Αγαπημένο μου ημερολόγιο

…καταλαβαίνω την έκπληξή σου. Εκεί που δεν ήξερες καν ότι υπάρχεις, ανακάλυψες ότι είσαι και αγαπημένο. Έτσι είναι η ζωή «καλό μου». Γεμάτη εκπλήξεις. Ευχάριστες και δυσάρεστες. Ήρθε και για σένα η ώρα να τις δεις όλες μαζεμένες. Δεν ξέρω αν θα τα ξαναπούμε και γι αυτό είπα να σου δώσω μια γερή δόση. Αν είσαι έτσι όπως νομίζω, θα σ’ αρέσει, αν όχι, μπορείς να την κάνεις διακριτικά. Δεν θάχεις την αποκλειστικότητα σε αυτό αλλά δεν θάχεις ούτε εμένα.

Πέρασα από τις πιο παράξενες μέρες. Βγαίνοντας από αυτό το 4ήμερο, γυρνάω προς τα πίσω και δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται να βλέπω αυτό που «βλέπω». Κάθε κατάσταση, κάθε συμβάν, μοιάζει να γεμίζει όλο το χρόνο. Σα να συναίβει μόνο αυτό και τίποτα άλλο, άντε και ελάχιστα συμπληρώματα και γεμίσματα του χρόνου. Από όποια γωνιά και να κοιτάξω, βλέπω άλλα. Όλα συνέβησαν και όλα τόσο πολύ όσο τα νιώθω. Παράλληλα σύμπαντα ή απλά έγινα multithreading;

Θέλω να σου πω πως πέρασα και βλέπω μόνο κενό. Μια μαυρίλα να γεμίζει το χρόνο, πεσιμιστικές σκέψεις, άσχημες αναμνήσεις, συναισθήματα που με πνίγουν. Σκέφτομαι να σου πω ότι οι ώρες κυλούσαν με μένα να κοιτάω το κενό, να κουνάω το ποντίκι να διώξω το screensaver ή να χαζεύω με απλανές βλέμμα το wallpaper κουνώντας αφηρημένα το ποντίκι. Όλες τις μέρες και τις περισσότερες νύχτες.

Αλλάζω λίγο γωνία και θέλω να σου πω ότι αυτό το 4ήμερο έβλεπα συνέχεια ταινίες. Μέρα και νύχτα. Ότι ώρα και να σκέφτομαι. Kαθιστή στο γραφείο και βλέπω επεισόδια από το Battlestar Galactica. Ξαπλωμένη στον καναπέ και βλέπω συνέχειες. Πίνω καφέ ξημερώματα και τελειώνω σεζόν. Ξαπλώνω εξαντλημένη και καθώς γυρίζω στο πλάι, φέρνω την οθόνη έτσι, που να δω το τέλος της σειράς.

Μια μικρή αλλαγή γωνίας ξανά και πρέπει να μην ξεχάσω να σου πω, οπωσδήποτε, ότι αυτές τις μέρες δεν έμεινα καθόλου σπίτι. Τριγύριζα συνεχώς. Από βόλτες καθώς έπεφτε το βράδυ στην πόλη, πρωινό στην Ακρόπολη, για καφέ στο Θησείο, για καφέ στο Μαραθώνα, για περπάτημα στο Σχινιά, για φαγητό δίπλα στη θάλασσα. Δεν μαζεύτηκα στιγμή μέσα. Ο καιρός είναι ανοιξιάτικος και έχω ανησυχίες. Θέλω νάρθει το καλοκαίρι. Θέλω να φύγω από την πόλη. Περπάτησα στην άμμο ξυπόλητη και μετά δεν ήθελα να βάλω τα αθλητικά. Όχι κορδόνια, ζήτω τα λουράκια. Πέρασα από το μπαράκι που είναι πάνω στην άμμο, εκεί που πάω για μπάνιο. Δεν υπήρχαν τα τραπεζάκια, τα ποτά ή το βρεγμένο ηλιοβασίλεμα. Σε τρεις μήνες όμως… Ανυπομονώ.

Κάτι δεν σου λέω καλά. Τώρα που το σκέφτομαι ξέρω ότι ήμουν συνέχεια μέσα διαβάζοντας το «Σύμπαν που αγάπησα» και ανταλλάσοντας δεκάδες e-mail και μηνύματα. Από πειράγματα και links, μέχρι εξομολογήσεις και καυστικά σχόλια. Δεν γίνεται να έκανα τίποτα άλλο με τέτοιο όγκο μηνυμάτων.

