Λαστιχένια κάστρα

Ζω στο matrix. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου περιστρέφεται γύρω από τον υπολογιστή. Το δικτυωμένο υπολογιστή. Aλλιώς δεν μπορώ να ησυχάσω. Νιώθω μια απέραντη μοναξιά αν δεν μπορώ να κάνω ping σε μια άλλη ip. Νιώθω στέρηση όταν δεν μπορώ να αγγίξω το πληκτρολόγιο.

Γύρω μου συμβαίνουν διάφορα. Ως συνήθως είναι όλα άσχημα. Τα βλέπω, τα ακούω, προφανώς κάποια από αυτά τα ζω κιόλας. Αρνούμαι να μιλήσω, να σχολιάσω, να πάρω θέση και να πω άποψη. Γύρω μου ακούγονται «φωνές». Διαβάζω για την πολιτική, την οικονομία, τις σχέσεις, τους πολέμους, τα ονόματα… Μου φαίνονται σαν το πιο αληθινό ψέμα. Σαν έργο σε σκηνή. Ένα απέραντο καφενείο που λέγονται πράματα, γίνονται αντιπαραθέσεις, μάχες, επαναστάσεις, δηλώσεις, αγώνας επιβίωσης και όταν τελειώσει ο καφές, όλοι πάνε σπίτι. Τα σιχαίνομαι όλα. Όχι, ακόμα χειρότερα. Τα βαρέθηκα όλα.

Κλείνομαι στο matrix και αρνούμαι να είμαι μέρος όλων αυτών. Τις περισσότερες φορές τα καταφέρνω. Τα μεγάλα λόγια, τις μάχες της τηλεόρασης, τις πόζες εντυπωσιασμού, τα ψεύτικα συναισθήματα, τις επιφανειακές σχέσεις, τα φτιαχτά παιχνίδια και τις αηδίες της πολιτικής τα έχω όλα γραμμένα. Μόνο που καμμιά φορά συναντάω τη ματιά ανθρώπων μεγάλων, κουρασμένων, που ζουν σε χαλάσματα. Τη ματιά ανθρώπων μόνων που μόλις συναντήσουν τη δική μου, αμέσως σκύβουν το κεφάλι και εκεί τσακίζω.

Δεν είναι καλά τα προγράμματά σας. Το matrix κάνει νερά. Αντέχει όλες τις επιθέσεις των δήθεν αλλά είναι ευάλωτο στα θλιμμένα βλέμματα, στα παραπονεμένα χείλη, στα σκυφτά κεφάλια. Φτιάχτε το να αντέχει, γιατί όλα θα πηγαίνουν προς το χειρότερο. Δεν υπάρχουν πια αγώνες να δωθούν. Μόνο οι στημένοι και δεν χρειάζεται καν να κατεβούμε στο γήπεδο. Φτιάχτε ένα firewall θλιμμένων βλεμμάτων και τελειώσαμε.

Όσο μεγαλώνω, τόσο λιγότερο σίγουρη γίνομαι για όσα πίστευα και πάλευα και τόσο πιο απόλυτα και σκληρά τα υπερασπίζομαι. Οχυρωμένη πίσω από ένα άχρηστο κάστρο, φτιαγμένο από λάστιχο. Αν έρθεις με δύναμη, θα σε τινάξει μακριά με μια «χαριτωμένη», ελαστική μπουνιά. Αν έρθεις και έχεις έστω και λίγη φλόγα, θα λιώσει. Όλοι όμως κάνουμε επιθέσεις, δεν έχει βρεθεί ο κατάλληλος αλγόριθμος για να φτιαχτεί «σχεδόν αληθινη» ψηφιακή φλόγα. Και έτσι είμαι ασφαλής. Ακόμα και όταν λέω το «μυστικό» δημόσια. Δεν υπάρχει φωτιά πια. Είμαστε όλοι «πολιτισμένοι». Μας ενδιαφέρει η διακόσμηση. Κυρίως των λαστιχένιων κάστρων.

