Metal: A Headbanger’s Journey και μερικές μεταλλικές σκέψεις

Το είχα εδώ και κάμποσο καιρό και ξεκουράζονταν στο σκληρό δίσκο. Μετά το μεσημεριανό φαγητό και ενώ όλοι αποσύρθηκαν για ξεκούραση, έβαλα να το δω. Κάποια στιγμή θα είμαι σε μόνιμη ξεκούραση, τώρα έχω ένα σωρό πράγματα να κάνω ειδικά όταν δεν έχω τι να κάνω, έτσι ξεκουράζομαι μόνο όταν είμαι στα όρια. Τα καλύτερα μου συμβαίνουν όταν η πόλη και οι άλλοι κοιμούνται.

Το «Metal: A Headbanger’s Journey» είναι ένα heavy rockιμαντέρ σχετικά με τα είδη, την κουλτούρα, τις επιδράσεις, τα άτομα, τους μύθους και τις αλήθειες του heavy metal. Μια προσπάθεια του μεταλλά και ανθρωπολόγου Sam Dunn, να βρει γιατί το metal είναι όπως είναι και γιατί αντιμετωπίζεται σαν μια μουσική για ανώριμους ανθρώπους ή πιτσιρικάδες.

Τα 96 λεπτά κυλάνε ευχάριστα αν σας ενδιαφέρει το είδος, ενώ από την οθόνη περνάνε μουσικοί περισσότερο ή λιγότερο γνωστοί, ανάμεσα στους οποίους: Ronnie James DioTony IommiTom MorelloAlice CooperBruce DickinsonLemmy και Dee Snider.

Η κυρίαρχη άποψη είναι πως το heavy metal απευθύνεται σε ανώριμα άτομα, με χαμηλή αυτοεκτίμηση, αντικοινωνικά, με τάσεις αυτοκαταστροφής, εκρήξεις βίας και ροπή προς το σατανισμό. Πόσο αληθινό είναι αυτό;

Οκ, η ώρα της αλήθειας. Ακούω  heavy metal. Πολύ.  Εντάξει δεν μου αρέσουν όλα τα είδη αλλά δεν ξέρω αν αυτό με σώζει. Ο Οβελίξ τρώει αγριογούρουνα. Δεν τα τρώει όμως βραστά και με σάλτσα μέντας. Τον σώζει αυτό άραγε; Μπορεί να θεωρηθεί φυτοφάγος;

Όσο περισσότερο λοιπόν το σκέφτομαι, τόσο καταλήγω ότι έχουν δίκιο. Μια μια άποψη αποδεικνύεται ότι ισχύει, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου. Ηλικιακά αγγίζω σε νούμερο τα όρια της ανθρώπινης αντοχής σε πυρετό, αλλά αισθάνομαι 16 άντε 17 χρονών. Και γίνεται και χειρότερο. Αντί να περιμένω την επόμενη ένεση botox, περιμένω την επόμενη συναυλία. Δεν είναι αυτό ανωριμότητα;

Αρνούμαι πεισματικά να βάλω τα καλά μου, δεν έχω κιόλας τέτοια, για να μπω στη γραμμή να εξετάσει κάποιος τύπος με φουσκωτά μπράτσα, αν είμαι κατάλληλη να εισέλθω στους ναούς της κοινωνικότητας. Ως τώρα σκεφτόμουν ότι είναι άποψη και άρνηση να με κοιτάνε σα γάιδαρο στα δόντια. Να περνάω τεστ για μπω κάπου που δεν μου λέει τίποτα και να τους πληρώνω και από πάνω. Μήπως όμως είναι αντικοινωνικότητα και χαμηλή αυτοεκτίμηση;

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είναι στιγμές που έχω έντονες τάσεις αυτοκαταστροφής. Θέλω να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Ειδικά αν το σπίτι είναι σε απελπιστική κατάσταση και πρέπει να κάνω γενική καθαριότητα. Άσε που κάποιες φορές κοιτάω γύρω μου τι γίνεται στις δουλειές, στους δρόμους, στις σχέσεις, στην πολιτική και σκέφτομαι ότι μας «πήρε ο διάολος». Δεν είναι αυτό απόδειξη ότι άρχισα να αποδέχομαι την ύπαρξη του σατανά;

Και γω που νόμιζα ότι το heavy metal ήταν απλά η μουσική που με κάνει να αισθάνομαι δυνατή, μου δίνει την αίσθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να με βάλει κάτω, μου δίνει ζωντάνια και όρεξη να συνεχίσω ακόμα και όταν όλα γύρω πάνε κατά devil. Πόσο λάθος ήμουν.

