Κύματα στον αέρα

Μου χάρισαν ένα κινητό. Είναι ένα μικρό και πολύ απλό τηλέφωνο. Κάποιος διαφωνεί για το μέγεθος, αλλά έτσι κι αλλιώς εκείνος διαφωνεί για όλα. Κάνει τα βασικά και τίποτα παραπάνω, δεν μπορώ καν να του βάλω δικούς μου ήχους. Η μόνη του «πολυτέλεια» είναι το ραδιόφωνο.

Θυμάμαι ξενύχτια με ατελείωτες συζητήσεις και αναλύσεις για τη ζωή και τον άνθρωπο. Για το πως βλέπουμε τα πράγματα και τον κόσμο. Για το τι θαυμαστές θεωρίες και σχέδια που έχουμε για να κατακτήσουμε τον κόσμο. Και πάντα στο πίσω μέρος όλων αυτών οι μουσικές που έρχονται απο μακριά και οι φωνές γνωστών μας ή άγνωστων παρουσιαστών.

Που και που τη συζήτηση να τη διακόπτουν φράσεις όπως: «Πω πω άκου τι έβαλε», «Πάρτον τηλέφωνο και πες του να βάλει το Love me two times«, «Όχι ρε αυτό, είναι ξενέρωτο, χάρισέ της το Strange kind of woman«… και ξανά μετά στη συζήτηση μέχρι να ακουστεί η φωνή, που θα χάριζε το κομμάτι στο «άτομο» και άντε μετά η ανομονή αν θα υπήρχε αντίδραση. Και ανάμεσα σχέδια για την κατάκτηση του κόσμου, ανακατεμένα με αυτά για την κατάκτηση του άκαρδου ή της άκαρδης.

Ήξερα έναν κιθαρίστα που το ραδιόφωνο το ‘λεγε «φιλαράκι». Ένιωθε μια συγγένεια όχι τόσο με τη μουσική, αλλά με τη φωνή του ραδιοφώνου. Τον πλασματικό του ήχο. Την ικανότητά του να μεταδίσει μακριά την ψευδαίσθηση της ανθρώπινης παρουσίας. Κοιμόταν με το ραδιόφωνο. Μιλούσε με το ραδιόφωνο. Διαφωνούσε με το ραδιόφωνο. Πίστευε πως υπήρχε μια μακρινή χώρα του Ραδιοφώνου. Πίστευε πως ποτέ δεν θα μπορούσε να τη βρει και πήρε απόφαση πως μονάχα θα την άκουγε. Πίστευε πως είχε αφοριστεί για πάντα από τη χώρα αυτή και ήταν καταδικασμένος να περιπλανιέται στα ερτζιανά για πάντα, αναζητώντας κάποιο μαγικό κανάλι που θα τον επανέφερε στον από καιρό πια, χαμένο τόπο καταγωγής του.

Πριν λίγες μέρες μου χάρισαν ένα μικρό κινητό με ραδιόφωνο.

 

(Διαβάζοντας τα «Χρονικά των μοτέλ» και ακούγοντας το «Since I ‘ve been loving you»)

Advertisements

4 thoughts on “Κύματα στον αέρα

  1. Συζητούσαμε με κάτι φίλους συμ-μπλόγκερς πριν από καιρό για τις εποχές του πειρατικού ραδιοφώνου, τότε που ξενυχτάγαμε για συγκεκριμένους παραγωγούς και την άλλη μέρα στο σχολείο ήταν θέμα συζήτησης η εκπομπή τους. Και συνειδητοποιούμε ότι αυτό το παιχνιδι έμοιαζε αρκετά με τα μπλογκς – εκεί που αφιέρωνε το τραγούδι (έκανε λινκ) ή έπαιρνες τηλέφωνο και το σχόλιό σου (το κόμμεντ σου) έβγαινε στον αέρα. Η δε ομοιότητα ακροαματικότητας και unique visitors είναι εξωφρενική.

    Γίναμε πειρατές, έστω και τόσο καιρό μετά. Μ’ αρέσει αυτό. 🙂

  2. Ναι, δεν τόχα σκεφτεί έτσι. Καθόλου δεν με χαλάει. Caribbean queen… 🙄

    Όντως μοιάζουν σε πολλά. Αν και το ραδιόφωνο είναι για να σε αγγίξει στη στιγμή, ενώ το blog είναι σαν μήνυμα σε μπουκάλι μέσα στο χρόνο.

    Η διαφορά του να χάσεις το μυαλό σου με ένα άτομο που διασταυρώθηκες στο ηλεκτρικό, που έτυχε η ώρα, ο τόπος, το βλέμμα, με το να χαζεύεις με τις ώρες μια φωτογραφία.

    Τόχω πει. Πρώτα ο καφές, αλλά ποτέ δεν με ακούω 😛

  3. «…ενώ το blog είναι σαν μήνυμα σε μπουκάλι μέσα στο χρόνο…»

    περίεργο.. είχα περίπου την ίδια άποψη.. ας ρίξουμε λοιπόν ένα [i]μπουκάλι[i/] στον [i]ωκεανό[/i] και είθε να βρει τον [i]αποστολέα[/i] του..

    http://www.last.fm/music/Roxy+Music/_/If+There+Is+Something

    και όπως λέει και ο «ποιητής», takes me back..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s