Advertisements

6 thoughts on “Λαστιχένια κάστρα

  1. Kαταλαβαίνω τι λες. Η απάθεια και η απαξίωση έχει γίνει η άμυνα μας. Λαστιχένια κάστρα; με ωραίους κήπους μέσα, που λίγοι βλέπουν και γνωρίζουν;

    Ο υπολογιστής έχει ένα απέραντο καλό. Δεν απαντάει, δεν εκπλήσσει, δεν σου χαλάει την διάθεση ποτέ. Κάνει μόνο ορθολογιστικές σκέψεις και σε παρακολουθεί πειθήνια. Δεν τσαντίζεται δεν αγανακτεί.. περιμένει με υπομονή να μάθεις να τον χειρίζεσαι.

    Δεν έχει συναισθήματα, εμείς όμως έχουμε! και άμα τον χαλάσουμε.. απλά θα πάρουμε άλλο.. δεν ισχύει αυτό στην ζωή και αυτό μας χαλάει. δεν μπορείς να πάρεις backup «τις καλές στιγμές» στην ζωή και να τις κάνεις restore κάπου αλλού. η ζωή γύρω σου δεν σε υπακούει αλλα ζεί και αναπνέει παράλληλα και ανεξάρτητα απο εσένα (εμένα).

  2. «Όσο μεγαλώνω, τόσο λιγότερο σίγουρη γίνομαι για όσα πίστευα και πάλευα και τόσο πιο απόλυτα και σκληρά τα υπερασπίζομαι.»

    Κι εκεί είναι που αναρωτιέσαι το ίδιο με όλους μας: γιατί πήγα και πήρα το κόκκινο χάπι;

  3. @nkarakasis Ο υπολογιστής, όπως και κάθε άλλη έξοδος κινδύνου από τη ζωή μας, γίνεται σημαντικός λόγω έλλειψης αντιπάλου. Κι όσο περισσότερο δεν νοιάζεται κανείς, τόσο πιο ψηλά χτίζουμε κάστρα.
    «Δεν είναι ότι δεν προσπαθεί κανείς ουσιαστικά να μπει, είναι που εμείς είμαστε δυνατοί και αντιστεκόμαστε». Ωραίο παραμυθάκι για τις έρημες μέρες και νύχτες του αιώνιου χειμώνα. 😉

    @mpampakis Οι δημιουργοί web σελίδων, οι spammers και δεν ξέρω και ποιοί άλλοι, βάζουν στα αρχεία ένα κομματάκι κώδικα, ένα pixelάκι, που τους δίνει τη δυνατότητα να καταλάβουν αν κάποιος άνοιξε το αρχείο. (Όπως μετριούνται και οι επισκέψεις στις σελίδες μας… περίπου).
    Έτσι και γω έβαλα αυτή τη φράση. Δεν ήταν συνειδητό, δεν περίμενα ανταπόκριση. Ήταν περισσότερο σαν μήνυμα σε μπουκάλι. Ένα αγκάθι από μέσα μου, που έγινε μήνυμα μήπως και μπορέσω να το βγάλω ή έστω να το καταλάβω ή να το δεχτώ. Έπρεπε να είναι όλα κατάλληλα και πολύ τύχη για να τραβήξει την προσοχή.
    Αυτή η φράση δεν θα τραβούσε την προσοχή κανενός, εκτός αν ίσχυαν πολλά. Βιώματα, ψυχοσυνθέσεις, ηλικίες, πορεία ζωής… πολλά έπρεπε να συμβαδίζουν, ΣΥΝ ο τόπος και ο χρόνος έκφρασης και ανάγνωσης που έπρεπε να συμπέσουν.
    Με αυτά δεδομένα μιλάμε για πολύ ειδική περίπτωση και είμαι πολύ χαρούμενη που συνέβει. :happy:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s