Όχι, δεν μπορεί. Αυτές τις μέρες βρέθηκα με φίλους. Συνέχεια κάποιος ήταν σπίτι ή εγώ έξω με κόσμο. Με θυμάμαι να πίνω καφέδες, κρασιά, μπύρες, να τρώω φαγητά, πατατάκια, να γελάμε, να συζητάμε για τα συνέδρια των κομμάτων, για ονόματα κρατών, για την ξεφτίλα του κράτους, για τους υπολογιστές μου, για τα καλοκαίρια… Ήμουν συνέχεια με κόσμο.

Ούτε έτσι ήταν. Αυτές τις μέρες έκανα δοκιμές. Το καλύτερο φάρμακο ή έστω το καλύτερο που μπορώ να έχω, όταν με πιάνουν οι ευαισθησίες μου, είναι δυνατές μουσικές και δοκιμές. Αυτές τις μέρες δοκίμασα FreeBSD 7, Pc-BSD 1.5, Foresight 2 με gnome 2.22 και φυσικά μια daily build Hardy. Είναι λοιπόν δυνατό να έκανα κάτι άλλο;

Ναι, αυτές οι μέρες είχαν και διαπιστώσεις. Ανακάλυψα ότι πήρα 3-4 κιλά. Έσπασα το φράγμα των πενήντα κιλών. Όσοι με έβλεπαν ανήσυχα τους τελευταίους μήνες να κατεβαίνω επικίνδυνα, μου λένε ότι πια μοιάζω ξανά με γυναίκα και όχι με αγοράκι. Εγώ πάλι άρχισα να νιώθω σαν ντολμαδάκι και σκέφτομαι ότι πρέπει να ερωτευτώ επειγόντως για να μου κοπεί η όρεξη.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο κάτι δεν σου λέω καλά. Αυτές οι μέρες είχαν δώρα. Μου χάρισαν έναν εξωτερικό USB δίσκο 250GB, άσπρο και μικροσκοπικό, που πάει τέλεια με το λευκό μου Macbook. Έβαλα τις μουσικές μου μέσα και σιγά σιγά θα βάλω και ότι άλλο δεν θέλω να αποχωρίζομαι.

Αυτές οι μέρες είχαν ξαφνιάσματα. Ξύπνησα σήμερα το πρωί και βρήκα μήνυμα που, ούτε λίγο ούτε πολύ, έλεγε πως έχω χώρο δικό μου, με έτοιμη εγκατάσταση wordpress. Μπορώ πια να παίξω με τα θέματα και τα plugins χωρίς περιορισμούς και να φτιάξω το blog μου όπως θέλω. Όταν έρθει η ώρα της «μετακόμισης» θα πω περισσότερα.

Να μην ξεχάσω επίσης να σου πω ότι αυτές τις μέρες είχα προτάσεις. Προτάσεις για συνεργασίες, που δεν είναι ώρα ακόμα να σου πω σχετικά, προτάσεις για το τι να δω και προτάσεις για το τι να ακούσω. Ο hom μου πρότεινε να αφήσω τις επιστημονικές φαντασίες, γιατί ποτέ δεν θα γίνω καλή πιλότος viper (ζηλεύει τις πτήσεις μου απλά) και να το ρίξω στο Californication. Έβαλα το δισκάκι να παίζει, ο ήλιος έμπαινε από την μπαλκονόπορτα, η διάθεση κάπως έφτιαξε, αλλά κάτι με έτρωγε. Με τον hom δεν συννενοηθήκαμε ποτέ, θα ήταν περίεργο να αρχίζαμε τώρα. Ζήτησα διευκρίνηση και όντως… Καμμία σχέση με τους Red Hot Chilly Peppers η πρόταση.

Κράτησα για το τέλος, αγαπητό μου ημερολόγιο, το μουσικό κομμάτι που μούφτιαξε το σημερινό πρωινό, πριν πάρω τους δρόμους. Με το που άνοιξα το e-mail του «άγνωστου F» και έκανα κλικ στο link, από τα πρώτα δευτερόλεπτα, ήξερα ότι η μέρα έφτιαξε …ανεπανόρθωτα. Οι πιο νέοι πιθανόν να μην ξέρουν το αυθεντικό ώστε να έχουν μέτρο σύγκρισης, αλλά όσοι ήξεραν το κομματάκι από τα νιάτα τους, θα καταλάβουν τι λέω.

