Παιχνιδάκια με το χρόνο

Σήμερα νιώθω το χρόνο, την αίσθηση του καιρού, τα πράγματα που αλλάζουν, το βέλος που μόνο μπροστά πάει. Το νιώθω να σφυρίζει γύρω μου. Ξεκίνησα να γράφω. Για να το εξευμενίσω. Μερικές φορές το κοροϊδεύω, το ξεχνάω. Άλλες δεν είναι καθόλου έτσι. Όπως σήμερα. Δεν γίνεται να γράψω. Δεν θα ήμουν ειλικρινής. Έχω και γω τα όριά μου.

Όσοι δεν με ξέρουν καλά, αυτό θα τους φαίνεται το πιο φυσικό πράμα. Από όρια άλλο τίποτα. Εξάλλου είμαι τόσο αμήχανη μέσα σε κόσμο, σε ανθρώπους που δεν ξέρω καλά, σε άτομα που δεν ξέρω αν όταν χρειαστεί, θα σταθούν πλάτη με μένα να δωθεί η μάχη. Αυτοί δεν χρειάζεται να ξέρουν τι είμαι, ας νομίζουν οτιδήποτε.

Δεν χρειάζομαι όμως κανέναν να με καλύψει. Τις μάχες τις δίνω μόνη μου. Το μόνο που χρειάζομαι είναι να ξέρω ότι κάποιος θέλει να είναι εκεί και ότι μπορεί. Αν αυτό ισχύει, δεν θα χρειαστεί να δώσει δικές μου μάχες. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να το μάθει πριν αποδειχτεί αν μένει να πολεμήσει ή φεύγει και κρύβεται.

Όσοι όμως με ξέρουν καλά, αυτοί που είναι μέσα στον κύκλο, ξέρουν ότι είμαι ικανή για οτιδήποτε. Όπως λέει και μια ψυχή: «Είσαι ικανή για τα πάντα. Ακόμα και στη μέση της Πανεπιστημίου» και το λέει γιατί το ξέρει καλά. Το έχει δει. Έλα όμως που έχω και γω τα όριά μου.

Έλα που μερικές φορές αυτά τα όρια γίνονται τόσο στενά, που δεν μπορώ να γράψω ούτε λίγες λέξεις σε κοινή θέα. Εδώ σε θέλω. Μπορείς να το κάνεις; Δε μπορείς… Πάτα λοιπόν το Save και σταμάτα τις μλκς.

Advertisements

3 thoughts on “Παιχνιδάκια με το χρόνο

  1. Για να πω την αλήθεια, διαβάζοντας το ποστ αυτό έχασα λίγο τη μπάλα… Δεν κατάλαβα πως από την αίσθηση του χρόνου πήγες στις μάχες που δίνεις και στο αν είσαι ικανή να κάνεις πράγματα… 😛 Εγώ προφανώς δεν σε ξέρω τόσο καλά όσο σε ξέρουνε οι φίλοι και συγγενείς σου. Από το λίγο που σε γνωρίζω όμως ξέρω ότι είσαι άτομο με πείσμα, εννοώντας ότι κάνεις τα πάντα για να πετύχεις στόχους που έβαλες, και τελικά τους καταφέρνεις… Πάντως, μιας και το έφερε η κουβέντα, θα πω και κάτι από προσωπική εμπειρία. Από μικρός έμαθα να βασίζομαι στον εαυτό μου, να είμαι αυτόνομος και να υπερασπίζομαι το συμφέρον μου. Υπήρχαν όμως στιγμές (και ακόμα υπάρχουν) όπου χρειάζομαι ένα άτομο που να μπορεί να σταθεί δίπλα μου, να σκέφτεται όπως εγώ και να έχει τη διάθεση να με υπερασπιστεί ή να με ακούσει (άσχετα αν τελικά δε ζητήσω τη βοήθειά του). Είναι αυτό που λέμε ότι μερικές φορές crashάρουν τα νεύρα μας… 😛

  2. Καταλαβαίνω, στους κοινούς θνητούς συμβαίνουν αυτά. :what:
    Αλήθεια τι γίνεται τότε, hard reset ή format?

    Μη δίνεις όμως τόση σημασία στα υπαρξιακά (της), γ’ναίκις! 😛
    ___________________

    Τα πρώτα όρια τα βάζει η βούληση, το πόσο δυνατά θέλει να παίξει κάποιος ανά περίπτωση. Μετά είναι τα άλλα (όρια), ικανότητες, γνώσεις κ.λ.π.

  3. Άμα δεν δώσεις σημασία την έβαψες, αν δώσεις χάθηκες 🙄

    Βέβαια είναι και αυτή η ανυπόστατη φήμη ότι οι γυναίκες είναι κυκλοθυμικές, αλλά αυτό είναι αβάσιμο.

    Α …τώρα είμαι μια χαρά. Ξαφνικά η μέρα, μάλλον η νύχτα, έφτιαξε. Ίσως να έφταιγε που δοκίμασα σήμερα να πιω τον καφέ σκέτο. Από τις 3 ζάχαρες σε καμμία …ζορίστηκα. :what: 😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s