Flashback και άλλα άσχετα

Κάθε φορά που μια κρίση ημικρανίας φτάνει προς το τέλος της, δύο είναι οι κυρίαρχες επιθυμίες. Η μια είναι να κινηθώ όσο περισσότερο μπορώ. Η άλλη να βρεθώ μέσα σε νερό.

Την πρώτη συνήθως την ικανοποιώ με δουλειές στο σπίτι. Είναι από τις ελάχιστες φορές που τέτοιες ασχολίες μου είναι σχεδόν ευχάριστες. Από τη μια γιατί μετά από τόσο πόνο, όλα είναι πιο ευχάριστα και από την άλλη το σπίτι περνώντας 2-3 μέρες στα χέρια ανδρών κάθε ηλικίας, έχει κάτι από Παλαιστίνη στα χρόνια του Ομπάμα, που όπως ίσως προσέξαν μερικοί δεν έχει και μεγάλη διαφορά από αυτή των χρόνων του Μπους.

Βέβαια μπορεί να βιάζομαι. Αλλά θυμάμαι και από τους καιρούς που δεν βιαζόμουν. Περίμενα να δω τη διαφορά της διακυβέρνησης από κάποιον που δεν τον κατατρέχουν οι τεστοστερόνες και έζησα τη «μαγεία» της Θάτσερ. Είπα να δω τη διαφορά της διακυβέρνησης από  άτομα με τον πόνο και την καταπίεση στο dna τους και γνώρισα τον «εκδημοκρατισμό» της Κοντολίζας. Καθόμουν και διάβαζα αναλύσεις και βιβλία για να καταλήξω στη μοναδική αλήθεια που ισχύει. Οι παπούδες στο χωριό μου την ήξεραν χωρίς να ξέρουν καν να διαβάζουν τις αναλύσεις.  Όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μύτη και στη λάσπη κυλιούνται.

Ξέφυγα. Η δεύτερη επιθυμία λοιπόν, ικανοποιείται με το να χωθώ στο μπάνιο για ώρα. Τώρα που το καλοσκέφτομαι και οι δυό έχουν τον ίδιο σκοπό. Να κινηθεί και να κυκλοφορήσει το αίμα ώστε να απομακρυνθούν οι τοξίνες και οι ουσίες των φαρμάκων. Δε μπορεί, αυτό πρέπει νάναι. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο που στη μπανιέρα βρέθηκαν μερικά από τα διασημότερα junkies αφού είχαν περάσει στην αθανασία. Πάλι ξεφεύγω.

Καθώς λοιπόν ένιωθα το νερό να απομακρύνει τα τελευταία κομματάκια πόνου, άκουγα αφηρημένα από το δίπλα δωμάτιο το μικρό που έκανε ασκήσεις τραμπολίνου στο κρεβάτι μου.  Η συγκεκριμένη δραστηριότητα είναι από αυτές που δεν επιτρέπονται και έτσι την εξασκεί όταν είναι σίγουρος ότι δε θα τον πιάσω. Φυσικά αυτός πρέπει να εκτονώνεται και βέβαια εγώ πρέπει να βάζω όρους. Οι μάνες πρέπει να σε προετοιμάσουν για την είσοδο στην κοινωνία. Άσε που είναι σαν την κοινωνία. Υπάρχουν για να σε πρήζουν. Η μόνη διαφορά είναι ότι η μάνα κάνει τα στραβά μάτια.

Έτσι λοιπόν όπως τον άκουγα να χοροπηδάει ρυθμικά, ανάμεσα στους ήχους του νερού και των τελευταίων επιδράσεων των «παυσίπονων», ήρθε στο μυαλό μου μια εικόνα. Δέντρα δίπλα σε θάλασσα. Κύματα να σκάνε ρυθμικά στα βραχάκια, καλοκαίρι και ελαφρύ αεράκι. Κάτω από τη σκιά των δέντρων ένα τεράστιο τραμπολίνο και τα πιτσιρίκια μου να παίζουν πάνω του.

Εγώ από κάτω να τραβάω φωτογραφίες καθώς αψηφούν τη βαρύτητα. Τα σώματα αιχμαλωτισμένα ακίνητα σε οριζόντιες και διαγώνιες στάσεις ενώ ανάμεσα στα φυλλώματα από πάνω τους, να λάμπουν εκτυφλωτικές ακτίνες, κομματισμένες από τα πυκνά φύλλα, σα βροχή από χρυσόσκονη. Η εικόνα έδωσε γρήγορα θέση στις τεχνικές λεπτομέρειες της λήψης και αυτές στον εξοπλισμό. Αναπόφευκτα θυμήθηκα τους καιρούς εκείνους, πριν άπειρα χρόνια, που έπαιζα με το φως, με τις ταχύτητες και τις γωνίες. Και μετά με τους σκοτεινούς θαλάμους, τα χημικά και τις κόκκινες λάμπες.

Όταν τελείωσα δεν άντεξα τον πειρασμό και άνοιξα τη φωτογραφική μου τσάντα. Όλα ήταν όπως όταν έκλεισε πριν 13-14 χρόνια. Στις ραφές είχε άμμο, ίσως από τις παραλίες της Νάξου, μικροσκοπικά πετραδάκια μάλλον από τη νότια Μήλο ή ίσως από την νότια Κρήτη και σκόνη από την Μονεμβασιά. Μέσα ήταν γεμάτη από φιλμ και slides, ληγμένα πριν μια δεκαετία τουλάχιστον. Φίλτρα, έξτρα μπαταρίες, η μεγεθυντική λούπα για τα slides, πανάκια καθαρισμού και πινέλα με μαλακές τρίχες και αέρα για να μην χαράζει ο φακός.

Δεν ένιωσα λύπη ούτε χαρά. Ήταν περισσότερο σαν ένα ταξίδι που τόχω ξανακάνει. Ήθελα να δω πως είναι να το κάνω τώρα αλλά ήξερα περίπου τι θα δω, ενώ η ζωή και οι σκέψεις μου είναι ήδη αλλού.

Advertisements

6 thoughts on “Flashback και άλλα άσχετα

  1. «Detachment» λόγω παυσίπονων μπορούμε να λέμε, stavre!

    Κάτι τέτοια posts είναι που επιβεβαιώνουν τον κανόνα ότι για να γράψεις καλή ποίηση πρέπει είτε να έχει ξεμείνει κανένα παράταιρο γονίδιο από παλιότερες γενιές στο DNA σου ή να είσαι μεγάλο junkie 😛

    keramida’s last blog post..Announcement: FreeBSD 7.1 Release

  2. Αγαπητή

    μπορεί οι ημικρανίες σου και ο τρόπος που βιώνεις το τελείωμα μίας κρίσης να αποτελούν πηγή έμπνευσης για να γράψεις ένα καταπληκτικό κείμενο, ωστόσο μάλλον σε ταλαιπωρούν αρκετά…

    Μήπως μπορείς να κάνεις κάτι περισσότερο για να τις αντιμετωπίσεις;

    Σου προτέινω μία ματιά στο http://www.kefalalgia.gr ή στο http://www.headaches.gr

    • @M,
      Ευχαριστώ πολύ. 🙂 Θα διαβάσω προσεχτικά τα παραπάνω links.
      Κατά καιρούς έψαξα το ζήτημα, εξάλλου με απασχολεί τα 3/4 της μέχρι τώρα ζωής μου, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s