Το ανεπανάληπτο …Ken Leeee

και η …έμπνευση

Advertisements

7 thoughts on “Αγαπημένο μου ημερολόγιο

  1. Ειρήνη, σταμάτησα να διαβάζω το ποστ σου στη συγκεκριμένη πρόταση: «Ο καιρός είναι ανοιξιάτικος και έχω ανησυχίες.». Παρακάτω δεν προχώρησα διότι με αυτή τη πρόταση και μόνο μπορεί κανείς να με περιγράψει την τελευταία εβδομάδα… Με έχει πιάσει μια μελαγχολία, μια μιζέρια τρόπον τινά, κάτι μου φταίει… Θέλω να γυρίσω στην πόλη μου όλο και περισσότερο καθώς θυμάμαι τους καλοκαιρινούς περιπάτους και τα καφεδάκια με την παρέα. Όλα αυτά δεν τα έχω εδώ και μου έχουν λείψει τρομερά. Και το χειρότερο όλων, αυτός ο καιρός μου τα φέρνει συνεχώς στη σκέψη μου…

    Το σπίτι νιώθω ότι δε με χωράει αυτό τον καιρό. Θέλω να βγαίνω έξω, και για του λόγου το αληθές, πριν πέντε λεπτάκια μπήκα σπίτι. Βγαίνω και περπατώ μόνος μου τα απογεύματα. Μου αρέσει να κατεβαίνω παραλία και να χαζεύω τα φώτα, τους ανθρώπους, τις παρέες, και χαίρομαι κι εγώ με τη χαρά τους, με ηρεμεί αυτό… Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω για να ξεφύγω λιγάκι.

    Παρά ταύτα, έχω βρει ένα κολπάκι (προσωρινό μεν, αλλά κολπάκι) που με βοηθά να ξεχνιέμαι κάπου κάπου. Σκέφτομαι ότι έρχεται καλοκαίρι, και φέρνω στο μυαλό μου τη μέρα που θα κατεβώ στα Τρίκαλα να δω τους φίλους μου, να κάνω τις βόλτες μου και να πιω τα ποτάκια μου… Στον ενδιάμεσο χρόνο, προσπαθώ να μη δίνω σημασία…

    Μόλις γύρισα και πάλι θέλω να βγω έξω να περπατίσω… Περίεργο… 🙂

    Τις καλησπέρες μου 🙂

  2. Μια από τα ίδια nik και με το ίδιο κολπάκι την βγάζω. Περιμένω το καλοκαίρι, τριγυρνάω και κάνω σχέδια για τότε.

    Μόνο ένα πράμα με ενοχλεί. Αυτή η ιστορία για αναμονές και μελλοντικά σχέδια όταν φεύγει το σήμερα. Βαρέθηκα να σπρώχνω το χρόνο ώσπου… να γίνει αυτό, να έρθει το άλλο, να τούτο και να εκείνο… Το σήμερα περνάει και χάνεται και για το τότε δεν έχω καμμία εγγύηση.

    Γι αυτό nik, βρες κάνα δυό φίλους (και μόνος σου αν δεν προκύπτουν πρόχειροι) και βγες στο κυνήγι πινακίδων ή απλά άραξε κάπου όμορφα και το μέλλον όπως έρθει.
    Το παλεύω και γω για το σήμερα, έστω και με στιγμές, καταφεύγω και στο κόλπο του αύριο στα σκούρα, πέφτω και στα πατώματα στα πολύ σκούρα, αλλά στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Δεν τα παίρνει να πάνε αλλιώς. 😉

