Η πόλη των βαμπίρ

Τη μέρα οι δρόμοι γεμίζουν από ζωντανούς-νεκρούς με κενό βλέμμα, που κινούνται σε κάθε πιθανή διαδρομή. Τη νύχτα οι δρόμοι αδειάζουν από τους νεκροζώντανους και γεμίζουν από βαμπίρ. Μερικά είναι τα ίδια άτομα που το πρωί περπατούν υπνωτισμένα, κάποια είναι μια εντελώς ξεχωριστή φυλή που ζει τη μόνο τη νύχτα.

Τη μισώ αυτή την πόλη. Συνεχίζω να μένω σε αυτή την πόλη. Μια σχέση μίσους και πάθους. Η πόλη δεν μ΄αρέσει, το είδος της σχέσης ναι. Είμαι και γω ένα από τα βαμπίρ της νύχτας χωρίς σκοτάδι. Δεν υπάρχουν άνθρωποι πια εδώ. Τέλειωσαν από καιρό. Γίναμε όλοι βαμπίρ. Ζούμε σε νύχτες τρύπιες από φώτα και παίρνουμε ενέργεια από αυτά και ζωή από το αίμα των άλλων.

Ο μικρός μου είναι ερωτευμένος με ένα μεγαλύτερο κορίτσι. Προσπαθεί να της τραβήξει την προσοχή. Όσο ήταν πιο μικρός, εκείνη έπαιζε μαζί του, τον έβλεπε σα μωράκι και αυτός ήταν χαρούμενος. Ο καιρός πέρασε και το κορίτσι άρχισε να σκέφτεται τα αγόρια της ηλικίας της. Ο μικρός μου είναι απελπισμένος. Κάνει πρόβες «γοητείας» προσπαθώντας να με «καθηλώσει» με βλέμματα που «σκοτώνουν». Ρίχνει το κεφάλι ελαφρά στο πλάι, χαμηλώνει τα βλέφαρα και με κοιτάει λοξά και σοβαρά. Θέλω να γελάσω αλλά κρατιέμαι και του λέω ότι είναι σε καλό δρόμο.

Εκείνος βλέπει απέναντί του το άτομο που εμπιστεύεται, τη σταθερά του σύμπαντός του, την πιο οικεία φιγούρα της ζωής του ως τώρα. Δεν θα δει ποτέ το βαμπίρ που υπάρχει πίσω από την εικόνα. Εγώ βλέπω το μωρό που δεν θα μεγαλώσει ποτέ. Η λογική μου κάποια στιγμή θα τον αντιμετωπίσει σαν ενήλικα, η καρδιά μου θα βλέπει πάντα το μωρό. Πίσω από αυτή την εικόνα ξέρω ότι μεγαλώνει ένα ακόμα βαμπίρ. Κοιτάζω τον τρυφερό λαιμό του. Αυτή τη φορά πρόλαβε και τον δάγκωσε πρώτη, την επόμενη ίσως να είναι αυτός «τυχερός». Ο μικρός φεύγει να παίξει, ξεχνώντας το κορίτσι της ζωής του και την κατάκτησή της.

Γυρίζω το βλέμμα και κοιτάζω το σκοτεινό ουρανό της πόλης. Αυτή τη φορά πρόλαβες να δαγκώσεις πρώτος. Την άλλη ίσως προλάβω εγώ.

…Forever shall the wolf in me desire the sheep in you…

Advertisements

12 thoughts on “Η πόλη των βαμπίρ

  1. βάλε το παιδί να ακουσει το τραγούδι του Μουτση «Γκομενες» μπας και το σώσουμε τώρα που είναι μικρό

    😆

  2. Το παιδί θα σωθεί αν το αφήσετε. Είναι υποθέτω αρκετά έξυπνο για να καταλάβει κάποια πράγματα (αργά ή γρήγορα) μην το ποτίζετε με βλακείες και συμβουλές για μεγάλους… Το «επιθυμητό» αποτέλεσμα για την ψυχική υγεία της μάνας θα έρθει από μια συνάρτηση του χρόνου που κυλά σε σχέση με τον χαρακτήρα του παιδιού. :hit: B Careful.

