμμονές που κρατάνε χρόνια, πολλά χρόνια :shifty:

    ***** Αν έφευγε θα έριχνα. Ότι γυρνάει την πλάτη και το βάζει στα πόδια, δεν με νοιάζει, δεν αξίζει. Ότι μένει να με αντιμετωπίσει, κοιτάζοντάς με στα μάτια, με στέλνει και παραδίνομαι. Είναι πρόβλημα στο dna μου μάλλον, δεν υπάρχει θεραπεία. (και δε θέλω να υπάρξει)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s