    Καλησπέρα και σε σένα 🙂

  3. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως κάποτε ο συντελεστής που ορίζει την ταχύτητα του χρόνου [μου] θα αυξανόταν κατά 150%… Αυτό σημαίνει πως οι ρυθμοί μου έχουν μειωθεί κατά 150% Σε μια εποχή που πρέπει να δουλεύω σε Turbo A mode (nstreme QoS enabled), δηλαδή 200% γρηγορότερα. Και κάτι άλλο. Νομίζω βρήκα τον πρώτο άνθρωπο που δεν μπορώ να ψυχαναλύσω. Αυτό είναι κάτι σημαντικό. Φεύγει όμως για Αμερική σε μερικούς μήνες. Είμαι σίγουρος ότι θα τον βρω ξανά μπροστά μου σε μερικά χρόνια. Ίσως νωρίτερα, από κάποιον άλλο εξαρτάται αν και πότε θα τον ξαναδώ. Γυναίκα είναι. Και μπορώ να συνεννοηθώ μαζί της! [όχι, δεν τη γουστάρω, κόψτε το δούλεμα] Τον εαυτό μου γουστάρω αυτή την εποχή, ξέρω, μεγάλη ανωμαλία. ( καλά, είμαι σπουδαίος! )

    Καλημέρα

  4. Το πρώτο κομμάτι δεν θα μπω καν στη διαδικασία να το συλλάβω. Δεν πρόκειται να πουσάρω τον …ντελικάτο και πονεμένο υπερεγκέφαλό μου να καταλάβει κάτι που μετά θα αποδειχτεί ότι σήμαινε κάτι άλλο 😛

    Το δεύτερο όμως…. :hehe:
    Λοιπόν το δούλεμα δεν κόβεται. Τη γουστάρεις δεν τη γουστάρεις, δούλεμα θα φας. :rtfm: Αγαπητέ hom μπορείς να συννενοηθείς μαζί της απλά γιατί δεν μπορείς να την αναλύσεις και να την καταλάβεις. Αν την καταλάβαινες δεν θα έφτανε να πάει στην Αμερική. Τώρα που το σκέφτομαι και ο Άρης κοντά είναι. Ο Πλούτωνας είναι μια ψιλολογική απόσταση 😛

    Θα κάνω προσπάθεια να σοβαρευτώ τώρα…

    Αν είναι όπως τα λες, όπου και να πάει, έστω και με κάποιες αλλαγές σε τρόπους και χρόνους, θα συνεχίσει να είναι το άτομο που τα βρίσκεις και ας σε ξαφνιάζει ή δεν μπορείς να αναλύσεις. Και θα περνάτε μια χαρά, έστω κι από μακριά.

    Αν είναι όπως μας λες ότι δεν είναι (ξανά :hehe: ) δεν ξέρω τι χρειάζεται και πως μπορεί να γίνει, τώρα ή σύντομα ή σε κάμποσο καιρό, απλά βάζεις τον ανύπαρκτο εγκέφαλό σου να δουλέψει στο 500% και δεν την χάνεις. Με τίποτα. Αλλιώς υποβιβάζεσαι κατευθείαν στο γνωστό σωρό αυτών που βολεύονται με ότι νάναι και αφήνουν τα σημαντικά, μόνο και μόνο γιατί δεν τους έρχονται στο πιάτο.

    Αν όμως όλα αυτά είναι γιατί αυτό το διάστημα σε πας με 1000 (κρίση και γούστο μηδέν 🙄 ) μην κάνεις τίποτα. Το πιθανότερο είναι να τη θες στα πέριξ γιατί ενισχύει τη «χαρά σου μούρη μου και φτου μου είμαι απίθανος» αίσθηση που σε βάρεσε ανοιξιάτικα.

    Στην απίθανη τώρα περίπτωση που λέμε εντελώς διαφορετικά πράματα και για άλλη μια φορά συννενοηθήκαμε «άψογα»… έξω έχει ωραία μέρα, καλημέρα, καλημέρα 😛

  5. Είσαι 5000% εκτός για άλλη μια φορά… Καμία σχέση!!! σε όλα…

    Πάω να φάω για να πάρω δυνάμεις και να έρθω μετά να θέσω νέα ερωτήματα.

    Καλό απόγευμα

  6. Ναι, πρέπει να παρατηρήσω κι άλλο το φαινόμενο να αποφασίσω αν φταίνε οι ερωτήσεις σου ή οι απαντήσεις μου 😛

    Βέβαια μπορεί αν κάποιος συνδιάσει με τυχαίο τρόπο τις ερωτήσεις σου με τις απαντήσεις μου, να βγει κάτι πολύ δυνατό, εκτός από άσχετο. 🙄

    ΥΓ. Το Californication ξεκουράζεται στο σκληρό μου δίσκο, τελειώνω το επεισόδιο Battlestar που βλέπω και χτυπάω sun city :yes:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s