Έτσι ξαφνικά

ή τουλάχιστον αυτό νόμισα στην αρχή, ξεκίνησε το «ταξίδι». Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αιτία μάλλον στάθηκαν οι εικόνες ενός link. Το μόνο κοινό σημείο που μπορώ να σκεφτώ είναι η θάλασσα, αλλά δεν έχει σημασία.

Πριν πολλά χρόνια. Καλοκαίρι. Ένα Σαββατοκύριακο, η αργία του Δεκαπενταύγουστου και μια δυό μέρες άδεια, «δεμένα» όλα μαζί. Ένας σάκκος, ένα sleeping bag και το πρώτο καράβι που έφευγε από τον Πειραιά. Έτυχε να ήταν για τη Μήλο. Ένα νησί σαν πεταλούδα στη μέση του Αιγαίου. Ένα φανταστικό μέρος που έτυχε να το επισκεφτώ στο πιο ακατάλληλο πενταήμερο του χρόνου. Το νησί γεμάτο κόσμο και δωμάτιο πουθενά. Καλύτερα.

Ήταν ακόμα η εποχή που μπορούσες να μείνεις με σκηνή σε μια παραλία ή ακόμα και να κοιμηθείς με sleeping bag, χωρίς να σκεφτείς ότι μπορεί να σε κόψουν φέτες, στην καλύτερη περίπτωση. Τέσσερα βράδια κάτω από τα αστέρια, χωρίς καν σκηνή. Τα δύο τελευταία, σε μια από τις πιο ωραίες παραλίες που έχω δει στη ζωή μου.

Νότια Μήλος. Μια παραλία με ψιλή άμμο και γυαλιστερά βραχάκια στις άκρες. Γύρω ερημιά. Σε 200-300 μέτρα μια ταβέρνα. Όλη την ημέρα κόσμος και μετά τις 6 το απόγευμα, που περνούσε το τελευταίο λεωφορείο για τη Χώρα, ένα έρημο σεληνιακό τοπίο. Μια θάλασσα όνειρο, μοναδικά φώτα το φεγγάρι και τα αστέρια. Τόσο λαμπερά που δεν χρειάζονταν καν φωτιά.

Στην άλλη άκρη της παραλίας μια σκηνή με 5-6 φοιτητές, με τις κιθάρες τους και τις μηχανές τους. Με το που άδειαζε η παραλία και άρχιζε να βραδιάζει, άναβαν φωτιά και έπαιζαν μουσικές. Ξαπλωμένη ανάμεσα στα βραχάκια, πάνω στη ζεστή άμμο και με τα πόδια μέσα στο νερό, έμενα να κοιτάζω τα αστέρια και να ακούω από μακριά κιθάρες σε ακουστικά ροκ κομμάτια.

Το τελευταίο βράδυ είχε πανσέληνο. Με το που έπεσε για τα καλά η νύχτα, οι φοιτητές έφυγαν για τη Χώρα και τα μπαράκια της. Η παραλία εντελώς έρημη. Η νύχτα μαγική. Σηκώθηκα από το sleeping bag που ήμουν ξαπλωμένη και προχώρησα προς τη θάλασσα. Η άμμος ζεστή και η θάλασσα λάδι. Προχώρησα σιγά σιγά χαζεύοντας τους κύκλους που ξεκινούσαν από τα βήματά μου, να αστράφτουν στο σκοτάδι, από το φως του φεγγαριού. Προχώρησα μέχρι που το νερό ανέβηκε ψηλά.

Ξάπλωσα σιγά σιγά προς τα πίσω και έμεινα ακίνητη και χαλαρή στην αγκαλιά της θάλασσας. Το νερό ήταν ζεστό και έλαμπε γύρω μου. Ελεύθερη και μακριά από όλα, ένιωθα τα όρια του σώματός μου να σβήνουν και να χάνονται μέσα στη θάλασσα. Μια από τις πιο όμορφες στιγμές που έχω ζήσει στη ζωή μου, μια αίσθηση μοναδική.

Advertisements

3 thoughts on “Έτσι ξαφνικά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s