    Για τις βαμπιροπόλεις συμφωνώ και διαφωνώ ταυτόχρονα.
    Σαν Ημίαιμος Blade μπορώ και κυριαρχώ εκεί. Αλλά μια μέρα θα φύγω μακριά.

    Πάντως αν υπάρχει μια πόλη που δε γουστάρω καθόλου, είναι αυτή που είμαι τώρα. Πρόβλημα νοοτροπίας κατοίκων.

  3. Το παιδί πρέπει να το ζήσει και να το ξεπεράσει, δεν γίνεται αλλιώς. Είναι νόμος της φύσης. :shifty:
    Η γνώμη για τις πρώην και τις επόμενες προϋποθέτει να υπάρξουν, άρα το λούκι δεν γλυτώνεται.

    Η ψυχική υγεία της μάνας (τουλάχιστον σε σχέση με τα παιδιά) είναι μια χαρά ισοροπημένη και σε οποιαδήποτε περίπτωση …έργο σε εξέλιξη. Η ψυχική της υγεία σε σχέση με την ίδια αμφισβητείται. :what:

    Την πόλη που βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή hom, την άφησα χωρίς δισταγμό και χωρίς σκέψεις επιστροφής, ακόμα και τώρα, μετά από πολλά χρόνια. :secret:

  4. Το βαριούνται. :what:
    Μια φορά ο μεγάλος (11) διάβασε λίγο αλλά προτιμάει το gaming, το msn και το Torque Game Engine. O μικρός είναι σχεδόν 9. Τάχει γραμμένα αυτά. Έχει την καλή του να σκέφτεται.
    Τώρα είναι μέσα και αφού δεν τα κατάφερε με τα φονικά βλέμματα, δοκιμάζει το …sexy όπως το είπε.
    (Αστείο κλείσιμο ματιού θα τόλεγα, αλλά είναι και αυτό το χάσμα γενεών και μπορεί να αποδώσει :what: )

  5. Από μικρός στα βάσανα λοιπόν…

    Σε καλό δρόμο είναι πάντως.

    υγ
    Απίστευτη η ικανότητά σου να εκτονώνεις το μελαγχολικό κλίμα του κειμένου με αυτές τις μικρές παρεμβάσεις γλύκας και παιδικής τρυφερότητας.
    Γράφεις πολύ όμορφα

  6. Και βέβαια θα έχεις ένα από αυτά τα σεμνά και διακριτικά μπλουζάκια. Είσαι ο συγγραφέας του κειμένου εξάλλου.
    Κανονίζω το θέμα της φωτεινής επιγραφής του ονόματός μου στην πίσω πλευρά και περνάνε στην παραγωγή. 😎

  7. Απίστευτος ο μικρούλης 🙂

    Αχ στον έρωτα πάντα πρωτάρηδες είμαστε σαν τον μικρούλη, γιατί αν δεν είμαστε μάλλον δεν θα είμαστε και πολύ ερωτευμένοι.

    για την Αθήνα δεν συμφωνούμε. Αν την αγαπήσουμε θα της αλλάξουμε και μορφή. Οι περισσότεροι σκέφτονται να την κάνουν και την αντιμετωπίζουν σαν γάμο από συνοικέσιο.

  8. Δε θα διαφωνήσω μαζί σου. 🙂

    Όταν ερωτεύεσαι χάνεις την αίσθηση πολλών πραγμάτων και ζεις σε ένα ξεχωριστό σύμπαν. Αυτό το σύμπαν δεν χωράει πολλά, μόνο τις στιγμές, τα άτομα, τα συναισθήματα και την τρέλα. Οι έννοιες του παρελθόντος και του μέλλοντος δεν έχουν υπόσταση. Μόνο αυτό που νιώθουμε εκείνη τη στιγμή και αυτό κάθε φορά είναι μοναδικό. 🙄

    Δεν μου φταίει η Αθήνα, τα πράγματα τα φτιάχνουν οι άνθρωποι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s