ΥΓ. Οι παραπάνω σκέψεις περνούσαν από το κεφάλι μου αφού είδα την ταινία και όσο έβαζα τα πιάτα στο πλυντήριο (sic). Ταυτόχρονα άκουγα το παρακάτω τραγουδάκι. Κάπου εκεί εμφανίστηκε ο 9χρονος γιός μου (όχι, δεν τον έχω θυσιάσει ακόμα) και μου λέει:

Κ: Α! αυτό το τραγούδι το ακούνε και τα φιλαράκια μου στο internet.

Εγώ: Εσένα σου αρέσει;

Κ: Όχι, μόνο οι μουσικές από τα παιχνίδια μου αρέσουν.

Εγώ: Ναι, μερικές είναι σούπερ. Σε πειράζει όμως που η μαμά σου ακούει την ίδια μουσική με τους φίλους σου; Πώς το βλέπεις;

Κ: Cooool
(Τη γλύτωσε τη θυσία το καμάρι μου και σήμερα)

Advertisements

8 thoughts on “Metal: A Headbanger’s Journey και μερικές μεταλλικές σκέψεις

  1. Κοιτα,μην το παιρνεις προσωπικα. 😛 Κ εγω εχω πολλα απο τα…συμπτωματα σου(!!),κ ας μην ακουω metal μουσικη.(Ουτε emo ειμαι,μην παρεξηγηθω δλδ!)
    Απο την αλλη το βρισκω εντυπωσιακο να εχεις μια «τετοια» σχεση με τον γιο σου,ο οποιος πολυ συντομα θα σου κανει παρεα στις μουσικες σου ακροασεις!Να εισαι σιγουρη!!…
    Α,κ…πολυ ωραια κειμενα!

  2. Όταν ξεκίνησα να ακούω Rock μουσική (και metal αργότερα) είμουν ένα εξαιρετικά εσωστρεφές άτομο. Και με χαμηλή αυτοεκτίμηση, οπότε ταίριαζα στο στερεότυπο κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό.
    Ναι, ήταν αυτή η μουσική που μου έδωσε κουράγιο σε πολύ δύσκολες ώρες (και ακόμα το κάνει). Και ευτυχώς, είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό.

    Αφήστε τους άλλους που είναι απ’έξω να λένε οτι θέλουν… 🙄

  3. Σταύρο όπως περίπου ξεκίνησες εσύ, κάπως έτσι ξεκίνησα και γω. Ίσως περισσότερο από το συνηθισμένο εσωστρεφής (ακόμα είμαι, αλλά πια το ισορροπώ κάπως) αν και από αυτοεκτίμηση τα πήγαινα σχετικά καλά. Δεν νομίζω όμως ότι έχει να κάνει με το είδος της μουσικής που επιλέγει κάποιος. Το βρίσκουν εκεί, γιατί εκεί το ψάχνουν.

    Το φαινόμενο είναι γενικότερο και έχει να κάνει με την ηλικία. Το διάστημα 13-16 χρονών περίπου, η εφηβεία δηλαδή, έχει σαν κύρια χαρακτηριστικά την τάση για απομόνωση, την αναζήτηση ταυτότητας, την αμφισβήτηση και την έλλειψη αυτοπεποίθησης.

    Ένα άτομο κλεισμένο σε ένα δωμάτιο, που ακούει ατελείωτα riffάκια και ένα στο κέντρο της παρέας, που έχει περάσει 2 ώρες στον καθρέφτη να διαλέξει ρούχο και να φτιάξει το μαλλί για να γίνει αποδεκτό, κατά βάθος έχουν τα ίδια «προβλήματα» που τα εκδηλώνουν με άλλα συμπτώματα. Η έκφραση όμως κάνει το ένα να φαίνεται προβληματικό και το άλλο σούπερ.

    Για όσους έχουν τα μάτια για ομορφιά φυσικά. 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s